โคฬกาฬ : หน้า 108/128

โคฬกาฬนั้นไซร้ นางธิดาทน คิดแก่ในใจ ว่าลึกจริงหนอ หลงด้วยเล่ห์กล กับคนมุสา คนสูงหนักหนา เพียงบ่าเพียงคอ คิดปลงลงใจ รักใคร่เสน่หา ตัวกู หนอ เตี้ยต่ำหนักหนา บัดเดี๋ยวมิช้า ถึงฝั่งมินาน นายทีฆปิฏฐิ นายทีมปิฏฐิ ข้ามกลางนที มิใจเสน่หา ร้องด่ามิดี อ้ายโคฬกาฬ รักเมียโค กาพ เกี้ยวพานพูดจา กูนี้มิไป รับอ้ายสาธารณ์ น้องรักพี่ยา จะพาเจ้าไป ว่าแล้วมินาน พากันหนีไป ดูราเนื้อเกลี้ยง เมื่อนั้นโค กาฬ พี่นี้จะเลี้ยง ให้เจ้าเป็นใหญ่ ใจจิตเดือดดาล โกรธปานคือไฟ แก้วแหวนเงินทอง เข้าของสิ่งใด อ้ายถ่อยมุสา พูดจาปราศรัย พี่จะยกให้ ทุกสิ่งเหลือหลาย หลอกลวงเราไร้ ได้เมียพาหนี อนึ่งเล่านา เหลียวซ้ายแลขวา ทาสทาสา ข้าหญิงช้าชาย วิ่งไปวิ่งมา ลงท่านที จะให้บังอร เจ้านอนสบาย คิดกลัวมัจฉา เหราย่ำยี ไร่นาโคควาย ของที่มากมี หน้าขาวคือผี วิ่งขึ้นมา อ้ายโคฟกาฬ แล้วกลับลงไป เป็นคนสาธารณ์ เตียค่าบิด กลุ่มกลัดติดใจ ลงในดงคา ควรถ้าชอบใจ น่าอายบัต ละห้อยละเหี่ย ถึงเมียหนักหนา น้องรักเจ้าพี่ คิดดูเถิดรา แล้วกลับขึ้นมา ร้องไห้ร่ำไร นางธิดาหน โอ้ตัวกูอา น้ำใจคิดฉงน เป็นคนแพศยา กูพาเมียมา ให้โจรลักไป ให้มาหลงใหล รักใคร่เสน่หา เกิดมาเป็นชาย น่าอายแก่ใจ ไปด้วยโลภา พูดจาไกล่เกลี่ย แม้นด้วยบรรลัย ไม่คิดชีว แล้วจึงว่าไป นายโคพภาพ ถ้ารักจริงไซร้ จะยอมเป็นเมีย คิดแล้วมินาน โจนลงนที นานไปเมื่อหน้า จะทิ้งช้าเสีย รู้ว่าน้ำตื้น ยืนได้ยินดี ขาดผัวขาดเมีย เสียเม็ดเสียโดน เกียกกายว่าย ถึงฝั่งบัดดล ดูราเจ้าพี่ ขึ้นจากน้ำได้ เจรจาพาที เจ้ามีอ่อนโอน วิ่งติดตามไป ทันในกลางหน ยังจะชอบใจ รักใครอ้ายโจร โมโหโกรธา ด่าว่าบัดดล พี่นี้ปลอบโยน โอนอ่อนเถิดนา อ้ายชาติทรชน เป็นคนอัปรีย์ กัลยาณมิตร ๑๐๖ มิถุนายน ๒๕๓๘