การรักธรรมะและการหยุดใจ : หน้า 31/128

ป้องกันประเทศได้ พรางป่าให้เป็นเมือง พรางเมืองให้เป็นป่า จนประเทศไทย อยู่รอดปลอดภัยมาถึงทุกวันนี้ อย่างนี้ เรียกว่า เรียนธรรมะเพื่อช่วยตัวเอง แล้วยังช่วยผู้อื่นได้อีกด้วย พี่เณรอยากให้น้องเณรรักธรรมะ รักตัวเอง การที่เราจะรักสิ่งใดสิ่งหนึ่ง แสดงว่าสิ่งนั้นต้องมีคุณค่าต่อตัวเรา ถ้าเรารักสิ่งใดใจก็จะไปติดอยู่กับสิ่งนั้น เหมือนชายหนุ่มรักหญิงสาว แต่หาก เรารักธรรมะ ใจเราก็จะติดอยู่ในกลาง ธรรมะตลอดเวลา ทั้งรักและผูกพัน หวงแหนไม่ให้หายไปไหน ไม่ให้คลาด จากใจ หากรักมากกว่านั้น เราก็จะ กลมกลืนเป็นอันหนึ่งเดียวกันกับธรรมะ ภายในเลย ความรักและความศรัทธาใน ธรรมะ ควรเกิดจากตัวเราเองดีที่สุด ชีวิตนี้ไม่มีใครสามารถบังคับเราได้ เรา จะรักหรือไม่รักอยู่ที่ตัวเราเอง รักธรรมะใหม่ ๆ...อยากจะเข้า ถ้าใจไม่คลาดจากศูนย์กลางกาย ธรรมะเอาไว้ ให้เห็นอยู่ตลอดเวลา ที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเราคือ “เวลาที่ ใจหยุดนิ่ง” ดังนั้นดีที่สุดคือ หยุด... และก็หยุดในหยุด ๆ ไปเรื่อย ๆ จนกว่า จะถึงที่สุดแห่งธรรม ถึงพระธรรมกาย รักธรรมะมากขึ้น....อยากจะ ศึกษาวิชชาธรรมกาย ไม่ผิด ค่าแห่งความเป็นคนก็ลดน้อยลงไป เวลา รักมากที่สุด....อยากจะไปให้ถึง ที่สุดแห่งธรรม พระเดชพระคุณหลวงพ่อ ท่าน จะสอนพวกเราอยู่เสมอว่า “ให้รักษา เลย อย่างนี้เรียกว่า “รักธรรมะแท้จริง” อย่าให้หาย เพราะเราต้องใช้เป็นที่พึ่ง เราเกิดมามีหน้าที่ เกิดมาอย่าง มีคุณค่า บวชอย่างมีคุณค่า และหยุด อย่างมีคุณค่า ชีวิตของเราจะเริ่มมีคุณ ค่าเมื่อเราหยุดได้ เราจะภูมิใจในตัวเอง เมื่อเราหยุดอย่างสมบูรณ์ พอหยุดก็เข้า กลางได้ ใครก็ตามที่เข้ากลางได้ บุคคล นั้น จะเป็นผู้มีบุญมากมายมหาศาล ดังนั้นพระเดชพระคุณหลวงพ่อจึงบอก ชีวิตสามเณรเราอย่าไปรักใคร ในชีวิต ใช้ธรรมะต่อสู้กับกิเลสอาสวะ เลย เสียเวลาเปล่า รักธรรมะกันดีกว่า “สละทรัพย์เพื่อรักษาอวัยวะ สละอวัยวะเพื่อรักษาชีวิต สละชีวิตเพื่อรักษาธรรม” น้องเณรลองถามตัวเองดูว่า เรา รักธรรมะแค่ไหน? รักแค่ชีวิตหรือยิ่ง กว่าชีวิต? รักคนอื่นอาจผิดหวังได้ แต่ รักธรรมะไม่มีผิดหวัง เพราะเราหวัง เพราะงานที่แท้จริงของเราคืองานกำจัด กิเลสอาสวะ” การต่อสู้กับกิเลสอาสวะ ไม่ได้ ต่อสู้ด้วยวิธีการอื่น นอกจาก “หยุด... อย่างเดียวเท่านั้น” ดังนั้นหลวงพ่อวัด ปากน้ำท่านจึงย้ำว่า “หยุดเป็นตัว สำเร็จ” ใครที่ใจหยุดนิ่งได้ตลอดเวลา ถือว่าเป็นยอดคน ถ้าใจไม่หยุดนิ่ง คุณ ว่า “ชีวิตจะมีคุณค่า ถ้าเข้ากลางได้” มิถุนายน ๒๕๓๘ กัลยาณมิตร ๒๙