การรุกรานและการป้องกัน : หน้า 140/152

เดิม...ฝีเท้าบ้าของใครจะแน่กว่ากัน แหนแผ่นดินเยี่ยงนี้เล่า ทำให้ไม่อยาก เขาท้าทายในใจเมื่อขับบ้าใส่ผู้บุกชุก คิดเป็นใครอื่น เพียงหยุดคิดจะสนทนา ซึ่งรู้ตัวแล้วรีบหนีไกลเขาไปทุกที คน ต่อ อีกฝ่ายก็ควบบ้าหนีทายไปไกลเสีย บังคับบ้าตัวข้างหน้ามีความสามารถ ไม่เลวนักแต่ยังไม่อาจเทียบเคียงกับ บัลลังก์ เพชรน้ำเอกแห่งกองทัพจิน ดาวีได้ บ้าจึงกระชั้นเข้าไปใกล้ จน ปลายดาบเอื้อมถึง “แกเป็นใคร บังอาจมาบุกรุก อาณาเขตของเรา มีประสงค์ร้ายอะไร” แลว “องค์หญิงธิดางค์" บัลลังก์ตะ โกนเรียก แต่อีกฝ่ายไม่หันกลับมามอง เขาไม่คิดจะตาม เพราะยังไม่มีความ คิดที่จะระรานใคร แม้จะถูกสั่งมา คาม ...ในความคิดของเขา สงครามก็คือ สงคราม มีแต่จะทำลายล้างเท่ามนุษย์ บัลลังก์ตวาดเสียงเข้มใส่ ถ้าตัวหน้า ด้วยกัน ก็ใจของเขาเล่าใฝ่หาสงคราม เหมือนถูกฟาดอย่างแรง เพราะถูก เสียที่ไหน สันติการต่างหากที่เขาต้อง กระตุกขวับให้ร่างสูงบางบนหลังม้าได้ มีโอกาสโต้ตอบอย่างไม่ลดละน้ำเสียง กล้าเถิดหาห กล้านี่จะหาในสิ่งนี่คนอื่นเขา “ใครกันแน่ที่บุกรุก นี่คืออาณา ไม่กล้าหาล้นแส้คียงแต่จะคิด เขตของเรา” เราขอสรรเสริญในความ “นี่นะหรือชนผู้รักความสงบ ข่าวลือคงเป็นเพียงข่าวลือกระบัง” สำ เหนียกประชดประชัน กล้าหาญของห่าน องครักษ์แห่งแคว้นในดาวี การ ทัศนียภาพข้างทาง พลอยให้ อยากจะโย้เข้ บัลลังก์ย้อยอิ่งกับการ เดินทางกลับคืนสู่ลิ่นตั้งฐานทัพ ผู้ช่วย ทวงถามถึงการรุกรานอย่างเร่งรีบ “เมื่อไหร่ก็ได้” บัลลังก์ตอบ “ยิ่งช้าท่านก็ยิ่งได้อิสระชา “ความรักสงบของพวกเรามิได้ “ท่านพูดเช่นนี้ เพราะห่วงเรา หมายความว่าจะให้ใครมารุกรานได้ หรือห่วงตัวเองว่าจะได้ยศถาช้าไม่ทัน ง่ายๆ” เสียงขึ้นจมูกนั้นบ่งบอกความ ใจ” อีกฝ่ายอึ้งไป บัลลังก์จึงกล่าวสืบ เตรียมพร้อมที่จะเอาเรื่อง ที่ท่าให้อีก ไปว่า "ท่านไม่รู้กระมังว่าครั้งก่อนนั้น ฝายรู้สึกว่า ก็เพียงผู้หญิง...หรือผู้หญิง เราถูกหาว่ากบฏเพราะเหตุใด" คนนี้จะคือองค์หญิงรัชทายาทแห่งแคว้น “ใครๆ ก็รู้ว่าท่านมักใหญ่หมาย กันวีรา แต่ก็ไม่น่าใช่ เพราะข่าวคราว ชิงราชบัลลังก์” เสียงหยันเย้ยไยไพ... ที่เคยได้รับนั้น เป็นเพียงมลรัฐผู้รักสงบ ยังไม่เข็ดกับการวิวาทในคราวก่อน ที่มักจะเก็บองค์หญิงของเขาไว้ในเหย้า “ท่านเข้าใจผิดแล้ว ยอดคราม” ในเรือน ไม่น่าจะเป็นบุคคลที่จะกล้า เขาทิ้งปรศนาไว้ท้ายค่า พูดเพียงนั้น หาญออกมา ชายแดนแต่เพียงสาวพัง หนำซ้ำยังมาดินีปากอย่างไม่เกรงกลัว กับคนผู้ชื่อว่าเป็นศัตรูได้ แต่ที่ท่าหวง กัลยาณมิตร ๑๓๔)... กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐ “เราควรจะบุกเข้าโจมตีในวัน