ความสำคัญของชาดกในการสอน : หน้า 70/152

เรื่องของความเคารพก็มี เป็นเรื่องของความซื่อสัตย์สุจริต ก็มี เรื่องเด็กเลี้ยงแกะที่เราเคยได้ยินอยู่ในชาดก อ่านกัน ไปอ่านกันมานึกว่าเป็นนิทานอีสป ไม่ใช่ ที่แท้มาจากชาดก ฤทธิ์ชองชาดก นิทานชาดกชุดนี้มีฤทธิ์ขนาดไหน มีฤทธิ์ถึงขนาดมี เรื่องเล่าว่า เมื่อตอนที่อังกฤษเข้าไปยึดครองอินเดีย ปก ครองอยู่ตั้งสามร้อยปี พอยุติสงครามโลกครั้งที่ ๒ อินเดีย ได้รับเอกราช ก็ไปขออังกฤษบอกว่าอยากจะได้หนังสือดีๆ อังกฤษมี สำหรับปลูกส่งคุณธรรมให้แก่เยาวชนอินเดีย หนังสืออะไรดีๆ บ้าง อังกฤษชี้หน้าเลยว่ามาเอาอะไรที่อัง กฤษ อังกฤษเองก็ไปขนตำรับตำรามาจากอินเดีย อังกฤษ ไปขนอะไรจากอินเดีย ไปขนปญจตันตระ ปัญจะแปลว่าท้า ดันตระแปลว่าคัมภีร์ ไปขนเอาคัมภีร์ ๕ ชุด ๕ เล่มมาจาก อินเดีย แล้วก็เอามาแปลเป็นภาคภาษาอังกฤษ เอามาสอน เด็กอังกฤษให้มีคุณธรรม ชาดกนี่เอง นิทานปัญจตันตระชุดนั้นก็คือ มีเรื่องอยู่ว่าอย่างนี้ ประมาณเมื่อพันปีที่แล้ว มี กษัตริย์อินเดียพระองค์หนึ่ง ปราบไปทั่วอินเดีย ความที่ เป็นกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่เลยไม่มีเวลาสอนพระโอรสซึ่งดื้อใจขาด เลย เชิญครูบาอาจารย์ที่ไหนมาสอนก็ไม่ยอมเรียน ถ้ารู้สึก ว่าถูกสอนก็ไม่เรียน จะดื้อเลย กษัตริย์โปเชิญครูบาอาจารย์ มาตั้งมากมาย พระโอรสไม่ยอมเรียนก็ต้องให้อาจารย์กลับไป พระองค์เลยทรงป่าวประกาศไปว่าจะมีอาจารย์ท่าน ใดบ้างที่จะรับสอนพระโอรส แต่ว่ามีข้อแม้ต้องสอนอย่าให้ รู้ตัว นอกจากสอนไม่ให้รู้ตัวแล้ว ยังมีข้อแม้ซื้อที่สอง ค่า จ้างสอนนี่จะให้เมื่อวันสอนจบหลักสูตร จบแล้วค่อยรับเงิน กัน ถ้าใครทำได้จะพระราชทานรางวัลอย่างงาม ก็มีพราหมณ์เฒ่าคนหนึ่งรับอาสามาสอน เช้าขึ้นมา ก็เรียกพระโอรสมา เล่านิทานให้ฟังเรื่องหนึ่ง เล่านิทาน เสร็จก็ชักถามโดยเอานิทานเป็นตัวตั้ง ก็พูดก็คุยก็ซักถาม กันสารพัด แล้วพราหมณ์ก็ปล่อยให้ไปเล่น เช้าขึ้นมาก็เอา อีกเรื่องหนึ่ง ก็เล่านิทานไปคุยกันไป แล้วก็ให้ไปเล่น ทำ แค่นี้ เฒ่า ผ่านไปสองปีสามปี วันหนึ่งกษัตริย์ไปพบพราหมณ์ ตรัสถามว่า พระโอรสเรียนจบหลักสูตรแล้วหรือยัง พราหมณ์เฒ่าตอบว่า จบแล้ว วันนี้ตั้งใจจะมาลากลับ มา ขอรับค่าสอน กษัตริย์ว่า อะไรกันพราหมณ์เฒ่า เราเจอ โอรสเราเมื่อเย็นวานนี้เอง ถามว่าเรียนอะไรบ้าง โอรสเรา บอกว่าไม่ได้เรียนอะไรเลย มีแต่ฟังนิทานอยู่ร่ำไป เช้าก็มี แต่นิทานเรื่องหมูหมากาไก่อะไรก็ไม่รู้ เช้าขึ้นมาจะต้องฟัง นิทานเรื่องหนึ่ง แล้วต้องมานั่งคุยกัน เอานิทานนั่นมานั่ง กัลยาณมิตร ก้โไ.. กุมภาพันธ์ ๒๕๔๐