การค้นพบบ้านและความหวัง : หน้า 114/128

ไบร์อันอุทานสุดเสียง เมื่อ เห็นภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือ คนเดียว สถาปัตยกรรมล้ำค่าเหมือนกับที่ ตั้งสติ ทำใจให้สงบ เผื่อว่าจะได้เห็น ภาพผู้คนเหล่านั้นอีกครั้ง แต่ไม่ว่า คือ “บ้าน” เขาเหมือนผู้จากบ้านไป ไกลแสนไกล ไกลจนโอกาสที่จะ ในที่สุด “โอ! อัศจรรย์! อัศจรรย์ จริงๆ!” กลับมาแล้วมายืนอยู่ใน “บ้าน” ความ รู้สึกอบอุ่น แผ่ซ่านไปทั่วกายเขา รู้สึกว่าที่นี่น่าจะเคยมีพี่น้อง ๆ ของ เขาอยู่มากมาย แต่ตอนนี้พวกเขา ไปไหนกันหมด ทำไมมีแต่เขาอยู่ เขาจะพยายามสักกี่ครั้งก็ไม่ได้ผล กลับมานั้นน้อยเต็มที่ แต่เขาก็ได้ ไบร์อันเดินเรื่อยไปอย่างไร้จุดหมาย คนในยุคที่ไม่รู้ว่าเป้าหมายแก่นสาร ชีวิตคืออะไร มีชีวิตอยู่ไปภายใต้ การบังคับบัญชา การบงการของผู้ ปกครอง แต่ไม่เป็นไร นั่นเป็นเรื่องที่ เขาเริ่มต้นค้นหา สิ่งแรกที่ เขาทำก็คือ เขาเริ่มต้นนั่งในท่าเดียว กับรูปปั้นที่เขาเห็น เขาหลับตา ปล่อยกายปล่อยใจให้สบายเหมือน เมื่อครั้งนั้น ครั้งที่เขาพบแสงสว่าง กลางลำตัวครั้งแรก แสงสว่างที่เป็น ความหวังของมวลมนุษยชาติ หลัง จากถูกความมืดบดบังมานานหลาย ไบร์อันรวบรวมสติ พยายาม ทำใจให้สงบอีกครั้ง มองภาพเบื้อง หน้า เมื่อแน่ใจว่าทุกอย่างเป็นความ จริง เขา “ทิ้ง” สัมภาระทุกอย่างที่ แท้จริงแล้วคือรูปปั้นขนาดประมาณ ครึ่งฟุตเป็นรูปคนนั่งขัดสมาธิ เอา มือวางซ้อนกันที่ตักรูปร่างได้สัดส่วน สวยงาม รูปปั้นนั้นจะต่างจากคน จริงๆ ก็ตรงที่มีความสวยงาม นุ่ม ไบรอันรู้สึกขอบคุณ ผู้คนใน เขาเห็นในความฝันไม่ผิดเพี้ยนเลย เขาต้องค้นหาต่อไป ไบร์อันคิดถึง ไบร์อันยืนตะลึงอยู่ครู่ใหญ่ เขาขยี้ ภาพที่เขาเห็นในความฝันว่า มีคน ตาตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อให้ มากมายนั่งนิ่งๆ รายล้อมอยู่นั้น ตัวเองแน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป แบกมาลงกับพื้นอย่างไม่แยแส เดิน นวลเหมือนภาพวาด ถึงแม้นว่าเขา ตัวปลิวเข้าไปหาราวกับมีพลังดึงดูด จะเกิดในวิทยาการก้าวหน้าเพียงใด เขายังอดชื่นชมผู้คนในยุคที่ก่อสร้าง สถาปัตยกรรมนี้ไม่ได้ว่า ช่างเป็นผู้ “อัศจรรย์จริงๆ อัศจรรย์ มีความเฉลียวฉลาด รอบคอบ จริงๆ” ไบร์อันพึมพัมกับตัวเองตลอด เพราะวัสดุที่ใช้ในการก่อสร้าง ล้วน เวลาที่เขาเดินวนรอบๆสถานที่แห่งนี้ เป็นวัตถุชั้นเยี่ยม คงทน ผู้คนใน ซึ่งเขาบอกไม่ถูกว่าควรจะเรียกว่า ยุคนั้นคงปรารถนาให้สิ่งนี้ตกทอด อะไรดี เขาเพิ่งรู้สึกว่าภาษามนุษย์ มาถึงคนในอีกหลายรุ่นต่อ ๆ มา ช่างจำกัดเสียจริงๆ ที่ไม่สามารถ บรรยายความสง่างามของสถานที่ แต่ผู้คนในยุคนั้น ต้องการ จะบอกอะไรกับเขาหรือ? นั่นคือ แห่งนี้ได้ นอกจากนั้นยังไม่สามารถ ปริศนาที่เขาต้องค้นหา เขาเชื่อแน่ บรรยายความรู้สึกของเขาได้ด้วยว่า ว่า เมื่อเขาค้นพบ คงจะเป็นประ เขามีความสุขมากเพียงใดที่ได้มา โยชน์มหาศาลแก่มนุษย์โลกในยุคนี้ ถึงที่นี่ คำเดียวที่พอจะบรรยายได้ก็ ยุคที่คนใกล้จะเป็นเครื่องจักรไปทุกที กัลยาณมิตร ๑๑๒ มิถุนายน ๒๕๓๘ ชั่วอายุคน ยุคที่ก่อสร้างสถาปัตยกรรมนี้ หาก ไม่เพราะความร่วมแรงร่วมใจของผู้ คนในยุคนั้น ชาวโลกในยุคต่อ ๆ มา จะถูกความมืดมนอนธการครอบงำ ไปอีกเท่าใดนะ? ขอเชิญทุกท่านร่วมส่งเรื่องสั้น ในแนว...วิทยาศาสตร์ วิทยาการ การ ผจญภัย เรื่องราวลึกลับ ตื่นเต้น ขบขัน หรือโศกเศร้า ตามแนวถนัด โดยสอด แทรกธรรมะเป็นข้อคิดตามสมควร โปรดส่งต้นฉบับทางไปรษณีย์ หรือนำส่งด้วยตนเอง โดยจ่าหน้าซอง ถึง กองบรรณาธิการวารสารกัลยาณ มิตร วงเล็บมุมซองด้วยว่า “เรื่องสั้น” ทั้งนี้ขอให้ถ่ายสำเนาเก็บไว้เอง เพราะ ทุกเรื่องที่ส่งมานั้น จะได้รับการตีพิมพ์ หรือไม่ก็ตาม ทางวารสารฯ จะไม่ส่ง ต้นฉบับกลับคืนไปให้ สำหรับเรื่องที่ดี พิมพ์กอง บก.จะส่งของสมนาคุณไปให้