การนั่งสมาธิและการฝึกจิต : หน้า 117/128

มาจนถึงความรู้ทางวิทยาศาสตร์ กำลังจะไร้วิญญาณ ในเวลาทันที เพื่อการค้นคว้าหาสิ่งใหม่ๆ ทันควันอย่างเหมาะเจาะ ผมนั่งดู หนังสือที่นำมาอ่านประเภท ภาพกำเนิดของตัวเองกลับไปกลับ หลังสุดเป็นแนวคิดคำสอนตามหลัก มาอยู่หลายครั้ง ดูทั้งๆ ที่ความ พระพุทธศาสนา เมื่ออ่านหนังสือ จริงแล้วเหตุการณ์ในตอนนั้นผมยัง ในแนวนี้จบไปได้สามเล่ม ผมได้ จำได้ หยิบหนังสือสอนวิธีนั่งสมาธิตาม เวลาผ่านไปอีกไม่นาน หลัง แนววิชชาธรรมกายขึ้นมาอ่าน พร้อม จากผมนั่งทำใจนิ่งๆ เพื่อพักผ่อน กับตั้งใจที่จะฝึกนั่งตามไปด้วยแบบ สายตาก่อนจะอ่านหนังสือบทต่อไป 0 O O “แม่ครับ ถ้าไม่มีแม่คอยดู แลผมคงตายไปนานแล้วนะครับ” ผมพูดแค่นี้แม่ก็น่าตาคลอ “หากไม่มีลูก แม่ก็คงตาย ไปนานแล้วเหมือนกัน” “ไม่มีผมเป็นภาระแม่น่าจะ อยู่ได้อย่างสบาย เพราะไม่ต้องทำ งานหนักหาเลี้ยงคนที่ยังช่วยตัวเอง ไม่ได้อย่างผม” “ลูกไม่ใช่ภาระ แต่ลูกเป็น ชีวิตจิตใจของแม่มาตั้งแต่เมื่อแม่รู้ ตัวว่าลูกมาอยู่ในท้อง”เสียง “ถ้าคนที่พื้นหายป่วยเป็นคน อื่นไม่ใช่ลูก แล้วต่อมาเขาก็กลับ ตายไปอีก ในเมื่อเขาไม่ใช่ลูกในอก แม่ก็คงไม่เป็นไรนะครับ” ผมพยา ยามจะพูดให้แม่รู้ความจริง เพื่อแม่ จะได้ตัดใจตัดอาลัยในตัวผม “ฟังให้ดีนะลูก....” แม่หยุด กลั้นสะอื้น “สองวันก่อนที่ลูกจะ ฟื้นไข้แล้วดีวันดีคืนจนเกือบจะแข็ง แรงเป็นปกตินั้น อาการของลูก ไปอย่างช้าๆ สบายๆ เวลาผ่านไป ผมรู้สึกเหมือนตัวเองตกจากที่สูง เพียบหนักด้วยโรคแทรกซ้อน ทุก ไม่นานผมก็ได้พบกับปรากฏการณ์ พลันใจผมก็เข้ากลางโดยอัตโนมัติ ในเบื้องต้นตามที่หนังสือบอกเอาไว้ ในวันนี้เองที่ผมได้เห็นภาพตัวเอง คนพากันบอกให้แม่ทำใจ แต่แม่ กลับอธิษฐานในใจตลอดเวลาขอให้ ทำให้เกิดกำลังใจที่จะฝึกตามต่อไป กำลังจะตาย - ลูกฟื้นขึ้นมาพูดจากับแม่อีกสักครั้ง เรื่อยๆ “หากลูกตาย แม่จะทนมี วันหนึ่ง ผมได้เห็นภาพเมื่อ ชีวิตได้อย่างไร” ครั้งตนเองกำลังจุติจากภพเทวดา ความคิดสงสาร “แม่” มาเกิดเป็นมนุษย์ในร่างของหนุ่มน้อย ทำให้ภาพที่เห็นแจ่มชัดนั้นกลาย หลังจากนั้นไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นแม่ จะยอมทุกอย่าง แล้วลูกก็ฟื้นขึ้นมา จริงๆ” milit “ลูกชายจริงๆ ของแม่พื้น โดยการสวมวิญญาณลงในร่างที่ เป็นภาพล้มแล้วหายไป ขึ้นมาแต่ร่างส่วนจิตวิญญาณเป็นของ กัลยาณมิตร ๑๑๕ มีนาคม ๒๕๓๘