การบวชในพระพุทธศาสนา : หน้า 101/128

คนที่จะมาบวช ในพระพุทธศาสนานั้น จะต้องมีศรัทธา เพราะเห็นโทษภัยใน เบญจกามคุณ เห็น อานิสงส์ของการบวชว่า เป็นทางมาแห่งความ หมดจดงดงาม ใจอยู่อีกเล่า แม้คนที่เราคิดประทุษ ร่างกายของเราจะแตกดับไปเสีย ร้ายลอบหมายชีวิตอย่างบุคคลแสน ก่อน ประเสริฐ เช่น อุบาสิกาโสณมารดา เศรษฐีนีแห่งกรรมระนคร นางก็เป็น เมื่อนายโจรรำพึงสอนตัวเอง จบลงแล้ว ก็ปลอดโปร่งใจด้วยอานุ ปางก่อน เขาออกจากที่ประชุมฟัง เพียงหญิงชราที่ไม่อาจจะมาสู้รบตบ ภาพบารมีธรรมที่สั่งสมอบรมมาแต่ มืออันใดกับเราได้ ตั้งแต่เราเกิดมายังไม่เคยพบ ธรรมตรงไปยังคฤหาสน์ของโสณ เห็นใครที่มีจิตใจดีงาม มีคุณธรรม มารดา เมื่อพบกับลูกสมุนจำนวน สูงเหมือนอุบาสิกาผู้นี้เลย แม้ลูก ๙๐๐ คน ที่รอเขาอยู่ในที่นั้น แล้ว สมุนของเราจะทำโจรกรรมขนทรัพย์ จึงเล่าถึงพฤติกรรมและคุณธรรมของ สมบัติอันมีค่าออกไปจากเรือน นาง โสณมารดา พร้อมทั้งประกาศความ ก็ยังไม่โกรธ ยังตั้งใจฟังธรรมด้วย ตั้งใจที่จะเลิกประพฤติตนเป็นโจร อาการสงบ แม้คนเฝ้าเรือนมา กลับตัวเป็นคนดี โดยในเบื้องต้น รายงาน นางก็ยังไล่ให้กลับไป แล้ว ก็ได้สั่งให้ลูกสมุนทั้งหมดช่วยกัน ยังบอกอีกว่า ทรัพย์สมบัตินั้นไม่มี ขนทรัพย์สมบัติทั้งหลายของโสณ ค่าเสมอด้วยความสงบสุขที่ได้จาก มารดาที่พวกตนพากันขนออกมานำ การฟังธรรม ยินดีเสียสละให้พวก กลับเข้าไปไว้ในคลังสมบัติของโสณ เราขนทรัพย์ออกไปตามใจชอบเหมือน มารดาตามเดิม โดยไม่ให้ขาดตก ถ่มก้อนเสลดที่ติดในลำคอออกมา บกพร่องไปเลยแม้แต่ชิ้นเดียว ลูก เหมือนทิ้งของไม่มีค่า ไปเอาของที่ สมุนโจรทั้งหลายก็เชื่อฟังหัวหน้า มีค่า ตรงข้ามกับพวกเราที่โง่เขลา ร่วมแรงร่วมใจกันปฏิบัติตามคำสั่ง เบาปัญญา กลับไปยินดีในของไม่มี นั้นแต่โดยดี ค่าซึ่งเจ้าของสลัดทิ้ง ไม่ยินดีใน เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างเรียบร้อย ธรรมอันสูงค่า ซึ่งประชุมชนกำลัง ดีแล้ว หัวหน้าโจรก็ได้กล่าวแก่ลูก เป็นทางมาแห่งความสุข ประเสริฐสุด ไม่เห็น ไม่รู้ว่าสิ่งใดมีค่าควรถือเอา สนใจฟังอยู่ เหมือนคนตาบอดมอง สมุนทั้งหลายของเขาว่า “พี่น้องทั้งหลาย ข้าได้คิด ดูไม่ควรค่ากับการเกิดมาเป็นมนุษย์ ทบทวนดูหลายครั้งแล้ว ในที่สุดก็ กับเขาเลย ถึงเวลาแล้วที่เราจะเลิก ความประพฤติเป็นโจรที่ชาวโลกประ, ณามว่า เป็นคนชั่วช้าสามานย์ กลับ เนื้อกลับตัวเป็นคนดีเหมือนเพื่อน มนุษย์ทั่วไป ด้วยการสร้างความดี อันเป็นแก่นสารให้แก่ตัวเอง ก่อนที่ มิถุนายน ๒๕๓๘ ๙๙ กัลยาณมิตร ตกลงใจว่า เราหยุดกันแค่นี้เถอะ พวกเราจงพร้อมใจกันวางดาบ วาง อาวุธทั้งหลาย เลิกเดินในที่มืด เลิก เดินหลบคนเข้าป่าเสียที มองเห็น คนเป็นมิตรเสียบ้าง พยายามเดิน ร่วมทางกับมหาชนทั่วไปในทางสว่าง