ความไม่เที่ยงของสังขาร : หน้า 19/128

ใจครองก็ดี นั่นแหละเรียกว่า สพ เพ สังขารา สังขารทั้งหลายเหล่า นั้นไม่เที่ยง สังขารทั้งหลายทั้งปวง เหล่านั้นไม่เที่ยง แปรผันไปหมด ปรากฏอย่างนี้ เมื่อรู้จักอย่างนี้แล้ว สิ่งที่ไม่ เที่ยง เราก็ถามว่า ในสากลโลก ถามพระ ถามเณร ถามอุบาสก อุบา- ทุกข์เหล่านี้ไม่เที่ยง ทุกข์เหล่านี้ก็ เป็นละครของโลก ชั่วครั้งชั่วคราว แล้วก็เลิกกันไป ลาโรงกันไป เก็บ ฉากกันไปหายไปหมด ไม่รู้ไปทาง ไหน ก็เป็นละครโลกนั่นเอง ถ้าว่า ใครมีปัญญา ก็ปล่อยความยึดถือสิ่ง ที่ไม่เที่ยงนั้นเสีย ถ้าเป็นคนโง่ก็ไป ยึดถือสิ่งที่เป็นทุกข์ไม่เที่ยง มันก็ สิกาก็ได้ เป็นสุขหรือเป็นทุกข์ล่ะ ต้องร้องไห้เศร้าโศกเสียใจไป เข้าใจ มันจะเอาสุขมาจากไหนล่ะ มีสตางค์ ว่าเป็นของเรา เป็นเราไป นั่นมันโง่นี่ ถ้าว่าสุดแล้วก็รู้ดอก ไม่ต้องสงสัยเลย รู้กันหมดทั้งสากลโลก ถ้าสุดเข้าแล้วก็ รบราฆ่าฟันเลิกกันหมด มนุษย์ในสากล โลกร่มเย็นเป็นสุขหมด ไม่ต้องทำมาหา เลี้ยงชีพ มีผู้เลี้ยงเสร็จ เป็นสุขเหมือน อย่างกับพระ เหมือนอย่างกับเทวดา เหมือนกับพระนิพพาน อยู่ ๑๐๐ บาท ใช้หมดไปเสียแล้ว มันไม่เที่ยงมันหมดไปแล้ว ทุกข์ หรือสุขล่ะ อ้าวไม่มีใช้ ทุกข์แล้ว หรือไม่ฉะนั้น สังขารเหล่านี้ที่แปร ไปอย่างหนึ่งอย่างใด เป็นสุขหรือ เป็นทุกข์ละถามคนแก่ ทุกข์ทันที ทีเดียว อ้อ ทุกข์เช่นนี้หรอกหรือ มันทุกข์อย่างนี้ นี้เรียกว่า สพฺเพลง ขารา ทุกฺขา สังขารทั้งปวงเป็นทุกข์ เป็นทุกข์จริงๆ นะ ไม่ใช่สุขหรอก สพฺเพ สังขารา ทุกขา เป็นทุกข์แท้ๆ ไม่ใช่หลอกลวง ทุกข์จริงๆ แต่ว่า ไม่จริงตามธาตุธรรมเหล่านี้ ถ้ารู้ จริงตามธาตุธรรม เขาปรุงให้เป็น ไปต่างหากล่ะ ไม่ใช่ของใคร ไม่ใช่ สัตว์ บุคคลตัวตนเราเขาที่ไหน ไม่ มีทั้งนั้น เมื่อรู้จักความจริงอันนี้แล้ว รู้จักความจริงอันนี้แล้ว ไม่ใช่แต่ ธาตุอย่างเดียว ไม่ใช่แต่ธาตุที่เป็น ทุกข์ ไม่ใช่แต่ไม่เที่ยงเป็นทุกข์นะ ธรรมทั้งหลายก็ยังไม่ใช่ “ตัว” นะ รู้จักว่าไม่เที่ยงเป็นทุกข์เที่ยวหา “ตัว” กันยุ่ง ทีนี้ใครล่ะเป็นผู้ทุกข์ ใครล่ะ เป็นผู้รับทุกข์ ใครล่ะเป็นตัวเป็นตน เป็นสัตว์เป็นบุคคล จะหากันยุ่ง จะเอาธรรมเป็นตัวเป็นตน เป็น สัตว์เป็นบุคคลเสียอีกล่ะ ท่านก็ยืน ยันอีกว่า สัพเพ ธัมมา อนตฺตา ธรรมทั้งหลายไม่ใช่ “ตัว” แต่ว่า ธรรมทั้งหลายก็ไม่ใช่ตัว ปรุงตัวให้ เป็นไปอีกนั่นแหละ ถ้าว่าไม่มีธรรม ตัวก็ไม่มี ไม่มีตัว ธรรมก็ไม่มี อาศัยกัน นี่ข้อสำคัญ ธรรมทั้ง หลายไม่ใช่ตัว ธรรมทั้งหลายน่ะ ประสงค์อะไร ธรรมที่อยู่กับธาตุนั่น แหละ ธาตุมีเท่าไหร่ธรรมมีเท่านั้น มากมายนับประมาณไม่ได้ ธรรมน่ะ ที่นี้จะกล่าวถึง “ธรรม” ละ “ธรรม” ดวงใสเท่าฟอง ไข่แดงของไก่ อยู่ในกลางกายมนุษย์ นี้ นี่ธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ เป็นดวงใสเท่าฟองไข่แดงของไก่อยู่ ศูนย์กลางกายมนุษย์นี่ สะดือทะลุ หลัง ขวาทะลุซ้าย ถูกกลางดวง ธรรมที่ท่าให้เป็นกายมนุษย์พอดี ด้ายกลุ่มซึ่ง ๒ เส้นตึง สะดือทะลุ หลัง ขวาทะลุซ้าย ๒ เส้นตึง ตรง กลางจดกัน ตรงกลางก็ถูกกลาง ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์พอดี ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ ใส บริสุทธิ์เท่าฟองไข่แดงของไก่ นั่น แหละธรรมละ ดวงนั้นแหละเรียกว่า “ธรรม” เมื่อดวงธรรมที่ทำให้เป็น กายมนุษย์ดวงขนาดนั้นละ ดวง ธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ละเอียด ล่ะ สองเท่านั้น ดวงธรรมที่ทำให้ เป็นกายทิพย์ละชนิดเดียวกันเหมือน กัลยาณมิตร ๑๗ มิถุนายน ๒๕๓๘