วัดไร่ขิงกับหลวงพ่อนักพัฒนา : หน้า 17/112

De งหวัดนครปฐม เป็นจังหวัดหนึ่งที่นับ ว่ามีสิ่งที่น่าสนใจ น่าศึกษาอยู่หลาย ทั้งทางพระพุทธศาสนาและ อย่าง ทางประวัติศาสตร์ สิ่งที่เด่นและเป็น หนึ่งมาตลอด สร้างความภูมิใจให้กับชาวนครปฐม และชาวไทยก็เห็นจะเป็นพระปฐมเจดีย์ เจดีย์ที่นับ ว่าสูงที่สุด ใหญ่ที่สุดของโลกก็ว่าได้ ตั้งอยู่อย่าง สง่างามใจกลางจังหวัดนครปฐมนี้ นอกเหนือจากโบราณสถานอันยิ่งใหญ่และ ทรงคุณค่านี้แล้ว สิ่งที่สร้างชื่อให้กับจังหวัดและทำ คุณประโยชน์แด่พระพุทธศาสนาอย่างยิ่ง ที่วารสาร กัลยาณมิตรจะขอนำมาเสนอแด่ท่านผู้อ่านในฉบับนี้ ก็คือ "วัดไร่ขิงกับหลวงพ่อนักพัฒนา” เมื่อเอ่ยชื่อ "วัดไร่ขิง" หลายท่านรู้จักกัน ดีในหลายฐานะ บางท่านรู้จักในฐานะวัดที่มี หลวงพ่อ วัดไร่ขิง” พระประธานประจำอุโบสถ ที่ทรงความ ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งหลายครั้งได้แสดงอิทธิปาฏิหาริย์ต่าง ๆ แก่สายตาประชาชน และที่สำคัญเป็นที่พึ่งทางจิตใจ สร้างความเลื่อมใสศรัทธาในบวรพุทธศาสนาให้เกิด แก่ประชาชนที่ได้มีโอกาสมานมัสการสักการะ หรือหลายท่านอาจรู้จักในฐานะเป็นแหล่ง ท่องเที่ยวทัศนศึกษา ทั้งทางพระพุทธศาสนาและ เป็นแหล่งวังมัจฉาขนาดใหญ่ริมแม่น้ำท่าจีนที่มีปลา นานาชนิด โดยเฉพาะปลาสวายจำนวนนับหมื่นนับ แสนตัว มีประชาชนจำนวนมากมาเที่ยวชมและให้ อาหารปลาอยู่ไม่ได้ขาด และหลายท่านอาจจะรู้จักวัดนี้ในฐานะที่มี พระนักพัฒนาผู้มีชื่อเสียง และเพรียบพร้อมด้วยผล งานที่ท่านสรรค์สร้างขึ้นทั้งในด้าน การพัฒนาคน พัฒนางาน พัฒนาวัด พัฒนาชุมชน และสิ่งสา ธารณูปการต่าง ๆ มากมาย จนเป็นที่ประจักษ์แก่ สายตาประชาชนโดยทั่วไป ท่านคือพระธรรมมหา วีรานุวัตร แห่งวัดไร่ขิงนี้ ประวัติย่อ "วัดไร่ขิง” คำว่า "ไร่ขิง” เป็นชื่อของตำบล ๆ หนึ่ง ในเขตอำเภอสามพรานจังหวัดนครปฐมปัจจุบัน แต่ ในอดีตอาจเป็นชื่อของหมู่บ้านหรือชุมชนในแถบนั้น ด้วยเหตุที่วัดนี้สร้างขึ้นในตำบลไร่ขิง ประชาชนจึง ขนานนามว่า "วัดไร่ขิง” ต่อมาในราวปี พ.ศ.๒๕๕๖ สมเด็จพระมหาสมณเจ้ากรมพระยาวชิรญาณวโรรส วัดบวรนิเวศวิหาร กรุงเทพฯ เสด็จตรวจเยี่ยมวัดใน เขตอำเภอสามพราน และที่วัดไร่ขิงด้วย ในครั้งนั้น ได้ทรงตั้งชื่อวัดให้ใหม่ว่า "วัดมงคลจินดาราม” ทั้ง ทรงวงเล็บชื่อเดิมไว้ท้ายชื่อใหม่ด้วย ต่อ ๆ มาอาจ ด้วยความกร่อนของภาษา จึงทำให้วงเล็บนั้นหายไป คงเหลือเพียงคำว่า “ไร่ขิง” ต่อท้ายมงคลจินดาราม เลยเขียนกันว่า "วัดมงคลจินดารามไร่ขิง” แต่ปัจจุบัน ทางราชการก็ยังคงใช้ชื่อเดิมว่า “วัดไร่ขิง” (เรียบเรียงจากหนังสือประวัติวัดและหลวงพ่อวัดไร่ขิง โดยพระเทพวรเวที เจ้าอาวาส วัดไร่ขิง รองเจ้าคณะภาค ๑๔ พิมพ์ครั้งที่ 00 พุทธศักราช ๒๕๓๑) เกี่ยวกับประวัติการสร้างวัดไร่ขิง ยังหา ไม่ได้ จึง หลักฐานทางวรรณกรรมและจารึกต่าง จําเป็นต้องอาศัยหลักฐานจากปากคำบอกเล่าของ คนรุ่นเก่าเล่าเป็นตำนานสืบกันมา มีตำนานหนึ่งเล่าว่า วัดไร่ขิงสร้างขึ้นเมื่อปี กุล พุทธศักราช ๒๓๙๔ ตรงกับรัชกาล พระบาท สมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ I โดย สมเด็จพระพุฒาจารย์ (พุก) เจ้าอาวาส วัดศาลาปูน ตำบลหอรัตนไชย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัด พระนครศรีอยุธยา ในครั้งสมัยดำรงสมณศักดิ์ที่ พระธรรมราชานุวัตร ได้ชักชวนพุทธศาสนิกชนใน ย่านนั้น ช่วยกันดำเนินการก่อสร้างวัดไร่ขิง เมื่อ การก่อสร้างอุโบสถเสร็จลง เจ้าพระคุณสมเด็จจึงได้ อัญเชิญพระพุทธรูปสำคัญองค์หนึ่งลงมาจากกรุงเก่า เพื่อเป็นพระประธานประจำอุโบสถ สำหรับพระพุทธรูปองค์นี้ตามตำนานเล่าว่า ได้ นำมาจากวัดศาลาปูน แต่เมื่อสืบดู หลักฐานที่อุโบสถ วัดศาลาปูนแล้ว เห็นว่าไม่ตรงกับองค์จริง ๆ ที่วัด ไร่ขิง เมื่อตรวจดูประวัติและผลงานของเจ้าพระคุณ สมเด็จก็ไม่ได้กล่าวเรื่องนี้ไว้ การก่อสร้างวัดไร่ขิง ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (พุก) ก็ถึงแก่มรณภาพลง ดังนั้นงานทุกอย่างเจ้าพระคุณสมเด็จได้ฝากภาระ แก่พระธรรมราชานุวัตร (อาจ) เจ้าอาวาสวัดศาลา กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๕