ความงามและการพบปะ : หน้า 94/112

ตัวเองน่ะเรื่องเล็กฆ่าเมื่อไรก็ได้ กลัวแต่คนอื่น ฆ่าต่างหากล่ะ ฆ่าตัวเองน่ะไม่กลัว” "นี่ ศีขริน นึกอย่างไรขึ้นมาจึงพูด พระองค์พูดหม่อมฉันกับเราขึ้นมาเวลานี้” อโศก ท้วงติง “ก็ต้องเตรียมไว้ก่อน” ศีขรินพูด "อีก หน่อยถึงเมืองอุชเชนีพระองค์ก็จะทรงเป็นเจ้าครอง นคร หม่อมฉันจะพูดอย่างที่เคยศึกษาอยู่สำนัก ตักสิลาไม่ได้” “ทำไมจะไม่ได้” "ไม่ได้องค์ชาย เมื่อถึงที่นั้นแล้ว พระ องค์จะทรงอยู่ในฐานะอุปราช เป็นเจ้าครองนคร อันยิ่งใหญ่แห่งหนึ่งในภารตวรรษคนอื่นไม่เข้าใจจะ นึกว่าหม่อมฉันเป็นบ้า” เวลานั้นเย็นมากแล้ว พื้นที่ ณ บริเวณ นั้น ถูกแผ่ปกคลุมไปด้วยร่มเงา ท้องฟ้าซึ่ง โปร่งใสเมื่อยามบ่ายเริ่มมืดครึ้มเมฆลอยลงต่ำ ลมกระพือพัดแรงและหนักหน่วงเข้าทุกที กิ่งใบ ของหมู่ไม้กระทบกันตามแรงลม ที่เป็นใบแก่ เหลืองก็ร่วงหล่นลง อีกครู่หนึ่งต่อมาฝนก็ โปรยลงค่อยหนักเข้าทุกที อโศกและศีขรินหลบ เข้าโคนมะม่วงใบหนา หญิงสาวกลุ่มหนึ่งวิ่ง หลบฝนเข้าสู่ดงมะม่วงส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว บางคน ก็หัวเราะร่าเริงสนุกสนาน นาน ๆ ครั้งเธอจะ ได้มีโอกาสเช่นนี้ มองฝ่าเม็ดฝนไปที่ทางเดิน อโศกและ ศีขรินเห็นสตรีผู้หนึ่งเดินเยื้องย่างมาตามปกติ มิได้มีอาการร้อนรนอะไรเลยทั้ง ๆ ที่เวลานั้นฝน เริ่มตกหนักแล้ว อโศกและศีขรินประหลาดใจมาก มองจากระยะไกลก็พอเห็นแววแห่งความงามของ สตรีผู้นั้นทั้งรูปทรงและกิริยาท่าทาง เธอแวะที่ดงมะม่วงเข้ารวมกลุ่มกับหญิง สาวอื่น ๆ ที่วิ่งมาหลบฝนอยู่ก่อนแล้ว หญิงสาว ทุกคนเข้ามาห้อมล้อมนาง เสื้อผ้าอาภรณ์ของ นางเปียกปอน แต่ดูเหมือนเธอจะมิได้แสดงอาการ ทุกข์ร้อนอะไรเลย ใบหน้าคงเฉยเมยเหมือนไม่มี อะไรเกิดขึ้น อโศกเพ่งมองนางอย่างไม่วางตา ศีขรินสะกิดพระราชกุมารเบา ๆ "ลองเข้าไปถามดูไหม?” ศีขรินพูดตาม นิสัยของเขา ซึ่งเห็นหญิงสาวแล้วอดไม่ค่อยได้ "อย่าเพิ่ง เดี๋ยวคอยดูไปก่อน” อโศกตอบ "สวยมาก ไม่เคยเห็นใครสวยเท่านี้เลย ชโลธราทาบไม่ติด” ศีขรินพล่ามตามนิสัยของเขา "ฝนตกผ้าเปียกด้วย สวยอะไรอย่างนี้พูดไม่ถูก” อโศกก็มองเห็นว่า สุภาพสตรีคนนี้สวย มาก สวยอย่างหาที่ติมิได้ ริมฝีปากเต็มอิ่มแดง เรื่อเหมือนผลตำลึงสุก ผมยาวประบ่า ปลาย ซ้อนขึ้นเบื้องบนแต่พองาม ผิวขาวละเอียดอ่อน เหมือนดอกกรรณิการ์ เข้าลักษณะเบญจกัลยาณี ทุกประการแล้ว เหลือเพียงฟันอย่างเดียวเท่านั้น ที่เขายังมิได้เห็น - อโศกคิดว่าจะต้องทำใจกล้า เข้าไปถาม ให้เห็นแน่นอนด้วยตาตนเอง เมื่อนางพูดจะต้อง เห็นฟันซึ่งเป็นลักษณะหนึ่งของเบญจกัลยาณี เขารวบรวมกำลังใจให้กล้า นึกถึงสมัยเมื่อออก สนามยุทธ์ มีความตายเรียงรายอยู่เบื้องหน้าเขา ยังกล้าออกสนามอย่างไม่สะทกสะท้าน ก็กับการ เข้าไปถามสตรีหนึ่งซึ่งเป็นที่สนใจจะกลัวอยู่ไยเล่า อโศกคิดดังนี้แล้ว จึงก้าวเข้าไปหา หญิงสาวด้วยอาการแห่งมิตร อ่านต่อฉบับหน้า ๙๒ ก ล ย า ณ ม ต ร