การสร้างบารมีและความสุขในองค์พระธรรมกาย : หน้า 88/128

ขนาดนั้นๆ เกิดขึ้น เป็นการดูและเห็น ด้วยความรู้สึกเฉยๆ เป็นเพียงความรู้ ที่ได้เห็นจริงในกลางที่หยุดนิ่ง เป็น อุทาหรณ์ให้รำลึกนึกถึงความสําคัญของ บุญ ที่ไม่เพียงแต่ทำให้ได้เสวยความ สุขในสมบัติทิพย์เหล่านั้นเท่านั้น แต่ ยังเป็นบันไดสู่ความสำเร็จในการสร้าง บารมีไปสู่จุดหมายปลายทาง ภายใน องค์พระธรรมกายที่แม่ได้เข้าไปในกลาง อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ความสุขขยายเพิ่ม ขึ้นตามองค์พระที่ได้เข้ากลางไปถึง อย่างเดียว ทำใจหยุดใจนิ่งไปดูว่าท่าน เห็นด้วยตาภายในที่เกิดจากการฝึกหัด ละโลกแล้วไปอยู่ยังสถานที่ใด ก็จะเห็น ใจให้หยุดนิ่งไปเรื่อยๆ เป็นเพียงแบบ เป็นภาพในกลางที่ค่อยๆ ชัดขึ้นๆ ตาม ฝึกหัดที่ฝึกใจให้ละเอียดและหยุดนิ่งไป ใจที่หยุดนิ่งได้มากขึ้นตามลำดับ อย่าง อย่างไม่มีที่สิ้นสุด เหมือนลูกฝึกท่า เช่นที่ได้ไปดูท่านผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง เมื่อ โจทย์เลข ก็ต้องมีแบบฝึกหัดให้ทำเป็น ละโลกไปแล้ว ก็ไปปรากฏกายทิพย์ ขั้นตอน ยิ่งมีโจทย์ให้ทำมาก ลูกก็จะ อยู่บนสวรรค์ในวิมานแก้วสุกสว่าง มี ยิ่งเก่งขึ้นเรื่อยๆ ตามความยากง่าย เครื่องประดับงดงามส่องแสงเป็นประ ของโจทย์ที่ทำ แต่ในทางธรรม แบบ กาย ใสสว่างยิ่งกว่าเพชรที่เจียระไนใน ฝึกหัดเหล่านี้ต้องอาศัยใจที่หยุดนิ่ง ยิ่ง โลกมนุษย์ กายทิพย์ของท่านใสสว่าง มีรัศมีกายสว่าง มีบริวารเป็นเทพบุตร ของการเรียนรู้ในวิชชาก็ก้าวหน้าขึ้น เทพธิดาเต็มอยู่ในวิมาน พื้นวิมานเป็น เหมือนพื้นแก้ว เรียบใสสว่างเช่นเดียว กัน อาสนะที่นั่งของกายทิพย์เหมือน อย่างเรื่อยๆ จนกระทั่งมีความรู้สึก เหมิอนกายแม่โดนดูดไปในกลางท่อที่ใส สว่าง ดำเนินไปในกลางเรื่อย ๆ มีองค์ พระธรรมกายที่ใหญ่โตมาก ๆ จนโลก และจักรวาลเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ กลาง องค์พระใหญ่นั้น ความรู้สึกที่โดนดูด เข้ากลางท่อหรือไส้กลางองค์พระยังคง เพิ่มต่อไปไม่สิ้นสุด แม้ว่าแม่ได้ลืมตา แล้ว และในทุกอิริยาบถ ความสุขแผ่ กระจายออกไปไม่มีประมาณ เปรียบ เสมือนทะเลบุญที่เกิดขึ้นรอบๆ ตัว ที่ หยุดนิ่งมากขึ้นเท่าใด ความละเอียด ไม่อาจมีอะไรมาสกัดกั้นให้เกิดเป็นขอบ ตามใจที่หยุดนิ่งได้มากขึ้น ๆ ก้าวไปสู่ วิชชาที่ค้นคว้าได้เรื่อย ๆ ไปดูสิ่งที่ใจ สามารถไปเรียนรู้ได้ เป็นวิชชาที่ก้าว ลอยมาให้นั่ง คือปรากฏขึ้นมาให้ท่าน ไปสู่ความหลุดพ้นจากความทุกข์ในที่สุด นั่งในทันทีที่ต้องการ ใกล้กับวิมานของ การไปดูไปเห็นกายทิพย์เหล่านี้ เขตขึ้นมาได้ ความรู้สึกเป็นอันหนึ่ง อันเดียวกับองค์พระทุกองค์ที่ผ่านกายไป ทำให้ลืมภาวะของตัวเองไปจนสิ้นเชิง ไม่ใช่เป็นเพราะ “ลืม” ตัวเอง แต่เป็น ความรู้สึกของตัวเองที่ค่อย ๆ “เลื่อน หายไป จนเหลือแต่องค์พระธรรมกาย คือจุดหมายปลายทางของแม่คือ "ที่สุด แห่งธรรม" ท่านมีสวนไม้ดอกที่ร่มรื่น มีธารน้ำใส ไม่ได้ทำให้แม่ติดใจอยู่แค่กายทิพย์หรือ ล้วนๆ ทุกๆ องค์ และที่ไม่เคยลืมเลย อยู่เบื้องหน้า น้ำในลำธารมีความเย็น สมบัติทิพย์ที่ได้ไปเห็น เพราะดูด้วยตา ชุ่มฉ่ำไปทั้งกาย และเมื่อทำใจหยุดใจ ภายในที่ได้เห็นแล้วไม่ได้ทำให้ใจของ นิ่งเพื่อให้ทราบถึงสวรรค์ชั้นที่กายทิพย์ แม่ไปยึดติดอยู่กับสิ่งที่เห็น คือเห็นแล้ว ท่านนี้ได้มาอยู่ จึงรู้ในกลางว่าเป็นขั้น รู้ด้วยปัญญาภายในว่า เหตุใดกายทิพย์ ดาวดึงส์ การดู การเห็นกายทิพย์เหล่า เหล่านี้จึงได้อยู่เสวยความสุขอยู่กับสม นี้ล้วนแล้วแต่ต้องอาศัยใจหยุดนิ่งเข้าไป บัติทิพย์ของเขา ถ้าไม่ใช่ด้วย “บุญ” ในกลางองค์พระที่สุดละเอียด เป็นการ ที่เขาได้ทำในระดับที่จะได้สมบัติทิพย์ กัลยาณมิตร ๘๖ มิถุนายน ๒๕๓๘ รักและคิดถึงลูกเสมอ คุณแม่