การบวชและความหมายในพระพุทธศาสนา : หน้า 123/184

การบวช คือ การประกาศสัจจกับกิเลส ในหัวข้อที่ผ่านมา เป็นการพูดถึงการฝึกฝนตนเองและ รักษาพระธรรมวินัยของคณะสงฆ์ ตั้งแต่ครั้งโบราณกาล ทำให้เราได้ ทราบถึงอานิสงส์ของความเป็นสมณะและข้อวัตรปฏิบัติของผู้บวช เข้ามาในพระพุทธศาสนา เป็นการแสดงให้เห็นถึงเหตุและผลของการ บวช ตั้งแต่ระดับเบื้องต้น ระดับกลาง และระดับสูง ผ่านพระสูตรที่ชื่อ ว่าสามัญผลสูตร เราจะเห็นได้ว่า การบวชนั้นไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย ไม่ว่าจะ เป็นการบวชในระยะสั้นหรือระยะยาว เพราะเป็นการประกาศสัจจกับกิเลสอย่างกล้าหาญ โดยใช้ชีวิตของตนเองเป็นเดิมพัน ด้วยการ ๑) สละหมดจากความเป็นมุเร ในสูตร ๒) เว้นหมดจากความช้า ๓) หยุดความวุ่นวายทางกาย วาจา ใจ ในกรอบของพระธรรมวินัยที่พระพุทธองค์ทรงวางรากฐานไว้ เมื่อบวชแล้วต้องอาศัยอยู่ในวัด ปฏิบัติธรรมนับพระอุปชฌาย์ หรือ พระอาจารย์ เพื่อบรรลุวัตถุประสงค์ที่ได้ประกาศไว้ในทำนองกลาง สงฆ์ คือ ๑) กำจัดทุกข์ทั้งหลายให้สิ้น (สุขทุกข์นิสราน) และ ๒) ทำพระนิพพานให้แจ้ง (นิพพานสุขิจิตตาย) การบวชเข้าใน พระพุทธศาสนา นอกจากจะเป็นการบำเพ็ญบารมีก็สมบัติแล้ว ยัง เป็นการบำเพ็ญสัจจะบารมีและอธิษฐานบารมีอย่างหนักแน่นอีกด้วย ดังนั้นเมื่อเราพิจารณาถึงหลักการบวชที่แท้จริง จะเห็นได้ว่า