การใช้ชีวิตให้มีคุณค่า : หน้า 37/152

เพิ่มทแค!ามดีเพิ่มทุนคามเสียสละ ความโอบอ้อมอารใช้มาก เคราะว่า บุกสิ่งทุกอย่าง ตนมีอยู่นั้น คอคาเม ตายมาเยือนเข้าแอ้! กนำติดตัวไม่ไม่ได้ เกย แน่นอนของชีวิตทุกชีวิต BELL ความจริงชีวิตนี้ไม่ยืนยาวนัก กล่าวโดยเฉพาะ ชีวิตของคนเรา ส่วนใหญ่ก็อยู่ไม่เกินร้อยปี ที่เกินกว่า นั้นก็มีน้อยเต็มที่ ที่ระยะกาลของชีวิตมีสั้นมียาวนั้นก็ เป็นไปตามความรู้สึกของคนเท่านั้น เช่น ใครมีอายุใกล้ๆ ร้อยปี ก็ถือว่ามีอายุยืน ใครตายแต่ยังเด็ก ก็ว่ามีอายุสั้น แต่แท้ที่จริงแล้ว อายุร้อยปีนั้นก็ยังนับว่าน้อย เมื่อเทียบ กับอายุของสิ่งไม่มีชีวิตอื่นๆ เช่น ภูเขา แผ่นดิน เป็นต้น แต่ในระยะสั้นของชีวิตนี่แหละ ชีวิตต้องพบกับความ ทุกข์ยากลำเค็ญแสนสาหัส ต้องผจญกับภัยต่างๆ นานา ตั้งแต่เกิดเลยทีเดียว ทั้งภัยภายนอกอันเกิดจากธรรมชาติ แวดล้อม จากหนาว ร้อน ลม แดด เกิดจากมนุษย์ด้วย กัน ทั้งภัยภายในอันเกิดจากความเจ็บป่วย ความแก่ชรา และจากการถูกกิเลสบีบคั้นนานาประการ ดังนั้น มนุษย์ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๐ เราจึงหาวิธีบำบัดทุกข์บำบัดภัยเหล่านั้นกันอย่างสุด กำลังของตน เป็นการเพิ่มทุกข์ลำเค็ญให้แก่ตนเข้าไป อีก กว่าจะเอาชีวิตรอดมาได้ แต่ละชีวิตดูแสนยากแสน เข็ญจริงๆ นอกจากนั้น คนเราก็ไม่อาจรู้ล่วงหน้าได้ว่า ชีวิตของตนจะจบสิ้นลงเมื่อใดด้วยลักษณะอาการอย่างไร เพราะชีวิตนี้ไม่มีเครื่องหมายบอกล่วงหน้าว่าจะต้องตาย เมื่ออายุเท่านั้นเท่านี้และด้วยอาการอย่างนั้นอย่างนี้ ก็เพราะชีวิตนี้ไม่คงอยู่ได้นาน ไม่มีเครื่องหมาย บอกให้รู้ว่าจะตายเมื่อไร ท่านจึงแนะนำว่าพึ่งรีบใช้ชีวิต ที่ยังเหลืออยู่นี้ให้เป็นประโยชน์ให้มากที่สุด คือท่า ประโยชน์เพื่อตนเองและเพื่อผู้อื่นให้มากและโดยเร็ว ลดเลิกความเห็นแก่ตัว ความตระหนี่ ความไม่ดีไม่งาม ต่างๆ ลง แต่เพิ่มพูนความดีเพิ่มพูนความเสียสละ ความโอบอ้อมอารีให้มาก เพราะว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ตน มีอยู่นั้น พอความตายมาเยือนเช้าแล้ว ก็น่าติดตัวไปไม่ ได้เลย แต่มิใช่เป็นไปในลักษณะที่เมื่อเห็นว่าจะต้อง ตายแน่แล้ว ก็รีบใช้ชีวิตให้คุ้มค่า รีบกอบโกยให้มาก รีบหาความสุขสำราญให้อิ่มหนำก่อนตาย การทำเช่น นั้นเป็นการใช้ที่ชีวิตสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ ไม่คุ้มกับที่ได้ เกิดมาเป็นคนกับเขาครั้งหนึ่ง บม ชีวิตของเรานี้สันนัก และก็ผ่านไปไม่น้อยแล้ว เวลาของชีวิตปังเหลืออยู่ไม่มากเลย หากหัวเสียเวลา หรือนิ้วทาความสำราญอยู่อีก ชีวิตนี้ก็จะไม่เหลืออะไร ไว้ให้อนุชนรุ่นหลังหรือให้ลูกหลานได้ชื่นชมเลย นอก เลียจากกระดูกและ ล่าเท่านั้นเอง กัลยาณมิตร