การปฏิบัติศีลสำหรับพระภิกษุ ที่สุดแห่งธรรมถึงได้ด้วยความเคารพ ๓ หน้า 78
หน้าที่ 78 / 184

สรุปเนื้อหา

ในบทความนี้กล่าวถึงข้อปฏิบัติของพระภิกษุใหม่ ที่อาจทำให้รู้สึกท้อใจ แต่เน้นว่าการละเว้นจากการทำผิด เช่น การฆ่าสัตว์หรือการลักทรัพย์ เป็นการปฏิบัติตามศีล ซึ่งไม่ต้องทำตามข้อปฏิบัติทั้งหมดอย่างละเอียดถี่ถ้วน แต่ให้ทำตามคำสอนอย่างเข้าใจ เพื่อไม่ให้เกิดความกังวลมากเกินไป หากพระภิกษุศึกษาและเข้าใจพระธรรมอย่างแท้จริงก็จะสามารถรักษาศีลได้อย่างยั่งยืน

หัวข้อประเด็น

-การปฏิบัติศีล
-การศึกษาพระธรรม
-การรักษาศีล
-พระภิกษุและจุลศีล
-ความสำคัญของศรัทธา

ข้อความต้นฉบับในหน้า

นี้คือข้อความที่อ่านได้จากภาพ: "หนึ่ง ข้อปฏิบัติทั้งหลายเหล่านี้ มีรายละเอียดอยู่มากมาย จนในบางครั้งอาจทำให้พระภิกษุผู้บวชเข้าใหม่ เกิดความท้อใจในการประพฤติปฏิบัติ จนอาจถึงขั้นล้าขาข้าง ๆ ที่ในเบื้องต้นตั้งใจบวชเข้า มาด้วยศรัทธาตาม แต่หากลองพิจารณาดู ๆ แล้ว เราจะพบว่า มัชฌิม ที่กล่าวว่า พึงละเว้น มากกว่าข้อที่กล่าวว่า พึงปฏิบัติ นั้นหมายความว่า พระภิกษุไม่ต้องทำอะไรเลยกับข้อที่ว่า พึงละเว้น ยกตัวอย่างเช่น จุดศีล แม้จะมุ่งถึง ๒ ข้อ แต่ทั้งหมดนั้นว่าด้วย พึงละเว้น มีการละเว้นจากการฆ่าสัตว์ การลักทรัพย์ เป็นต้น ขอเพียงพระภิกษุไม่ไปฆ่าสัตว์หรือ ลักทรัพย์ ก็ถือว่าเป็นปฏิบัติตามจุลศีลนี้แล้ว เหมือนกับการที่เราอาจจะรู้กฎหมายสำคัญ ๆ บางข้อ แต่ไม่รู้ลึกตัวบกฎหมายทุกมาตราฐานทุกฉบับ แต่เราก็สามารถดำเนินชีวิตอยูในประเทศได้โดยไม่ทำผิดกฎหมายใด ๆ ทั้งนี้ก็ไม่ได้หมายความว่า พระภิกษุผู้นับถือในพระศาสนานี้ไม่จำเป็นต้องศึกษาในข้อปฏิบัติที่มีใน ศีลขุมทั้งปวง ยังคงมีความจำเป็นต้องศึกษาและต้องศึกษาให้เข้าใจอย่างถ่องแท้ เพราะพระภิกษุสูงมีหน้าที่ที่สำคัญในการรักษาและสืบทอดพระธรรมวินัยต่อไป เพียงแต่ให้เป็นในลักษณะค่อยเป็น ค่อยไปไม่ก่อให้เกิดความวิตกกังวลในการรักษาศีลขุมทั้งหลาย มากเกินไป จนเกิดความท้อแท้ และสึกหากาสวงไปในที่สุด **66** ที่สุดแห่งธรรม ถึงได้ด้วยความเคารพ www.dattajeewo.com"
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More