ประเพณีและวัฒนธรรมของชาวม้ง : หน้า 77/128

ตามลักขณ์เที่ยว เมืองเหนือ โดย : ลักขณา ศกุนะสิงห์ เริ่มลงตั้งแต่ฉบับที่ ๕๔ ปีที่ ๕ พฤศจิกายน ๒๕๓๓ (ต่อจากฉบับที่แล้ว) 66 จริงครับ พื้นถนนในเมืองร้อนจัดมาก กว่าถนนลูกรัง ถนนที่เป็นพื้นดิน ผม เคยสัมผัสมาแล้ว พอเข้าใจดี” ประวิตรเสริม “อีกอย่างนะคะ เวลาชาวเขาเดินขึ้น เขาลงเขา ครูสังเกตว่าเขาเดินโหย่งปลายเท้า นะคะ ทำให้เดินเร็วมาก ครูชาวพื้นราบ เดิน เต็มเท้า เลยเดินตามเขาไม่ทัน แต่เวลาชาวม้ง มาเดินพื้นราบ ก็ต้องเดินเต็มเท้า เดินเขย่ง แบบโหย่งปลายเท้าไม่ได้ มันจะหกล้มหน้าคว่ำ เขาก็ต้องเดินช้าลง แล้วต้องเดินเต็มเท้า เมื่อ มาเผชิญกับถนนที่ร้อนระอุ มันก็จำเป็นที่จะ ต้องใส่รองเท้า แต่สำหรับงานประเพณีของเขา เขาก็จะห้ามสวมรองเท้าในงานเลี้ยง” ค่ะ” “ถ้าเขาจัดงานกลางสนามหน้าบ้านล่ะ “ไม่ว่าจัดงานเลี้ยงที่บ้าน บ้าน ที่ลานหน้า บ้านหรือลานหมู่บ้าน เขาก็จะไม่สวมรองเท้า มิถุนายน ๒๕๓๘ กัลยาณมิตร กันหรอกค่ะ ใครสวมเข้ามา ถือว่าไม่ให้เกียรติ” “ถ้าเผอิญเดินทางมาจากที่ไกล เราต้อง ใส่รองเท้า” ประวิตรถามขึ้น น้าน้อยหัวเราะ พร้อมกับกล่าวว่า “ประ วิตรคิดถึงตัวเองเป็นแขกรับเชิญใช่ไหมคะ” “ใช่ครับ” “นั่นซิ เพราะถ้าเป็นชาวม้งด้วยกัน เขา รู้ประเพณีรู้ข้อห้ามของเขาอยู่แล้วเพราะได้รับ การอบรมสั่งสอนมาแต่เล็ก เขาก็จะไม่สวมใส่ รองเท้าเข้าไปงานเลี้ยง แต่ถ้าเป็นประวิตรได้ รับเชิญไปงานเลี้ยง ประวิตรก็ต้องถอดรองเท้า ก่อนเข้าบริเวณงานซิคะ ไม่มีปัญหาจริงมั้ย” “จริงด้วยซิครับ แก้ปัญหาไม่ยากหรอก นะประวิตร” ไกด์หนุ่มสัพยอกพร้อมหัวเราะ ๗๕ ........... “แหม....ชักสนุก อาจารย์คะหนูว่าน่า สนใจมากนะคะ ที่ได้รู้เกี่ยวกับข้อห้ามต่างๆ ของเขา” กนกวรรณไกด์สาวประจำวันกล่าวขึ้น “ผมคิดว่า พวกเราควรเรียนรู้เชียวละ