พระมหากัปปินเณร กับผลกรรมและการเปล่งอุทาน : หน้า 152/184

ขึ้นชื่อว่ามนุษย์มันก็จะมีเรื่องที่บดไม่ลื่นเกิดขึ้นได้เสมอในเรื่องที่คิดว่าไม่นาจะเป็นเรื่องขึ้นมาได้ แต่ก็กลับเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมา ดังเรื่องของพระมหากัปปินเณร ที่ถูกตำหนิและเข้าใจผิดด้วยเหตุแห่งการเปล่งอุทานว่า “สุขหนอ สุขหนอ” เพราะปรารถนอมตมห นิพพาน จริงอยู่ หากเราพิจารณาด้วยสติปัญญา เราก็อาจคิดเหมือนกับพระภิกษุสงฆ์ผู้เป็นปูชนทั้งหลายล่านำ Before ที่พระมหากัปปินจะออกบวช ท่านเองเป็นถึงพระราชามหาชาติย์ ย่อมเอินอิ่มด้วยราชสมบัติไพลู มาในบัดนี้ การที่ท่านเปล่งอุทานเช่นนี้ คงจะเป็นการกล่าวปรารถนาถึงความสุขในรัชสมบัติของตนเป็นแน่แต่โดยรัศมีฯ แม้ตัวท่านเองจะไม่กล่าวโทษ หรือให้โทษกรรมก็ตาม แต่ผลกรรมอันเกิดขึ้นจากการกล่าวโทษพระผู้ทรงคุณนั้น ไม่อาจละวินได้ ดังตัวอย่างที่มีปรากฏอยู่ใน คำถามท่าน เกิดพระองค์เตชะ (พระมหาโมคลัลเณรเถระถามเปรตดนหนึ่งว่าว่า) ท่านเป็นใครหนอ โผล่ขึ้นจากหลุมคุณ ยืนเศร้าร้อยอยู่ ท่านคงทำกรรมชั่วไว้โดยไม่ต้องสงสัย จะร้องครวญคร่ำอื้ออึง่ ไปทำไมอะไร (เปรตนั้นตอบว่า) พระคุณเจ้าผู้เจริญ ข้าพเจ้าเกิดเป็นเปรตในโลก ได้รับความลำบาก เพราะทำกรรมชั่วไว้ จึงต้องจากโลกนี้ไปเป็นเปรตโลก (พระมหาโมคลัลเณรเถระถามว่า) ท่านได้ทำกรรมชั่วทางกาย อาวุธใจอะไรไว้หรือ เพราะผลกรรมอะไรจึงได้ รับทุกข์เช่นนี้ www.datjaeewo.com