การปฏิบัติของสามเณร : หน้า 107/128

“วางใจเถอะอุบาสิกา ใน บวชเป็นสามเณรอยู่ถึง ปี เมื่อ เส้นทางธรรมอันบริสุทธิ์สายนี้ ย่อม ได้พระภิกษุสงฆ์ครบ ๑๐ ทำให้จิตใจของโสณสามเณร เป็น ๓ รูปแล้ว พระมหากัจจายนะจึงได้จัดพิธีอุป- สุขตลอดเวลา อาตมาขอรับรอง” “ดิฉันขอปวารณาตัว ประตู สมบทให้ โดยท่านทำหน้าที่เป็น เคยได้พบได้เห็นพระองค์ด้วยตาของ เราเองเลย ถ้ากระไรเสีย หากพระ อุปัชฌาย์อนุญาต เราจะกราบลา ท่านเดินทางไปเข้าเฝ้าพระพุทธองค์ พระอุปัชฌาย์ กราบถวายบังคมแทบเบื้องพระยุคล บ้านของดิฉันได้เปิดไว้สำหรับพระ เมื่ออุปสมบทแล้ว พระโสณ บาทของพระองค์ด้วยเศียรเกล้าของ คุณท่านตลอดเวลา หากพระคุณ กุฏิกัณณะได้ตั้งใจศึกษาเล่าเรียน เราทีเดียว” ท่านจะกรุณาพาพระสงฆ์ไปโปรด พระกรรมฐาน เจริญสมาธิภาวนา คิดดังนั้นแล้ว พระโสณะจึง เข้าไปกราบลาพระอุปัชฌาย์ พระ ถึงเรือน ขอได้โปรดเมตตาพาพ่อ บำเพ็ญเพียรไม่นานนัก ก็ได้สำเร็จ โสณะเป็นศิษย์ติดตามไปด้วย ขอ พระอรหัตตผลเป็นพระอเสขบุคคล ให้พ่อโสณะได้รับใช้พระคุณท่าน ในพระพุทธศาสนา และจำพรรษา มหากัจจายนะมีความยินดี กล่าว คำอนุญาตแล้ว จึงสั่งฝากข้อความ ตลอดเวลา จะเป็นพระคุณยิ่งแก่ อยู่ในแคว้นอวันที่ทักษิณาชนบท ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคในเรื่อง ดอน โสณมารดาครั้นได้กราบนมัส ครั้นออกพรรษาได้ไม่นานนัก ประการ การลาพระมหากัจจายนเถรและโสณ นั่นเอง พระโสณกุฏิกัณณะบังเกิดความคิด สามเณรเรียบร้อยแล้ว จึงพาบริวาร ขึ้นในใจว่า ขอลดหย่อนพระพุทธบัญญัติบาง เมื่อรับฝากข้อความของพระ มหากัจจายนเถรแล้ว จึงกราบลา มุ่งหน้ากลับไปยังบ้านเรือนของตน “เราเคยแต่ได้ยินได้ฟังเรื่อง พระอุปัชฌาย์กลับมาเก็บเสนาสนะ โสณกุฏิกัณณสามเณร ต้อง ราวของพระผู้มีพระภาคเจ้า ยังไม่ แล้วจึงแวะไปบอกลาโยมมารดา กัลยาณมิตร ๑๐๕ มีนาคม ๒๕๓๘