ผู้นำบุญ : หน้า 58/152

โดย เกษมสุข ภมรสถิตย์ (ใส) 2AA รางวัลของ ยำ!ฒ กองบรรณาธิการขอให้เขียนเพื่อเป็นกำลังใจให้กับทหารกล้าหรือว่า “ผู้นำบุญ” ทำให้ต้องกลับไปนั่งคิดอยู่เป็นนานว่า จะเรียบเรียงเสียงประสานกันอย่างไรให้ได้ ครบถ้วนกระบวนความ เพราะคำว่าผู้นำบุญ ที่หลายคนอาจจะรู้สึกว่า “เชย” นั้น ช่างมีอะไรต่ออะไรมากมายซ่อนอยู่ในความเชยนั้น แน่นอน เพราะเป็นสิ่งท่า กันมาเนิ่นนานนักหนา นานแสนนานเกินกว่าจะ เช้าใจได้ จึงเป็นวิสัยที่เชยเอามากๆ เพราะต้องตรากตรำทำ กันเป็นนานข้ามภพ ข้ามชาติเสียด้วยซ้ำ ท่า กันอยู่นั่นไม่รู้จักเบื่อ ไม่รู้จักเลิก ค่า ว่าผู้นำบุญจึงเชยมาก แต่หากเป็นสิ่งที่มีค่าเกินบ่งชี้กันด้วยราคา ยิ่งกว่าของเก่าเครื่องลายครามที่หลาย คนติดตามซื้อหากันด้วยราคาสูงลิบลิ่ว คำว่า “ผู้นำ” คืออะไร ถ้าไม่ใช่หมายถึงความเป็นคนกล้า คนที่สามารถเสีย สละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อให้อีกหลายๆ คนได้ในสิ่งที่ดีที่สุด ประเสริฐที่สุด เป็นคนที่ จะต้องวิ่งฝ่าไปข้างหน้า ต้องเผชิญกับปัญหาและอุปสรรคอยู่ตลอดเวลา จนบางครั้ง ถึงกับจะต้องก้มลงเช็ดหน้า ปาดเหงื่อ ปาดน้ำตาอยู่คนเดียว หลายครั้งที่รู้สึกโดด เดี่ยวเพราะการวิ่งนำหน้านั้น ต้องวิ่งคนเดียว...คนเดียวจริงๆ ซ้ำเมื่อไปถึงจุดหมายปลายทางแล้วยังต้องเอื้อมมือที่เหนื่อยล้า ต้องก้มหลัง ที่ปวดร้าวลงเหนี่ยวรั้งลงรับ ลงฉุดผู้ที่วิ่งตามมาให้ขึ้นมายืนเคียงข้าง ให้ชั้นมาอยู่ใน ที่ที่ปลอดภัยแล้วด้วยกัน ไม่เพียงเท่านั้น ผู้นำยังเป็นเสมือนเป้านิ่งให้ทุกคนที่วิ่งตาม มองได้ชัด จนสามารถวิพากษ์วิจารณ์ได้ว่าวิ่งไม่ดี วิ่งไปซ้ายวิ่งเปขวา หรือว่าเหวี่ยง แขนผิดจังหวะ สารพัดที่จะมองเห็นในความไม่ดี เมื่อผู้นำคนนั้นชั้นไปยืนในที่ที่ ปลอดภัย ในที่สูงแล้ว และตะโกนบอกถึงสิ่งที่มองเห็นว่าเป็นอย่างไว ผู้วิ่งตามบาง ครั้งยังไม่อยากจะเชื่อในคำบอกเล่านั้น พากันหาว่าโกหกบ้าง พูดจาซักชวนหลอก ล่อให้เหนื่อยเหมือนกับตัวเองที่วิ่งขึ้นไปหอบอยู่บนที่สูงนั้นบ้าง และหลายครั้งที่ค่า พูดของผู้นำซึ่งอยู่ไกลถูกสายลมและระยะทางพัดพา ทำให้ผู้ตาม ผู้ฟังได้ยินไขว้เขว ไปจากความเป็นจริง กัลยาณมิตร (TZN) กุก ทนธ์ ๒๕๔๐