การสร้างบารมีและกฎแห่งกรรม : หน้า 40/128

ช่วยกันไป ถ้าสุดวิสัยช่วยไม่ไหว ก็ รู้จักปลงใจวางอุเบกขาได้ ถึงตัวเรา เองก็จะไม่เกิดความน้อยใจในโชควาส นาเพราะเข้าใจดีว่าเป็นเรื่องของบุญ ทำกรรมแต่ง ยิ่งทำดีก็ยิ่งมีมงคลติด ตัว มีความเจริญก้าวหน้า ดั่งพุทธ ภาษิตที่ว่า ปุพเพ จ กตปุญญตา ความมีบุญวาสนามาก่อน เป็นมงคล อันสูงสุด กฎแห่งกรรมนี้คือสัจธรรม และ เป็นสิ่งที่ยุติธรรมที่สุด ให้สิทธิเสรีภาพ แก่ทุกคนโดยเท่าเทียมกันจะปรารถนา เป็นเศรษฐีก็ได้ เป็นนายกรัฐมนตรี ก็ได้ เป็นพระราชามหากษัตริย์ก็ได้ หรือแม้จะเป็นพระอรหันต์ เป็นพระ น้องไม่ค่อยจะมีเวลาอยู่กับที่ ก็ได้แต่ ฉะนั้น จึงเป็นเรื่องที่นักสร้าง สัมมาสัมพุทธเจ้าก็ยังได้ ขอเพียงรู้จัก สร้างสมบารมีให้เพียงพอกับเหตุปัจจัย ที่จะนำไปสู่ความเป็นสิ่งนั้นได้ก็แล้วกัน อีกยาวไกล ขอเพียงยังมีกำลังใจมั่น คงในการสั่งสมสร้างบารมีไม่ท้อถอย ในที่สุดก็จะต้องไปถึงเป้าหมายจนได้ อาศัยช่วงที่นั่งอยู่ในรถตรึกนึกถึงธรรมะ บารมีควรจะต้องตระหนักไว้เสมอว่า คือถ้าเป้าหมายสูงก็ต้องใช้ชั่วโมงบิน พยายามรักษาใจให้จดจ่อเกาะเกี่ยวไว้ นอกจากการสะสมชั่วโมงบินไว้ให้มาก กันมากหน่อย ถึงแม้เป้าหมายจะอยู่ ที่ศูนย์กลางกายไว้เสมอ จนในที่สุด พอแล้ว เรายังต้องรู้จักรักษาเส้นทาง ก็สามารถกำหนดนิมิตได้ชัด ทำให้ บินไว้ให้ถูกต้องด้วย คนที่เป็นพี่สาวประหลาดใจมากว่าเป็น อย่างนี้ได้อย่างไร ในเมื่อขนาดตนเอง บุญทำกรรมแต่ง ขยันนั่งธรรมะทั้งวันยังไม่เห็นได้เรื่อง ในฐานะที่เป็นชาวพุทธ สิ่งที่ ทำไมน้องสาวออกไปนั่งรถ พวกเราจะปฏิเสธไม่ได้เลยก็คือเรื่อง ตระเวนทั้งวันจึงเห็นนิมิตเห็นองค์พระ ของกฎแห่งกรรม ซึ่งมีหลักฐานอยู่ว่า อะไร ได้ ใครทำกรรมใดไว้ ย่อมได้รับผลของ ดังนั้นเมื่อมาถึงวัดและมีโอกาส กรรมนั้น คือทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ได้พบพระอาจารย์ จึงได้กราบเรียน หรือใครหว่านพืชเช่นใดก็ย่อมได้รับผล ถามด้วยความข้องใจ ครั้นพอพระ เช่นนั้น อาจารย์ซักไซ้ไล่เลียงไปจึงได้ความว่า การเข้าใจและยอมรับเรื่องกฎ ดังภาษิตที่ว่า “น้ำทีละหยด ยังสามารถเต็ม ตุ่มได้ฉันใด บุญที่เราหมั่นสะสมทีละ น้อยก็ย่อมสามารถเต็มบริบูรณ์ ส่ง ผลให้เราอย่างเต็มที่ได้ฉันนั้น” ฉะนั้นจึงเป็นเรื่องที่จะต้องหมั่น ถามตัวเองอยู่เสมอว่า “วันนี้เราทำ ความดีแล้วหรือยัง?” เพราะถ้ามัวนิ่งนอนใจ ไม่ขวน คนน้องนั้นถึงจะไม่ได้นั่งธรรมะเป็น แห่งกรรมนี้ จะช่วยให้เรามองเห็น ขวายทำความดี ไม่หมั่นสะสมไมล์ สะสมชั่วโมงบินไว้ แล้วเมื่อไรจึงจะไป ธรรมะ แต่คนพี่ไม่ได้นึกคือนั่งไปฟัง มีกำลังใจที่จะทำความดีอย่างมั่นคงต่อ ถึงจุดหมาย? กิจจะลักษณะ แต่ก็นึกทั้งวันจึงเห็น อะไรต่อมิอะไรด้วยใจเป็นธรรม และ ไป จิตใจไม่ได้อยู่กับตัว ห่วงโน่น พะ วงนี้ ก็เลยไม่ได้อะไร ไป เห็นใครได้ดีก็ไม่อิจฉา เห็นใคร ตกทุกข์ได้ยากก็มีจิตเมตตา ช่วยได้ก็ กัลยาณมิตร ๓๘ มิถุนายน ๒๕๓๘