การเข้าถึงธรรมและการหลุดพ้น : หน้า 70/128

ภายในก็จะไหลผ่านตัวเราอยู่ตลอดเวลา เมื่อเราประกอบสัมมาอาชีวะ หรือทำอะไรก็ตาม ตรงกลางกายของเราจะใสแจ่ม หรือองค์พระชัดใสแจ่ม อยู่ตลอดเวลา เมื่อเป็นอย่างนี้ ก็จะทำให้ชีวิตของเรานี้ เป็นชีวิตที่สมบรูณ์สมบูรณ์ยิ่งกว่าชีวิตของมนุษย์ทั่วๆ ไป ที่ว่าสมบูรณ์นั้น เพราะว่าใจของเราเข้าถึงกระแสธรรม มีปีติสุข มีความสุขอยู่ภายใน ในทุกกิจกรรมที่เราทำ ตั้งแต่ตื่นนอน จนกระทั่งเข้านอน และเมื่อเราทำอย่างนี้ ไปบ่อยๆ กาย วาจา ใจของเรา ธาตุเห็น จำ คิด รู้ของ เรา ก็จะถูกกลั่นให้สะอาดให้บริสุทธิ์ยิ่งๆ ขึ้นไป จน กระทั่งถึงภาวะหนึ่งที่เราได้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพระ ธรรมกายภายใน เมื่อประพฤติปฏิบัติอย่างนี้ ในที่สุดก็จะเข้าถึง ความเป็นพระอรหัต ไม่ต้องมาเวียนว่ายตายเกิดอีก เข้า สู่นิพพานถอดกายหมด เมื่อถึงเวลาดับขันธปรินิพพานก็ เข้านิพพานถอดกายทั้งหมด มีพระธรรมกายปรากฏใน พระนิพพาน มีหน้าตัก ๒๐ วา สูง ๒๐ วา ใสแจ่ม บริสุทธิ์ทีเดียว นี่เป็นไปอย่างนี้นะจ๊ะ ในสมัยพุทธกาลก็มีมากทีเดียว แต่ถ้าหากว่ามุ่ง ที่จะสั่งสมบารมีให้ยิ่งๆ ขึ้นไปอีก อย่างเส้นทางที่หลวง พ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญ ที่ท่านสร้างบารมีมามากมาย ท่านมองเห็นว่า การที่จะให้สรรพสิ่งทั้งหลายหลุดพ้นจาก ความทุกข์ทั้งมวลจะต้องไปดับที่ต้นเหตุที่ทำให้เกิดความ ทุกข์ ต้นเหตุความทุกข์อยู่ที่ตรงไหนจะต้องไปดับ คือ ต้องไปดับโรงงาน ซึ่งเป็นแหล่งผลิตอาสวะกิเลสทั้งหมด เลย ต้องไปดับตรงนั้น ทุกข์ทั้งหลายจึงจะหมดสิ้นไป สรรพสัตว์สรรพสิ่งทั้งหลาย จะหลุดพ้นจากพันธนาการ ที่เขาบังคับเอาไว้ ถ้าจะมาดับทีละดวงอย่างนี้ล่ะก็เสีย เวลา ท่านจึงมีความปรารถนาใหญ่ มุ่งไปให้ถึงที่สุดแห่ง ธรรม ท่านทำอย่างนี้เรื่อยมาเลย ท่านมุ่งที่จะไปให้ถึง ที่สุดแห่งธรรม จนกระทั่งท่านหมดอายุขัย ก่อนที่ท่านจะละโลก ท่านก็ได้ฝากฝังให้สืบทอด เจตนาของท่านต่อไป เดินทางเข้าไปสู่ภายใน เพราะถ้า ไปไม่ถึงที่สุดแห่งธรรมแล้ว การที่จะหลุดพ้นจากที่เขา บังคับนั้น เป็นไปไม่ได้ จะต้องไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรม อย่างเดียว ต้องไปถึงแหล่งที่ผลิตกิเลสอาสวะ และไป ดับกิเลสอาสวะเหล่านั้นให้หมด ให้สิ้นเชื้อไม่เหลือเศษ ทั้งสรรพสัตว์สรรพสิ่งทั้งหลายจึงจะหลุดพ้นอย่างแท้จริง เพราะฉะนั้นคุณยายอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ท่านได้สืบ ทอดเจตนาแล้วก็ถ่ายทอดเรื่อยมาจนกระทั่งถึงหลวงพ่อ หลวงพ่อจึงมีความตั้งใจมั่นที่จะไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรมให้ ได้ไม่ว่าภพไหนชาติไหนก็ต้องไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรมตรง นั้น เพราะถ้าไม่ถึงตรงนั้นก็ยังไม่หลุดพ้นจากการตก เป็นบ่าวเป็นทาสพญามารอย่างแท้จริง นี่คือความตั้งใจ หลวงพ่อจึงมองต่อไปว่า การที่จะไปให้ถึงที่สุด แห่งธรรมนั้นจะไปได้อย่างไร ก็มองเห็นว่าจะต้องประ กอบไปด้วย ๒ ทาง และทั้ง ๒ ทางนี้จะต้องประสาน งานเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน คือ จะต้องทำหยุดทำนิ่ง ทำความละเอียด และต้องทำกันไปเป็นทีม ให้ไปรู้เห็น วิชชาธรรมกายกันไป ไปจนกระทั่งให้ถึงที่สุดแห่งธรรม พวกนี้จะทําหยุดทำนิ่งอย่างเดียว ส่วนอีกหน้าที่หนึ่งนั้น จะต้องขยายธรรมกายไปทั่วโลก ไม่ว่าเป็นมนุษย์ชาติไหน ภาษาไหน จะนับถือศาสนาอะไรก็ตาม ชื่อว่าเป็นมนุษย์ แล้ว ล้วนมีพระธรรมกายอยู่ภายในทั้งหมด พระธรรม กัลยาณมิตร ๖๘ มิถุนายน ๒๕๓๘