การนั่งสมาธิและการศึกษาธรรม : หน้า 81/128

อด E มาย โดย : เพียงนิล ศิริเกษม จ จากแม่ถึงลูก ดหมายฉบับที่ ๑๑ เป็นจดหมายที่ข้าพเจ้าเขียนเล่าประสบการณ์ จากการนั่งสมาธิ ทำใจหยุดใจนิ่ง เพื่อไปศึกษาเรื่องราวของกายละเอียดและกาย ทิพย์ ที่มีภพอยู่ใกล้กับโลกมนุษย์ เช่นสัตว์ต่าง ๆ ในป่าหิมพานต์ ในจดหมายฉบับ ที่แล้วต่อเนื่องมาจนถึงฉบับนี้ ซึ่งได้เล่าประสบการณ์ในการไปรู้เห็นความเป็นอยู่ และรูปร่างลักษณะของกายละเอียดและกายทิพย์ ที่มีภพอยู่ซ้อนกันกับของมนุษย์ เรา เช่น พวกอมนุษย์ และกายทิพย์ต่าง ๆ เช่น รุกขเทวา ที่มีกายทิพย์และวิมาน อาศัยอยู่บนต้นไม้ เป็นภพละเอียดที่อยู่ซ้อนกับภพหยาบของมนุษย์ กายต่าง ๆ มี ภพและที่อยู่หรือวิมานแตกต่างกันไปตามความละเอียด ขึ้นอยู่กับบุญที่ทำว่ามาก น้อยแตกต่างกันอย่างไร และมีเรื่องราวให้ศึกษามากมาย ไม่ใช่มีแค่ที่ได้เล่าให้ลูก ฟังเฉพาะในฉบับนี้เท่านั้น ภพและสภาพความเป็นอยู่ของเทวดาก็มีให้ศึกษามากมาย นับตั้งแต่เทพบุตรเทพธิดาที่อยู่ติดภพของโลกมนุษย์ เช่น ภุมมเทวา รุกขเทวา อากาศเทวา เรื่อยขึ้นไปถึงเทวดาชั้นจาตุมหาราชิกา ชั้นดาวดึงส์ ยามา ดุสิตา นิมมานรดี ปรนิมมิตวสวัตตี เป็นต้น เฉพาะเทวดาชั้นต่าง ๆ ก็มีให้ศึกษามากมาย วิธีการเข้าไปรู้ไปเห็นไปศึกษา ก็ด้วยวิธีทำใจหยุดใจนิ่ง ฝึกฝนความละเอียด แล้ว จึงไปดูไปเห็นสิ่งเหล่านี้ เป็นภาคปฏิบัติเพื่อฝึกหัดทำใจให้หยุดนิ่งอย่างเดียว ส่วน วิชาการทางโลกก็ต้องมีแบบฝึกหัดหรือฝึกภาคปฏิบัติ เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจ ในทฤษฎีที่ได้ศึกษามาแล้ว แต่ในทางธรรม การปฏิบัติมีแบบฝึกหัดหรือโจทย์ใน การฝึกใจให้หยุดนิ่งเพียงอย่างเดียว เพื่อไปศึกษาให้รู้แจ้งและเห็นจริง และสามารถ เรียนรู้ได้ด้วยตนเอง พิสูจน์ได้ด้วยตนเอง เป็น “ปัจจัตตัง” แต่สิ่งเหล่านี้มิใช่เป็นเป้าหมายของการนั่งสมาธิของข้าพเจ้า เป้าหมายที่ สำคัญยิ่งกว่าการไปดูไปเห็นสิ่งเหล่านี้ คือ การปฏิบัติธรรมเพื่อไปสู่ความหลุดพ้น จากความทุกข์ และถ้าจะไปให้ถึงจุดนั้นได้ ก็ต้องพยายามไปให้ถึง “ที่สุดแห่งธรรม” ขอบารมีธรรมของพระธรรมกายทุก ๆ พระองค์ในอายตนนิพพาน จง คุ้มครอง ปกปักรักษาท่านผู้อ่านทุกท่าน ให้มีดวงตาเห็นธรรม เข้าถึงพระธรรมกาย โดยง่ายทุกท่านเทอญ กราบอนุโมทนาบุญค่ะ มิถุนายน ๒๕๓๘ กัลยาณมิตร ๗๙ ...........