การสนทนาและความสัมพันธ์ : หน้า 137/152

อนึ่งเล่านา ว่าแล้วทันใด เหล่าวงศ์พงศา เชื้อชาติอัปย น้ำลายนั้น ไหล เพราะได้เจรจา เป็นคบโฉดเบดา โง่เง่าเต็มที ทาสีคอยดู นั่งอยู่ชายขวา โควินเศรษ? จึ่งมีหนักหนา จึงเอาบุปผา เข็ดแก้มเข็ดคาง พูดจาพาที เข็ดแล้วทันใจ น้ำดายเศรษ? นั้น ไหดดงมา จึงทิ้งดอกไม้ ลงไม่หน้าต่าง เปรอะเปื้อนดูกคาง สองชางชายขวา มาฉวยได้ เอาไปไม่วาง ครั้นเมื่อเจรจา ออกมามากมาย แล้วมาลูบล้าง ให้หมดน้ำลาย คนสําหรับมี ทัดหูสองข้าง สี่นางนารี งามเสิศเฉิดฉาย โซเซตามทาง เยื้องย่างกรุยกราย ถือดอกอุบด สองคนมุ่งหมาย ไม่หาเจ้าเหล้า นึกเดามุ่งหมาย คอยเข็ด ดาย โควินเศรษ? อวดคนทิ้งหลาย ขอบกับเคร? มีนักเดงเหล้า เคร นั้นโลด ดุกขึ้นแต่เช้า ขี้เมานัดสี เงินเป็นสิบโกฏิ ประโยชน์มากม โชเซชมซาน ไปบ้านเศรษ? ข้าแต่ภูมินทร โควินเครบ? ชื่นชมยินดี แล้วองเยกไป อยู่ในเมืองนี้ ประเสริ?หนักหนา พระคุณเศรษ? อยู่ดีทนดี นัดนี้ไปไหน อ่านต่อฉบบหน้า เศรษ?ไดยิน คิดถวิลในใจ แล้วรืองดงไป ว่าใครมาหา กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๔๐ ๑๓๑