การให้กำลังใจญาติโยม : หน้า 13/112

แม่ที่ตายไปเคยบำรุงท่าน แล้วท่านอุตส่าห์มา ในงานศพ ใจมันชื้นขึ้นมาเชียวแหละ ใจขึ้นตั้ง แต่นึกว่าหลวงพ่อหลวงพี่ไม่ทิ้งเรา วันนี้พระมา ฟังสวดพระอภิธรรม ยังไงเสียพ่อแม่ที่ละโลกไป แล้วคงได้บุญมาก คงไปดี เอาเถอะจะไปดีหรือไม่ดีอย่างน้อยเจ้าภาพ ก็ใจดีขึ้นบ้างละ เขาสบายใจ เราสบายใจเดียว บุญก็ต่อบุญเป็นสายโยงมาถึงวัด ไม่ต้องออก ปากชวนก็มาเอง จะเทศน์จะสอนอะไรก็ง่าย ดี ที่น่ากลัวคือ พวกพาลซึมลึก ส่วนคนพาลประเภท พาลโฉ่งฉ่าง ไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไหร่ เพราะดูออก จะจัดการแก้ไขหรือจะไล่ส่งก็ตัดสินได้เร็ว แต่พวก พาลซึมลึกนี่ดูยาก คือเป็นพวกประเภทไม่ค่อย ปรับปรุงตัวเอง เรื่อย ๆ เฉื่อย ๆ สอนก็ดื้อ ๆ ด้าน ๆ แนะนำอะไรแล้วก็ไม่ค่อยตัดสินใจที่จะ ทำ เห็นอะไรไม่ชอบมาพากลก็ปล่อยเลยตามเลย ใครมาปรึกษาหารือถามความเห็นอะไรก็ว่า ดี ๆ ไม่ดู ไม่แล ไม่เกี่ยว เป็นประเภท "หลวงปู่ดี ถึงแล้ว เข้า หนักขึ้นไปอีกเพราะเขายึดธรรมะเป็นที่พึ่งแล้ว เพราะฉะนั้นเรื่องรักษาศรัทธาญาติโยมนี่ท่านต้องทำ ถือว่าเป็นกิจวัตรอย่างหนึ่งของพวกเรา นอกจากบิณฑบาต กวาดวัด ปลงอาบัติ สวดมนต์ทำวัตรทั้งเช้าทั้งเย็นพร้อมทั้งลงปาติโมกข์ ไม่ยอมขาด และไปงานศพอย่างที่ว่าแล้ว เห็นมี งานอะไรเป็นส่วนรวมอย่าดูดาย ลูกเอ๋ย การ บริหารสมบัติพระศาสนานี่ดูดายไม่ได้เลย พระ พุทธเจ้าท่านทรงเตือนไว้แล้ว จำได้ไหม ๑. ของหายต้องหา ทางที่ดีป้องกันไม่ ให้มันหายด้วย ทำบัญชีไว้ให้ดี เก็บให้เป็นที่ แล้วกำหนดตัวบุคคลผู้ดูแลไว้ให้ชัดเจนด้วย ของ จะได้ไม่หาย ๒. ของเสียต้องซ่อม ของอะไรชำรุด เสียหายนิด ๆ หน่อย ๆ แล้วไม่ซ่อมขึ้นใช้ไป ไม่ช้าก็เสียมาก เสียเงินเสียทองหนักเข้าไปอีก ของเสียแล้วยังไม่พอญาติโยมก็เสียศรัทธาไปด้วย ที่ร้ายคือสันดานคนก็เสีย กลายเป็นคนมักง่าย ดูดายชอบเกี่ยงงาน เห็นแก่ตัวมากขึ้น ๆ คน แบบนี้ไม่มีทางเจริญในพระพุทธศาสนาแน่นอน ๓. ใช้ของต้องรู้จักประมาณ นั่งสมาธิ มาก ๆ สติดี ๆ รู้จักตัวเองให้ได้ มันก็ประเมินงาน ประมาณตนได้อย่างที่ว่ามาแล้ว ๔. ไม่ตั้งคนพาลเป็นหัวหน้างาน ต้อง ไม่เอาคนพาลมาเป็นเจ้าหน้าที่ แล้วคนพาลประเภท เน๊าะ” เห็นอะไรเสียอะไรหายก็ว่าช่างมันเถอะ เดี๋ยวมันก็ดีเอง “หลวงปู่ ผมจะฉันข้าวเย็นละนะ ไม่ งั้นไม่ไหว หิวเหลือเกินนอนไม่หลับ” “เออ... ดีเนาะ” "หลวงปู่ เวลาเรียนผมง่วงจัง สูบบุหรี่มันถึงจะแก้ง่วงได้” ตอง “เออ... ดีเนาะ” แบบนี้นิมนต์ไปข้างหน้าก่อนเถอะ เกิด กี่ชาติ ๆ อย่ามาอยู่ร่วมกันเลย เพราะดูไม่ ออกว่าขี้เกียจหรือปลงตก ไม่อยากเสียเวลาไป วิเคราะห์ท่าน คนบางประเภท "ขยันแต่ไม่ชอบตัดสิน ใจ” ไม่ชอบการปรับปรุงเปลี่ยนแปลง พวกนี้ก็ ไม่น่าเอามาใช้เหมือนกัน เพราะจริง ๆ แล้ว เป็นคนประเภท "ขยันแต่โง่” ใช้ไม่ได้ เป็นพระ ก็ไม่เจริญก้าวหน้าในพระธรรมวินัย เป็นเด็กวัด ก็ไว้วางใจให้ทำงานสำคัญไม่ได้ หนักแรงหนักใจ หัวหน้างานเปล่า ๆ เพราะไม่รู้จักเปรียบเทียบ ไม่รู้จักปรับปรุง ไม่รู้จักตัดสิน ตัดสินใจอะไรก็ ไม่เป็น ข้อสำคัญ มาอยู่ด้วยกันนาน ๆ เรา นั่นแหละจะสันดานไม่ดี กลายเป็นคนปากร้าย ใจร้อน เพราะคิดแก้ลำคนพวกนี้อยู่เรื่อย อ่านต่อฉบับหน้า ก ล ย า ณ ม ต ร ๑๑