ความเชื่อและประเพณี : หน้า 88/152

ความเชื่อและประเพณี เรื่อง : ลักขณา ศกุนะสิงห์ ควาลี เละ 3 เกล ต้องล้างหน้าล้างตา หรืออาบน้ำได้ยิ่งดี พิธีระหว่างเผาศพยังมีอีกอย่างคือ ใน วันเผา ลูกหลานของผู้ตายอาจจะบวชเณรเป็น กา8เคลื่อนศพ การอุทิศส่วนกุศลให้แก่ผู้ตาย จะบวช ๓ วัน ๓ และกา81พาศพ ต่อจากฉบับที่แล้ว วัน ๑๕ วัน หรือบวชตลอดไปก็ได้ โดยมีพิธี บวชในวันเผานั้นเอง เรียกว่า “บวชหน้าไฟ” ขณะทําพิธีเผาศพ จะต้องนิมนต์พระ มาสวดพระอภิธรรม ๑ รูปเช่นกัน โดยนั่งสวด มนต์บนที่ยกพื้นหน้าเชิงตะกอน สมัยนี้นิมนต์ ขึ้นไปสวดข้างเตาเผาของเมรุ เรียกว่า “สวด สมัยก่อน เมื่อเชิญศพขึ้นเชิงตะกอน หน้าไฟ” เรียบร้อย ก็เปิดฝาโลงศพออก ต่อยมะพร้าว เพื่อเอาน้ำมะพร้าวล้างหน้าศพ เสร็จแล้วจึง จุดไฟเผา เชื้อเพลิงของใครก็ต้องจุดไฟเอาเอง ห้ามต่อไฟกัน อีกสิ่งหนึ่งที่นิยมทำกันในสมัยก่อน คือ การจุดพลุจุดไฟพะเนียง แม้แต่สมัยนี้ถ้าท่าน ไปต่างจังหวัดอาทิ ลพบุรี ตาก ราชบุรี ชลบุรี ตราด ท่านจะได้ยืนเลียงพลุดังหลายดอกใน ขณะเผาศพ บางแห่งอาจจุดไฟพะเนียงด้วย ผู้ เขียนเคยเรียนถามมารดา (นางบุนนาค สุวัณ- ณาคาร) ว่าเขาจุดกันทำไม ท่านอธิบายว่าการ จุดพลุนั้นเลียงมันดังไปไกล เป็นการบอกกล่าว คนที่รู้จักกัน แต่มางานเผาศพไม่ได้ จะด้วย เหตุเพราะเจ็บไข้ได้ป่วยหรือติดธุระงานการใด ครั้นไฟเผาลุกขึ้นแล้ว ลูกหลานแบ่งกัน ยืนด้านข้างทั้งสองฟากของโลงศพ แล้วดึงผ้า ขาวที่คลุมโลงนั้นโยนข้ามไฟ โยนข้ามไปข้าม มาให้ครบสามครั้งจึงหยุดผ้าขาวนั้น ถ้ายังดีก็ ให้ทานไป ถ้ามีรอยไหม้ไฟบ้างก็ถวายวัด ท่า เป็นผ้าเช็ดเท้าพระสงฆ์ ก่อนที่เจ้าภาพจะกลับ บ้าน ต้องชักฟินออกเลีย ๓ คนก่อนจึงกลับได้ หรือแม้แต่ลืมก็ตาม ครั้นได้ยินเสียงพลุ ก็จะ คงเป็นการราไฟ ส่วนผู้ที่ไปเผาศพกลับถึงบ้าน เตือนให้รำลึกว่า “อ้อ ถึงเวลาเผาคนนั้นคนนี้ กัลยาณมิตร 120.. --- กุมภาพันธ์ ๒๕๔๐