การปล่อยวางขันธ์ ๕ : หน้า 34/152

ภาระนี้ไป ถ้าว่าขึ้นยึดปล่อยวางไม่ ได้ในขันธ์ทั้ง ๕ เป็นทุกข์ในโลก ถ้าปล่อยวางได้เป็นสุข ขันธ์ถ้าปล่อย วางแล้ว ขันธ์อื่นๆ จะเอามาเป็น ภาระไม่ได้ ถ้าเอามาเป็นภาระก็ เป็นเชื้อเป็นที่ตั้งของตัณหา จะถอน ไม่ออก ถ้าไม่เอาเป็นภาระแน่ จะ ถอนตัณหาทั้งราก ปล่อยให้ถึงที่สุด ปล่อยได้ไปอยู่กับอะไร ต้องไปอยู่ กับกายธรรม เมื่ออยู่กับกายธรรม ใจเหมือนอยู่ในนิพพาน สบายแสน คล่อง เวลาถึงคราวเราก็ถอดคล่อง ชำนิชำนาญเสียแล้ว พอรู้ว่าจะตาย ส่งขันธ์ ๕ มนุษย์ออกไป ข้าก็เอา ขันธ์ ๕ ของทิพย์ ชำนิชำนาญ อย่างนี้แล้ว ก็ไม่มีความเสียดาย ถ้าไม่เคยถอดก็น้ำตาตกร้องไห้กัน อย่างขนานใหญ่ เพราะฉะนั้นเมื่อ รู้จักขันธ์ ๕ เป็นภาระหนัก ให้ อุตส่าห์วางเสีย แม้ถึงจะยึดก็แต่ ทำเนาเป็นของอาศัยชั่วคราว เป็น ของมีโทษ ดังภาชนะขอยืมกันใช้ ชั่วคราว ของสำหรับอยู่อาศัยชั่วครั้ง ชั่วคราว ร่างกายก็อาศัยชั่วคราว หนึ่ง อย่าถือเป็นจริงๆ ถือเป็นของ อาศัยชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ถึงมี ทุกข์บ้างก็หน่อยหนึ่ง ขันธ์ทั้ง ๕ นี้ เป็นภาระจะต้องดูแลเอาใจใส่ พิ ทักษ์รักษา เมื่อนา ขันธ์ ๕ คือ สบาย แสนสำราญ ตั้งที่ได้แสดงมาใน ภารสุตฺต กถา วาจาเครื่องกล่าวปรารภซึ่ง แบบสําหรับให้ปล่อยวางขันธ์๕ ตาม วาระพระบาลีคลี่ความเป็นสยามภา ษาตามอัตโนมตยาธิบายพอสมควร แก่เวลา วรณณ์ สรณ์ นตฺถิ สิ่งอื่น ไม่ใช่ที่พึ่งอันประเสริฐ เราท่านทั้ง หลาย สทา โสตถี ภวนฺตุ เต ด้วย อำนาจความสัจที่ได้อ้างธรรมปฏิบัติ ตั้งแต่ต้นจนอวสานนี้ ขอความสุข สวัสดีจงบังเกิดแก่ท่านทั้งหลายบรร ดามาสโมสร ณ สถานที่นี้ทุกถ้วน หน้า อาตมภาพชี้แจงแสดงมาพอ สมควรแก่เวลา สมมติว่ายุติธรรมี กถาโดยอรรถนิยมความเพียงเท่านี้ เอว ก็มีด้วยประการฉะนี้ กัลยาณมิตร /T”ไ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๐