ที่สุดแห่งธรรมถึงได้ด้วยความเคารพ ๓ : หน้า 109/184

ในงานนักขัตฤกษ์ ฉันใด ผู้ที่อยู่ในอำนาจสัมมะนิวาต ย่อมหมดโอกาสที่จะได้รับรัฐแห่งธรรมมั่นเทิง คือ ความสงบสุขขึ้นจากภายใน ฉันนั้น ๔. อุทธัจจกุกจจะ คือ ความฟุ้งซ่านและรำคาญ อันเกิดจากการปล่อยใจให้คลื่นเคลื่อนไปกับเรื่องที่มักจะกระทบใจ แล้วคิดก็คิดปรุงแต่งเรื่องไปไกลสุด บางครั้งก็ทำให้หวาดหวู่่งง่าน ความรำคาญในใจและความฟุ้งซ่านเหล่านี้ ย่อมทำให้จิตส่าย ไม่อยู่นิ่ง ไม่เป็นสมาธิ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเปรียบอุทธัจจกุกจจะเหมือนความเป็นทาส ผู้ที่เป็นทาสเขา ถึงแม้ว่าจะไปพักผ่อนดูหนังดูละคร ต้องรีบกลับ เพราะกลัวนายจะลงโทษฉันใด ภิกษุผู้เกิดความฟุ้งซ่านรำคาญในเรื่องวิตกจริตว่า สิ่งที่ตนกระทำไปนั้นจะผิดกฏประการใด ก็ต้องรีบไปหาพระวินัย เพื่อทำสิ่งของตนให้リสุทธิ์ จึงไม่ได้สบายใจอันเกิดจากเวท ฉันนั้น ๕. วิจิกิจฉา คือ ความลังเลสงสัย ไม่แน่ใจ มีคำถามเกิดขึ้นในใจตลอดเวลา ทำให้ลังเลสงสัย ไม่แน่ใจในการปฏิบัติของตน เช่นนี้ย่อมไม่สามารถทำใจให้รวมเป็นหนึ่งได้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงเปรียบวิจิกิจฉาเหมือนบุรุษผู้มังคลเดินทางไกลและกันดาร พบอุปสรรคมากมาย บุรุษเดินทางไกล หากเกิดความสะดุ้งกลัวต่อพวกโจรผู้ร้าย ย่อมเกิดความลังเลใจว่า ควรจะไปต่อหรือกลับดี ควรสะดุ้งกลัวพวกโจรผู้ร้าย เป็นอุปสรรคต่อการเดินทางไกลของบุรุษ ฉันใด ความลังเลสงสัยในคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ย่อมเป็นอุปสรรคต่อการบรรลุอริยภูมิของภิกษุ ฉันนั้น [Number] ๒๒ ที่สุดแห่งธรรม ถึงได้ด้วยความเคารพ www.datjaeewo.com