การพิจารณาคดี : หน้า 109/128

แกล้งกล่าวมุสา ให้บริวาร ไปเอาตัวมา ล่อลวงเจรจา มึงอ้ายตัวดี คนทั้งสองนั้น ชาติคนสามานย์ ใจพาลกาลี จึงเข้าไปพลัน ในบรรณศาลา ไม่คิดปรานี อ้ายคนจัณฑาล เจ้าจึงไต่ถาม แต่ตามสัจจา นายทีฆปิฏฐิ ท่านทั้งสองรา เถียงกันว่าไร น้ำใจกาลี ว่าไปมินาน เมื่อนั้นโคฬกาฬ เมียถึงเมื่อไร น่าอายใจพาล บอกไปมินาน ให้แจ้งน้ำใจ จับตัวโคฬกาฬ นั้นรุนออกไป ว่าตามสัจจา เมื่อพาเมียไป นายโคฬกาฬ แต่แรกนั้นไซร้ สิ้นทุกประการ ล้มลงมินาน ลุกขึ้นโดยไว จึงเจ้ามโหสถ ฉวยได้ชายผ้า ภริยาทันใด ปัญญาปรากฏ ใครเลยจะปาน เมียถึงเมื่อไร ใครให้ใครขัน ได้รู้แจ้งใจ ว่าไปมินาน คนทั้งสองรา เราเป็นตุลาการ เถิดฤาสองรา วิวาทวาทา ด่าว่าเถียงกัน คนทั้งสองนั้น มาถึงศาลา มิช้าโดยพลัน ยอมรับพร้อมกัน ve ให้พิจารณา แห่งเจ้านักธรรม มโหสถกุมาร ใครจริงใครเท็จ ปฏิเสธมุสา เสียงปรากฏมา เจ้าพิจารณา ว่าโดยกุศล ถึงริมศาลา หน่อศาสดาจารย์ พระจึงตรัสใช้ บ่าวไพร่มินาน อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร ๑๐๗ มิถุนายน ๒๕๓๘