การบวชและความศรัทธา : หน้า 103/128

ห้ามว่า “การบวชไม่เหมือนการปล้น ผู้มีใจศรัทธาอยากบวชเช่นเดียวกับ ระคนสงสัยในพฤติกรรมของเขา ที่ นะ จะได้ว่าอะไรว่าตามกัน ทำ “ก็เรื่องความโหดร้ายของ กระผมนั่นแหละขอรับ คุณแม่คง ตนเดินทางตรงไปยังประชุมชนใน จู่ๆ ก็เข้ามาหาอย่างไม่ทันตั้งตัว อะไร ท่าตามกัน พวกเจ้าจะต้อง ปะร่าแสดงธรรม ขณะนั้นก็เป็นเวลา ทำความเข้าใจให้ดีเสียก่อนว่า คนที่ เดียวกับที่การแสดงธรรมของพระ จะมาบวชในพระพุทธศาสนานั้น จะ โสณกุฏิกัณณะจบลงพอดี เสียง ไม่รู้ว่า กระผมคือหัวหน้าโจรที่ ต้องมีศรัทธาเพราะเห็นโทษภัยใน สาธุชนต่างอนุโมทนาสาธุการด้วย ลักลอบไปขนทรัพย์ที่บ้านของคุณแม่ เบญจกามคุณ เห็นอานิสงส์ของการ ความเอิบอิ่มในรสแห่งพระธรรม แล้วก็มาลอบยืนซุ่มอยู่ด้านหลังคอย บวชว่า เป็นทางมาแห่งความหมด เทศนานั้น พระโสณกุฏิกัณณเถระ จะปลงชีวิตคุณแม่ตั้งแต่พระคุณเจ้า จดงดงามเหมือนสังข์ที่ขัดดีแล้ว เป็น เดินลงจากธรรมาสน์ไปนั่งสงบ เริ่มแสดงธรรมนั่นแหละขอรับ” ทางมาแห่งความสุขประเสริฐสุดไม่มี อาสนะตรงหน้าท่านเศรษฐีนีแห่ง ทางใดจะยิ่งกว่า แล้วจึงออกบวช กรรฆระนครผู้เป็นโยมมารดา เพื่อแสวงหาความสุขที่แท้จริงนั้น” “ก็อย่างนั้นสิครับ นายท่าน” ลูกสมุนโจรกล่าวตอบ “นายอย่า ห่วงเลยครับ พวกกระผมเข้าใจที่ นายพูดมาทั้งหมด แล้วพวกกระผม ทั้งหมดก็มีศรัทธาที่จะออกบวชอย่าง สุจริตใจ นายท่านโปรดพาพวกกระ ผมไปบวชด้วยเถอะครับ” “เดี๋ยวนี้เลยนะ” นายโจร ทับ “ขอรับ” พวกโจรกล่าวตอบ พร้อมกัน “ถ้างั้น พวกเจ้าทั้งหมดจง ตามข้ามา ก่อนอื่นพวกเราทั้งหมด เมื่อนายโจรเห็นดังนั้นก็คิดว่า เป็นโอกาสเหมาะ จึงเดินตรงเข้าไป หาอุบาสิกาโสณมารดา แล้วหมอบ กราบลงแทบเท้า พร้อมกับกล่าวว่า “คุณแม่ขอรับ โปรดอดโทษ ให้กระผมผู้เป็นคนพาล เป็นคนเขลา เป็นคนบอด ผู้คิดเห็นผิดไปจาก ทำนองคลองธรรม ให้กระผมได้ พ้นจากบาปกรรมอันสาหัสสากรรจ์ นี้ด้วยเถิดขอรับ” “คุณพระช่วย! จริงหรือนี่” “จริงขอรับ คุณแม่ แต่เมื่อ กระผมได้เห็นน้ำใจได้เห็นคุณธรรม อันงดงามของคุณแม่แล้วก็ได้คิด” ต่อจากนั้นหัวหน้าโจรก็ได้เล่า ถึงการกระทำของตนและลูกสมุนทั้ง ๙๐๐ คน ที่มีศรัทธาแรงกล้าในการ บวชครั้งนี้ ซึ่งการบวชจะมีขึ้นไม่ได้ เลย หากอุบาสิกาโสณมารดาเว้นจาก การอดโทษต่อคำขอขมาลาโทษจาก พวกเขาทั้งหมด “ไม่เป็นไรจ้ะ พ่อมหาจำเริญ จิตผ่องแผ้วจากการได้รับอมตรสแห่ง “ความจริงการที่พ่อได้คิดกลับตัว อุบาสิกาโสณมารดาผู้มีดวง ฉันยกโทษให้” ท่านอุบาสิกากล่าว ธรรมะ ซึ่งพระลูกชายได้เทศนาผ่าน ไปอย่างไพเราะงดงามทั้งเบื้องต้น ต้องไปขอขมาลาโทษท่านโสณมารดา ท่ามกลาง และเบื้องปลาย หัวใจ เศรษฐีนีเจ้าของคฤหาสน์นี้เสียก่อน ของแม่ที่แสนจะปลาบปลื้มในความ เมื่อท่านอดโทษให้แล้ว ข้าจะขอให้ สามารถของบุตรชายคนเดียว เรื่อง ท่านเป็นโยมอุปถัมภ์การบวชของ อื่นใดในชีวิตจึงแทบจะไม่มีความ พวกเรา” “สาธุ ชอบแล้วครับนาย” หมายในใจของนางเลย “อดโทษอะไรกันจ๊ะ พ่อมหา เมื่อทุกคนต่างเห็นดีงามด้วย จำเริญ” นางก้มลงมองหัวหน้าโจร กลับใจ งดเว้นจากการกระทำผิด บาปกรรมทั้งหลายแล้ว ก็นับว่าเป็น กุศลเจตนาอันดียิ่ง นักปราชญ์กล่าว ว่าเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก เป็นความ ชอบน่าสรรเสริญ ฉันขออดโทษทั้ง ปวงให้ จะได้ไม่มีเวรมีกรรมต่อกัน ไปในอนาคตเบื้องหน้า เมื่อหัวหน้าโจรกล่าวคำขอ ขมาเรียบร้อยแล้ว เหล่าสมุนโจรทั้ง กันดังนี้แล้ว หัวหน้าโจรก็พาลูกสมุน ที่หมอบลงแทบเท้าด้วยความเมตตา หลายก็พากันทยอยเข้าไปหมอบ กัลยาณมิตร 204 มิถุนายน ๒๕๓๘