ความทุกขเวทนาและการอุทิศส่วนบุญ : หน้า 86/128

วางเฉย มีแต่ความสงสารอยากให้ท่าน ทำให้ทราบว่าในขณะก่อนตาย ท่านผู้ พ้นทุกข์ ถ้าแม่เห็นด้วยตาเนื้อแม่อาจ นั้นใจปริวิตกอยู่แต่เรื่องบาปในการคิด จะร้องไห้ ที่จู่ๆ ก็เห็นท่านมาอยู่ใน แย่งสมบัติของผู้อื่นมาเป็นของฝ่ายตน สภาพเช่นนี้ จนเดี๋ยวนี้ถ้ายังนึกถึงท่าน เอง คิดอยู่อย่างนี้เป็นอาจิณ จนติด ก็อดน้ำตาซึมๆ ไม่ได้ แต่ในขณะนั้น ใจไม่ได้มีความผูกพันส่วนตัว จึงมอง ดูด้วยความรู้สึกเวทนาเฉยๆ ในขณะนั้นแม่ก็นึกถึงอานุภาพ ของพระธรรมกายให้ช่วยเขาด้วย ทัน ใดนั้น แม่ก็เห็นภาพไฟที่ลุกท่วมนั้น เข้าไปในใจแน่น เมื่อละโลกไปแล้วใจ ที่คิดฝักใฝ่อยู่แต่เรื่องอกุศล จึงดึงดูด ให้กายต้องตกลงมาอยู่ในสถานที่ที่เป็น เปลวไฟลุกท่วมตัว ให้ได้รับความทุกข์ ทรมานแสนสาหัส ถึงแม้ว่ายังไม่ได้ กระทำเพียงแต่คิดอยู่เท่านั้น ยังทำให้ ค่อย ๆ มอดลงไปชั่วขณะหนึ่ง แล้ว ต้องตกลงมาในสถานที่นี้ หากได้กระ แม่ก็บอกท่านให้รอการอุทิศส่วนบุญ ทำด้วยแล้วจะยิ่งต้องได้รับโทษทัณฑ์ ของแม่ไปให้อีก ให้คอยรับบุญด้วย มากขึ้นกว่านี้อีกเท่าใด แม่ไม่อยากนึก การพูดคุยกันเป็นการพูดด้วยใจที่สอด ถึง แต่ทุกวันนี้แม่ก็ยังอุทิศส่วนบุญ เข้าไปในกลางหรือเห็น จำ คิด รู้ ให้ กุศลไปให้ท่านทุกครั้งไม่เคยขาด ท่าน ทราบกันโดยไม่ต้องเปิดปากพูดคุยกัน คงได้รับบุญนั้นบ้างแล้ว ส่วนจะพ้น เหมือนในโลกมนุษย์ ส่วนสาเหตุที่ จากอบายขุมนั้นหรือยัง แม่ยังไม่ได้ไป ทำให้ญาติผู้ใหญ่ท่านนั้นต้องลงมารับ ดู ทุกขเวทนาในที่นี้ เมื่อไปดูโดยการสวม ความรู้สึกเข้าไปในใจของเขาก่อนตาย ดูมา ยังมีอีกประสบการณ์หนึ่ง เมื่อ หลวงพ่อให้ไปดู เมื่อคราวได้ไปปฏิบัติ ธรรมบนดอยเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้น ก็มียวฯขึ้นมาปฏิบัติธรรมด้วย หลวง พ่อให้ไปเชิญยักษ์ ที่อยู่ในบริเวณดอย สุเทพให้มายืนอยู่ต่อหน้าท่าน เราก็ เข้ากลางองค์พระไปจนละเอียดดีแล้ว จึงดิ่งเข้ากลางไปเชิญยักษ์มาคนหนึ่ง ซึ่ง ได้มาปรากฏให้เห็น ๑ ตน ตรงบริเวณ ที่เรานั่งสมาธิอยู่ ร่างกายสูงใหญ่ทะลุ หลังคาเรือนที่นั่งสมาธิอยู่ ผิวเนื้อเขา หยาบไม่นวลเนียนอย่างเทพบุตรเทพ ธิดา ผิวแห้งเหมือนไม้ที่แห้งๆ หลวง พ่อให้เขากราบพระให้เราดู เขายังทำ ท่ากราบแบบเก้ๆ กังๆ ไม่ถนัดเหมือน กราบไม่เป็น ยักษ์ที่เชิญมานี้ หลวงพ่อ ให้ไปดูว่าเขาอาศัยอยู่ที่ไหน ให้ตามเขา ไปที่บ้านที่เขาอยู่ เขาไม่ได้ก้าวเดินไป อย่างเรา แต่ก้าวเดินไปในลักษณะ นอกจากเรื่องกายต่างๆ ที่ได้ไป เหมือนเหาะคือเร็วมาก แว้บเดียวมา ถึงหน้าถ้ำที่เขาอยู่ ภายในถ้ำหรือบ้าน กัลยาณมิตร ๘๔ มิถุนายน ๒๕๓๘