การถือเอาของผู้อื่นเป็นบาป : หน้า 100/128

อ ริ ย ส า ว ก โดย : กองบรรณาธิการ ภาพ : ลือพงศ์ ลีลพนัง w s : l a n n g ñ ₪ ₪IDS: ผู้เป็นเลิศทางกล่าวธรรมไพเราะ (๕) ต่อจากฉบับที่แล้ว วหน้าโจรได้คิดต่อไปอีกว่า 1 ทรัพย์สินทั้งหลายที่ตนและ หนี จะอยู่จะกินทั้งทีก็ไม่มีความสุข ชิงทรัพย์สินของเราไป เราก็คงต้อง เขารำพึงคิดต่อไปอีกว่า เป็นทุกข์ด้วยเช่นกัน ธรรมชาติได้ “การถือเอาของของเขาโดยที่ สร้างสรรค์มนุษย์ขึ้นมาให้มีความรู้ ลูกน้องเคยไปโจรกรรม จี้ ปล้น เจ้าของไม่ยินดีให้ เป็นความผิดที่ ลักขโมยผู้อื่นมานั้น ล้วนเป็นสิ่งของ ไม่ชอบไม่ควร เป็นบาป ผิดศีลธรรม ความสามารถในการแสวงหาทรัพย์ เพื่อการดำรงชีวิตอย่างเหมาะสม ที่เจ้าของรักใคร่หวงแหน โกรธแค้น เพราะเป็นการเบียดเบียนผู้อื่นให้ตก ตามสภาพของแต่ละคนแล้วเหตุไฉน จนต้องแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจให้ตาม ทุกข์ได้ยาก ตัวเราเองก็เป็นมนุษย์ เราจึงต้องหลงผิดไปแย่งชิงทรัพย์ จับตัว ตนและพวกก็ต้องคอยหลบ มีเลือดเนื้อ มีชีวิต ถ้าใครมาปล้น ของผู้อื่นโดยปราศจากความละอาย กัลยาณมิตร ๙๘ มิถุนายน ๒๕๓๘