ความสำคัญของความสามัคคีในพระพุทธศาสนา : หน้า 47/184

5. สงมัคคีความสามัคคีคืนนเป็นอันดี ไม่ทะเลาะวิวาทกัน ไม่แข่งขันชิงดีชิงเด่นกัน แต่ชื่นชมกัน ช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกัน วัดปฏิบัติของสงฆ์เช่นนี้ ย่อมทำให้คนที่ยังไม่เลื่อมใสเกิดความเลื่อมใส ส่วนคนที่เลื่อมใสอยู่แล้วก็จะยิ่งเลื่อมใสมากขึ้น เป็นที่เข้าใจกันโดยทั่วไว้ว่า พระธรรม คือ คำสั่งสอนหรือมรรคธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า มรรคธรรมมิใช่เป็นต้องมีศีลออย่างจริงจังในภาคปรีติหรือภาคฤทธฏฤฤฏฤฤฎฤฤฏฤฤฎฤฒงได้ถูกต้องแม่นยำศึกษาธรรมด้วยความเคารพ และแน่นอนว่าเมื่อเป็นภาคฤทธิ์จึงจำเป็นต้องอาศัยครูอาจารย์ผู้ทรงธรรมใน การแนะนำสอนใหเข้าใจถึงประเด็นต่าง ๆ อย่างละเอียด นี้ยงเป็นสาเหตุที่ผู้ศึกษาต้องมีความเคารพในตัวครูอาจารย์ เมื่อศึกษาแน่แท้แล้วก็ไม่ลืมว่า ผู้เดียว แต่ได้ทำหน้าที่ของผู้สอน เฉกเดียวกับครูอาจารย์ที่มีประสิทธิ์ประสาทความรู้ในพระธรรมวินัยให้แก่ตนเอง นอกจาก นี้ ยังไม่หยุดอยู่เพียงภาคฤทธิ์ แต่กว่าเข้าสู่ขั้นตอนของการปฏิบัติ คือ ลงมือปฏิบัติโดยเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ไม่ย่อท้อความเพียร เพื่อ กระทำให้แจ้งในธรรมที่ยังไม่แจ้ง เพื่อบรรลุธรรมที่ไม่บรรลุ และที่ สำคัญ คือ มีความสมัครสมานสามัคคีไม่ทะเลาะวิวก ช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกัน ดังนี้ในเรื่องความเลื่อมใสและความเจริญของพระพุทธศาสนาที่พระพุทธองค์ทรงแสดงไว้ดังนี้ จึงอยู่ที่ ข้อวัตรปฏิบัติของพระสงฆ์เป็นสำคัญว่า ได้ให้ความสำคัญกับการศึกษาพระธรรมวินัย การทำหน้าที่กัลยาณมิตรและประพฤติปฏิบัติธรรม รวมถึงความสมัครสมานสามัคคี มากน้อยเพียงใด www.dattajeewo.com