การใช้ชีวิตในเมือง : หน้า 82/112

ของมนุษย์นี่แหละเป็นเครื่องวัดเช่น ไม่ปองร้าย หรือทำร้ายใครด้วยกาย สายตา วาจา และการกระทำ มีความรัก ความเมตตาอยู่อย่างสม่ำเสมอ ไม่ว่าจะกับใครทั้งนั้น นิจสิน พร้อมที่จะอภัยให้กับใครก็ได้อย่างเป็น รู้จักแบ่งปัน ให้ อย่างที่ไม่ทำให้ตัวเอง ต้องเดือดเนื้อร้อนใจ ระงับความโกรธ และเกลียดได้ ด้วย ความเข้าใจว่าทุกคน เลี้ยงดูมาไม่เหมีอนกัน ผ่านขบวนการของการ เท่านั้นจริง ๆ ที่จะทำให้เวลาที่ต้องใช้ไป บนรถโดยสารไม่เป็นการเสียเปล่า หรือเป็นการ กินเปล่าให้กับภาวะการเจริญเติบโตของเมืองหลวง แล้วถ้าต้องขับรถกลับบ้านเองล่ะจะทำ อย่างไร ถูกแล้วรถบนถนนย่อมแออัด ต่าง พยายามเอารัดเอาเปรียบ สิ่งที่ควรกระทำก็คือ อย่าเข้าไปร่วมในขบวนการเหล่านั้น มิฉะนั้นจะ กลายเป็นว่าเราไปหยิบฉวยเอาอารมณ์รุ่มร้อน หงุดหงิดกลับไปฝากคนที่บ้าน ฝากครอบครัวที่ ตั้งตาคอยอย่างหวังที่จะได้ความอบอุ่น หรือนำ ไปฝากบางคนในบ้านที่ทิ้งชีวิตให้กับเราทั้งชีวิต สำคัญกว่านั้น แทนที่จะสบายทันทีเมื่อถึงบ้าน กลับต้องไปใช้เวลาที่มีไม่มากที่บ้านมาช่วยปรับ อารมณ์เขม็งเครียดให้ผ่อนคลายลงอีก จนอาจจะ ทำให้อาหารจานอร่อยที่ตระเตรียมไว้อย่างตั้งใจ กลายเป็นไร้คุณค่า และรอยยิ้มที่ควรจะมีต่อกัน เลยมีอันต้องแห้งเหือดหายไป และสำหรับผู้มียานพาหนะส่วนตัว มา ลองขับรถกลับบ้านให้สบายแบบนี้ดูบ้างเป็นไร? หลังจากพูดคุยกับเพื่อนในที่ทำงาน หรือ ดื่มกาแฟ ชาร้อน ๆ สักถ้วยพอชุ่มใจหายเครียด จึงจะเดินมาที่รถ เปิดรถสักครู่ให้อากาศผ่านสัก หน่อย หรือขึ้นไปสตาร์ทเปิดแอร์ทิ้งไว้สักประเดี๋ยว พอให้ความเย็นกระจาย ให้ความอบอ้าวเจือ จางแล้วจึงขึ้นไปประจำที่ (ซึ่งขั้นตอนนี้สบายอีก นิดสำหรับผู้ที่มีคนขับรถให้) ยัง... ยังไม่ออกรถทันที ปรับที่นั่งดูทุก สิ่งทุกอย่างให้เข้าที่ อาจจะพิงศีรษะไปข้างหลัง หลับตานิ่งสักสองสามนาที ผ่อนลมหายใจยาว ๆ หายใจเข้าลึก ๆ ให้ร่างกายและเส้นสายตาม แขนขา ศีรษะ ต้นคอ ข้อเท้า คลายตัวลงบ้าง สักพัก สักสี่ห้านาที พอให้รู้สึกสบายเป็นใช้ได้ แล้วเปิดวิทยุหมุนหาสถานีที่มีเพลงบรรเลง นุ่มหูฟัง หรือจะใช้เทปที่ถูกใจแทนก็ได้ สำคัญ ตรงที่เพลงจะต้องไม่เร่าร้อน น่าจะเป็นเพลง นุ่ม ๆ ที่บรรยายถึงธรรมชาติ ท้องทุ่ง ท้องฟ้า FO กั ล ย า น ม ต ร