การต่อสู้และอิสรภาพ : หน้า 139/152

องค์หญิงท่านลงมาทำไม” ชาย พลัน เพราะที่นั่นเป็นที่รู้กันว่าสงบและ มือเพื่อความสาแก่ใจของเจ้าชายแค่นั้น หนุ่มผู้ถูกจำกัดอิสรภาพขยับมาชิดลูก เรียบง่ายจนไม่มีใครคิดจะระรานให้ อ...อย่ามาดีบีปากกระทบเราอยู่เลย จง กรง เอ่ยปากถามเสียงแทบกระซิบ ถึง เปลืองค่าใช้จ่ายเดินทาง และเขาเป็น สำเหนียกตัวเองจะดีกว่า อนาคตของ แม้ว่าฝ่ายนั้นจะอยู่ในเครื่องแต่งกาย ถึงทหารเอกองครักษ์ผู้ชำนาญการรบ ท่านจะเป็นอย่างไร” กิริยาอึดฮัดมา อย่างนางกำนัล พรางใบหน้าด้วยผ้า จึงเป็นการหมิ่นศักดิ์ กันเกินไปที่มอบ บางตามจารีตประเพณี แต่เขาก็ยังจับ หมายงานชิ้นปะติวให้ เพื่อแลกกับ กิริยาอาการได้ เพราะความคุ้นอยู่ใน อิสรภาพนั่นนะหรือ เขาต้องยกกองทัพ ราชสำนักด้วยฐานะของราชองครักษ์คน ไปที่เมืองนอกสายตานั่น ทิฏฐิมานะ สนิทของเจ้าชายสองเมือง ผู้พี่ชายของ กำเริบชิ้นฉับพลัน เธอ “เรามีข่าวดีจะบอกแก่ท่าน องค์ หญิงยอบกายลงนั่ง ผลักถาดอาหาร “ใจเย็นสบัลลังก์ เมืองนั่นจะ เป็นอย่างไรก็แล้วแต่ แต่ท่านจะมีอิสร ภาพ แล้วจะคิดเรื่องอื่นให้หมางใจ เข้าในช่องข้างใต้ น้ำเสียงนั้นมีรอยยินดี ทำไม” เสียงขององค์หญิงอรอวลเข้ม แต่หากระตุ้นความสนใจของอีกฝ่ายได้ ชิ้นมาบ้าง ฝ่ายนั้นพยายามบังคับใจ ไม่ “ดูเหมือนท่านจะไม่ใส่ใจข่าวของ ให้สงบลง เขาพยักหน้าช้าๆ เรา” ท่วงท่ายืดหยิ่งขึ้นอย่างคนมีเกียรติ “ก็ได้ หากเจ้าชายสองเมือง ลักดิ์แห่งราชตระกูลที่มักถือสาหาความ ต้องการหยามกระหม่อมเช่นนั้น” เมื่อถูกหยามหยัน จากฝ่ายตรงข้ามที่เร่งกระตุ้นมาให้โจน ทะยานหนีห่างไป บัลลังก์สบถระบาย อารมณ์ ...ล่วงเข้าอาณาเขตมลรัฐกันวีรา แล้ว แนวเทือกเขาไกลโพ้นโน้นสลับ ซับซ้อนยังเขียวชะอุ่มดูสดชื่นเย็นตา บรรยากาศฉ่ำฝนใหม่หมาด พลอย ท่า ให้ยอดไม้และปลายหญ้าเปียกชิ้น น้ำใสกลิ้งเกลือกนอนบนใบ บัลลังก์ หยุดทัพพักหลับตานิ่ง อิ่มกับบรรยากาศ รอบตัว นานเท่าไรแล้วหนอที่เขามิได้ หลับอิงอยู่กับธรรมชาติป่าเขาเช่นนี้ ในมลรัฐวินดาวีที่เป็นถิ่นพ่านักของเขา “ดีจังบัลลังก์ ฉันจะรีบไปบอก นะหรือ....เปลือกแห่งการแก่งแย่งมัน “เป็นเช่นนั้นหามิได้ เพียงแต่ พี่ชาย” น้ำเสียงตื่นเต้นยินดีเป็นล้นพ้น กระหม่อมรู้ฐานะแห่งคนดีว่า แม้สิทธิ์ จนบัลลังก์อดที่จะนึกสมเพชไม่ได้ ที่จะร่าเริงยินดีก็มลายไปตั้งแต่วันที่ถูก จองจ่าแล้ว” ถ้อยคำ ถ่อมตนของฝ่าย ผู้ต้อยกว่าเรียกรอยยิ้มจากหญิงสูงศักดิ์ ได้อีกคำรบหนึ่ง “รู้ไหม บัลลังก์ ว่าความเพียร ของเราที่คิดจะช่วยท่าน ทำให้พี่ชาย ใจอ่อน ยอมให้อภัยโทษความคิดกบฏ ราชบัลลังก์ของเธอแล้ว.... พี่ชายให้ โอกาสเธอยกทัพไปยึดมลรัฐกันวีรา” & & ? “ท่านองครักษ์... เพียงเพื่อ อิสรภาพ ท่านถึงกับทิ้งอุดมการณ์ตั้ง เดิมเชียวหรือ ไหนท่านว่าหน่ายสงคราม ไงเล่า” หัวเราะหยันเย้ยมาจากแม่ทัพ ที่ขี่ม้ามาคู่กัน ครอบคลุมทุกหย่อมหญ้าจนสัมผัสรู้สึก ถึงแต่ความแห้งแล้งกลางแมกไม้และ หุบเขา มันคืออาณาจักรแห่งความเจริญ ซึ่งไม่ว่าที่ไหนก็คงไม่ต่างกัน เสียงกักกุก ขยับเข้ามาใกล้... เสียงฝีเท้ามาของใครกันในราวป่าเช่นนี้ บัลลังก์ลุกชิ้นทันที ขยับดาบขยับกาย อย่างระแวดระวัง สัญชาตญาณนักรบ เดิมยังไม่ร้างเสียทีเดียวแม้ว่าจะราไป "อุดมการณ์เรายังไม่เปลี่ยน แต่อาจจะเปลี่ยนก็เพราะปากของท่าน นานตั้งแต่คราวที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ แย่งชิงราชบัลลังก์ ใจเขาสงบและเยือก เย็นไม่ปริปากถึงเบื้องลึกในคราวนั้น ยอมรับโทษตามข้อกล่าวหา หากลึกๆ ในใจของเขาก็ยังนุ่งมั่นถึงเป้าหมาย “กันวีรา....มลรัฐเล็กๆ ที่ออก นั่นแหละ ทหารปลายแถวอย่างท่าน จะเสงี่ยมเจียมตัวนั่นนะหรือ ทำไม เพิ่งได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นนายทัพ ต้องเป็นกระหม่อม” หางเสียงห้วนฉับ ท่านไม่รู้หรอกหรือว่า เป็นเพียงเครื่อง กุมภาพันธ์ ๒๕๔๐ © กัลยาณมิตร