ประสบการณ์การปฏิบัติธรรม : หน้า 68/128

ใจของเราจะ พุ่งไปตรงกลาง ดิ่งลึกเข้าไป ยิ่งโปร่ง โล่ง ใส สบายจนไม่ แห่งนี้เองที่ทำให้คุณอรพรรณได้พบกับยอดกัลยา ณมิตร “ประมาณปี พ.ศ. ๒๕๓๐ พี่กลับมารับ ราชการต่อ ก็รู้จักเพื่อนคนหนึ่งชื่อ คุณเกษม ไวย หลังจากเกิดความปีติใจในประสบการณ์ ภายในครั้งแรก จากดวงกลมๆ ใสๆ ก็เปลี่ยนแปลง ไปทุกครั้งที่ปฏิบัติธรรม จรดใจไว้ตรงกลาง จนมี อยู่ครั้งหนึ่งรู้สึกแปลกใจว่าภายในตัวเราตรงกลาง วุฒิ เคยมาบวชธรรมทายาทที่วัดพระธรรมกาย ดวงกลมๆ ใสๆ นั้น มีใครคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น เขาคุยเรื่องวัดให้ฟังโดยไม่รู้ว่าเราเคยมีความหลังอยู่ ตลอดเวลา ไม่เข้าใจก็ถามพี่พิจารณ์ พี่เขาไม่ตอบ พี่นึกในใจว่าทำไมเราหนีวัดพระธรรมกายไปไม่พ้น แต่บอกว่าจะเอาหนังสือเกี่ยวกับการปฏิบัติธรรม พอได้โอกาสพี่ก็เอาเรื่องวัดในทางไม่ดีที่ได้ยินได้ฟัง มาให้อ่าน แต่ยังไม่ทันเอามาให้ เพื่อนอีกคนหนึ่ง มาต่อว่ากับเขา เขาก็เป็นทนายแก้ต่างให้ทั้งหมดเลย ก็คัดค้านเสียก่อน เขาคุยกันว่าอย่าให้เรารู้เรื่อง ด้วยเหตุและผล จนพี่ยอมรับและเข้าใจวัดได้อย่าง อะไรเลย ปล่อยให้นั่งสมาธิเอาใจจรดเข้ากลางไป ถูกต้อง ถึงตอนนี้พี่รู้สึกซาบซึ้งในคุณค่าของกัลยา อย่างนี้แหละ และบอกว่าให้เปลี่ยนคำภาวนาจาก ณมิตรมากที่สุด เพราะความเข้าใจผิดและขาดกัล “สัมมาอะระหัง” เป็น “หยุดในหยุด นิ่งในนิ่ง ใส ยาณมิตรทำให้พี่พลาดโอกาสที่จะได้สร้างบุญและ ในใส สว่างในสว่าง” สลับกันไปอย่างนี้โดยไม่ต้อง ทอดทิ้งวัดไปถึง ๑๐ ปี” รู้จะเปรียบกับ ประสบการณ์อันล้ำค่า อะไรให้ถูก ใจ “เพื่อนร่วมงานอีกคนหนึ่งชื่อ พี่พิจารณ์ ทอง นึกถึงอะไรเลย ระหว่างที่ปฏิบัติตามอยู่นั้น ก็รู้สึกว่าข้างใน เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว มาก ใจของเราจะพุ่งไปตรงกลาง ดิ่งลึกเข้าไป ยิ่ง สัมผัสว่ามีองค์ รัตน์ เคยชวนให้ไปนั่งสมาธิในห้องปฏิบัติธรรมที่ โปร่ง โล่ง ใส สบายจนไม่รู้จะเปรียบกับอะไรได้ถูก ทำงานในเวลาช่วงกลางวัน ก็ปฏิเสธเขามาตลอด ใจสัมผัสว่ามีองค์พระผุดซ้อนขึ้นมามากมายก็ไม่ได้ เพราะจิตใจยังสับสนอยู่ แต่พอมาถึงวันที่ความ ตกใจหรือตื่นเต้นกับภาพที่เห็น ยิ่งเข้ากลางลึกลง ขึ้นมามากมาย เข้าใจทุกๆ อย่างที่มีต่อวัดได้รับการเคลียร์อย่างมี ไปเรื่อย ๆ เหมือนไม่มีที่สิ้นสุด” ก็ไม่ได้ ตกใจ เหตุผลแล้วก็รู้สึกโล่ง สบายใจ ในวันนั้นก็ได้เข้าไป พระผุดซ้อน หรือตื่นเต้นกับ นั่งปฏิบัติธรรมเป็นครั้งแรก ขณะที่หลับตาทำใจนิ่ง ๆ ก็พบแสงสว่างเป็นดวงกลมใสอยู่ในท้อง ปีติใจมาก ขนลุก นํ้าตาไหล พอเลิกนั่งปฏิบัติธรรมก็มานั่ง ภาพที่เห็น ยิ่ง เข้ากลางลึกลง ไปเรื่อย ๆ ทุกข์ของนักปฏิบัติธรรม ด้วยภาระหน้าที่ในความรับผิดชอบ ของ ตำแหน่งการงานที่เป็นอยู่ กอปรกับการที่ต้องหมุน ร้องไห้กับเพื่อนด้วยความรู้สึกสะเทือนใจว่าช่วง ไปตามกระแสโลกในสังคมคนทำงาน ต้องประสบ เวลาที่ผ่านมา เราหนีวัดมาตลอดเพราะความ กับภาวะแข่งขันชนิดตัวใครตัวมัน จนก่อความ “หลังจากที่เลื่อนตำแหน่งขึ้นมาเป็นหัวหน้า เหมือนไม่มีที่ เข้าใจผิด แต่ในวันนี้เรามีความเข้าใจที่ถูกต้องตาม รู้สึกชนิดหนึ่งขึ้นมาในใจของเธอ สิ้นสุด ความเป็นจริงแล้ว จากประสบการณ์ภายในที่เรา สัมผัสได้ด้วยตัวของเราเอง เพื่อนก็ปลอบใจว่าไม่ งาน ความอิสระที่เราเคยมีก็ลดน้อยลง ภาระงาน เป็นไร ให้ความผิดพลาดที่ผ่านมาเป็นครู ต่อไปนี้ ให้จดจำไว้เลยว่าเวลาที่เราไปวัด เราจงมุ่งไปเอา สิ่งที่เป็นสาระ กระโหลกกะลาอะไรอย่าไปสนใจ กลับเพิ่มมากขึ้น มาเบียดบังเวลาในการปฏิบัติ ธรรมของเรา ซึ่งปกติก็น้อยอยู่แล้วให้น้อยลงไปอีก ในตอนนั้นก็มีความคิดขึ้นมาในใจว่า “ทำไมเรา พี่ได้คิดและสัญญากับเพื่อนว่า ต่อไปนี้ถ้าจะพาใคร ต้องมาจมอยู่กับหน้าที่การงานที่เป็นภาระผูกพัน ไปวัด เราจะช่วยกันดูแลเขาให้ดีที่สุด จะไม่ยอม ให้เขาเกิดภาพลบใดๆ ที่เป็นความเข้าใจผิดเหมือน ตัวเราเคยประสบมาอีกเลย กัลยาณมิตร ๖๖ ให้ใจของเราต้องกังวลไม่สิ้นสุด มีทั้งการแก่งแย่ง แข่งขันชนิดสาดโคลนใส่กัน กล่าวร้ายป้ายสีกัน เพื่อให้ตนเองมีตำแหน่งใหญ่โตขึ้นมา ต้องจมอยู่ มีนาคม ๒๕๓๘