ผลหรืออานิสงส์ของการประกอบเหตุในพระธรรมวินัย : หน้า 43/184

ผลหรืออานิสงส์ สำหรับส่วนที่ ๑ ซึ่งเป็นส่วนของการประกอบเหตุ นั่น คือ ส่งคุณข้อ ๑ - ๔ กล่าวคือ เมื่อพระสงฆ์ได้เป็นผู้ปฏิบัติ ตลอด ปฏิบัติตรง ปฏิบัติถูก ปฏิบัติสมควร ย่อมสามารถก้าวล่วง ภูมิคุ้มปุญญาไปสู่ภุชฌาน พระอริยบุคคล ๔ คู่ บุรษ และยังได้รับผล หรืออานิสงส์คือ ประการ คือ เป็นผู้ควรแก่คำขาน เป็นผู้ควรแก่ การต้อนรับ เป็นผู้ควรแก้วำกตัญญู เป็นผู้ควรทำซึ่งบำเพ็ญ และเป็น เนื้ออานบุญอันเยี่ยมของชาวโลก ซึ่งปรากฏในสังคุณข้อที่ ๕ - ๙ แม้น้ความในพระไตรปิฎกส่วนใหญ่มักจะมีคำว่า อริยสาวก ในพระธรรมวินัย (อิอิ อริยสาวะโก) ก็ตาม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า หลักธรรมทั้งหลายที่ปรากฏในเนื้อความนั้น จะหมายเอาเพียงพระ อริยสงฆ์เท่านั้น แต่ยังเป็นจุดมุ่งหมาย หรือเป้าหมายที่พระพุทธองค์ ทรงวางให้แก่พระสงฆ์ผู้เป็นปุญชน เพื่อที่จะได้เป็นบรรทุฏฐานในการ ประพฤติปฏิบัติ ดังเช่นสิ่งที่ปรากฏอยู่ใน สังคุณ ๘ นี้อีกด้วย "เมื่อพระสงฆ์เป็นผู้ปฏิบัติตาม พระธรรมวินัย ย่อมเป็นผู้ควรแก่ ของคำขอ การต้อนรับ การทำบุญ การไหว้ และเป็นเนื้ออานบุญอันเยี่ยมของชาวโลก"