ความรักตามหลักพระพุทธศาสนา : หน้า 85/152

ตามหลักพระพุทธศาสนาแล้วเราจะพบว่า ความรักหลาย อย่างที่สังคมยอมรับยกย่องนั้น แท้แล้วก็ยังคงเป็นความ รักที่แฝงไว้ด้วยความทุกข์ ดังคำกล่าวที่ว่า... “ที่ใดมีรัก ที่ นั่นมีทุกข์” นั่นเอ แล้วใจคอเราจะไม่รักใครเลยเชียวหรือ หากเป็น เช่นนั้นก็คงได้ชื่อว่าเป็นคนใจว่าเห็นแก่ตัว และไม่ควรมีที่ นั่งในสังคมที่มนุษย์จ่าเป็นต้องเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กันเช่นนี้ เมื่อมีความจำเป็นจะต้องรัก ก็น่าที่จะได้มีโอกาสท่า ความ รู้จักกับความรักบ้าง รักอย่างไรจึงจะไม่เดือดร้อนเรา ไม่ เดือดร้อนเขา มีความสุขด้วยกันทุกฝ่าย การอยู่ร่วมกันเป้นสังคมนั้น ย่อมมีการปฏิสัมพันธ์ กันมากบ้างน้อยบ้างตามแต่สถานะของแต่ละคน ซึ่งการ นั้นทำให้เราต้องทำตนให้น่าคบหา ไม่มีกาย วาจา หรือ แม้แต่ใจที่ขรุขระจนไปครูดคนอื่นให้บาดเจ็บ การมีกิริยา มารยาทที่ได้รับการฝึกปรือมาอย่างดี มีความหนักแน่น อย่างคงเส้นคงวา ได้หล่อหลอมจิตใจให้ห่างไกลกิเลสแล้ว นั่นเอง จึงจะมีโอกาสได้รับความรักและเผื่อแผ่ความรักไป ยังคนรอบข้าง เพราะหากแม้แต่คบหา ยังไม่มีผู้ใด ปรารถนาจะขอใช้สิทธิ์ เรื่องโอกาสที่จะมอบความรักหรือ รับความรักจากใครคงเป็นอันต้องพับไป เบื้องต้นจึงน่าจะ ต้องพิจารณาก่อนว่า ทำอย่างไรจึงจะมีโอกาสทำตัวได้น่า คบหา ทางพระพุทธศาสนานั้นได้วางแนวทางในการฝึกฝน ตนเองให้น่าคบหาไว้หลายรูปแบบด้วยกัน ซึ่งหากจะพูด ให้ง่ายที่สุดก็คือ หัวใจของพระพุทธศาสนานั่นเอง นั่นคือ เราต้องละชั่ว ทำแต่ความดี และทำจิตใจให้ผ่องใส ซึ่งสิ่ง ที่จะอ้านวยให้ทั้งสามสิ่งนี้สัมฤทธิผลได้ก็คือธรรมทุกหมวด หมู่ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ให้ปฏิบัติให้ครบ ล้วนเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่นั่นคือพระอริยบุคคลทั้งหลาย ที่หลุดพ้นแล้วเท่านั้น มิใช่อย่าง เราๆ ผู้ยังวนเวียนอยู่ในวัฏฏ สงสาร แต่หากจะนึกว่าเราคง ไม่มีโอกาสก้าวไปถึงขั้นนั้นได้ แล้วไม่เริ่มทำอะไรบ้างเลย คงมี ใช่พวกเราเหล่านักสร้างบารมีผู้ มีที่สุดแห่งธรรมเป็นเป้าหมาย สูงสุดของชีวิต อีกทั้งยังมีความ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๐ ปรารถนาจะเผื่อ แผ่ความรักให้แก่คนทั้งโลก มีข่าวกล่าวที่เป็นสัจธรรมว่า คนที่รักตัวเองได้เท่านั้น จึงจะสามารถรักคนอื่นได้ อย่างไรจึงจะได้ชื่อว่ารักตัวเอง อย่างแท้จริงเล่า... แม้ว่าเราจะยังไม่สามารถเป็นได้อย่าง พระอริยเจ้าทั้งหลาย แต่เราก็มีสิทธิ์ที่จะเดินตามรอยที่ พระอริยเจ้าทั้งหลายได้เดินมาแล้ว นั่นคือการฝึกปรือตน ให้เป็นคนมาตรฐาน การสั่งสมบารมีให้เปี่ยมพร้อมสำหรับ การเป็นเช่นท่าน เมื่อเราเป็นคนที่ดีแล้วจะได้ชื่อว่ารักตัว เอง มีเมตตาตนเอง และในความเมตตานั้นจะส่งกระแส ถึงคนอื่นด้วยการเป็นแบบอย่างให้คนอื่นรู้สึกเลื่อมใส ศรัทธาและพร้อมที่จะดำเนินรอยตามอย่างที่เราทำไว้ดีแล้ว นี่แหละจึงได้ชื่อว่า รู้จักรักคนอื่นอย่างแท้จริง เพราะทั้งมี ความปรารถนาจะเห็นผู้อื่นเป็นคนดี เป็นคนที่มีความสุข และยังเป็นต้นแบบให้เขาได้บรรลุถึงความสุขอย่างแท้จริง ของชีวิตอีกด้วย อย่างไรจึงชื่อว่าเป็นคนมีมาตรฐาน จะได้กล่าวถึง รอยทางที่พระอิริยเจ้าทั้งหลายได้เดินผ่านมา และเราก็ได้ เรียนรู้มาแล้วว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นก่อนที่จะได้มา ตรัสรู้นั้น ได้ทรงบำเพ็ญบารมี ๓๐ ทัศ ทั้งอุปบารมีและ ปรมัตถบารมีมาแล้วรวมเป็น ๓๐ ทัศ และในวันที่จะ ตรัสรู้นั้น เมื่อมารมาผจญกั้นขวางทางของพระองค์ พระ องค์ได้กล่าวสัจวาจา อ้างบารมี ๑๐ ทัศ นี้เองที่ทำให้ชนะ หมู่มาร ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ฉะนั้นหากเรา ปรารถนาจะฝึกฝนตนเองให้เป็นคนมาตรฐานบ้าง ก็ควรที่ จะใช้หลักบารมี ๑๐ ทัศนี้ มาเป็นหลักเป็นแนวในการปฏิบัติ ด้วยการควบคุมกาย วาจา ใจ ของเราให้อยู่ในกรอบของ ทาน ศีล เนกขัมมะ ปัญญา วิริยะ ขันติ อธิษฐาน เมตตา อุเบกขา การอยู่ร่วมกันในสังคมนั้น ความเอื้อเผื่อเผื่อแผ่ แบ่งบันของทีมีอยู่ในเกกันเป็น พิ่งที่สังคมยอมรับและบังคับให้ กัลยาณมิตร ทุกคนต้องกระทำด้วยกลไกทาง สังคมอยู่แล้ว แต่หากเราเพิ่ม ความเต็มใจ ความยินดีที่จะให้ นั้นก็เป็นทานบารมีอย่าง ง่ายๆ ของเรา ศีลบารมีการควบคุมกายวาจา