ศาลาแม่ซื้อ : หน้า 67/112

ด้านนอกของศาลาหลังเหนือเคยมีภาพเขียนวิธี รักษาคนเป็นไข้ทรพิษ วิธีนวดแผนโบราณ จารึกประจำภาพเขียนไว้บนแผ่นศิลาเล็ก ๆ มี ติด ไว้ตามผนังใกล้ภาพ และหรือตามเสาของศาลา น่าเสียดายตรงที่ภาพเลือน ตัวหนังสือบนแผ่น จารึกก็เลื่อนไปมากจนอ่านไม่ค่อยออก 2 บ้างก็ หลุดหายไป เพราะความซุกซนของเด็ก และผู้ มีมืออยู่ไม่สุข ประเภทลูกอีมือบอนนั่นแหละจ้ะ ศาลาหลังให้เป็นศาลาที่ฉันติดใจมากที่สุด ก็เพราะที่ผนังด้านนอกมีภาพแม่ซื้อ ๆ ประจำ ตัวเด็กแต่ละวัน หน้าตาไม่เหมือนกัน บางวันก็ หน้าตาสวย บางวันก็ค่อนข้างดุ ฉันเลยตั้งชื่อ ศาลานี้ว่า ศาลาแม่ซื้อ พี่นิภาว่าฉันนิสัยไม่ สวยชอบแปลงชื่อเขา เออ... เบญจเคยสงสัย เหมือนฉันมั้ย สงสัยอะไรเหรอ ก็ฉันสงสัยว่า ผู้ใหญ่มักบอกว่าเด็ก ๆ จะมีแม่ชื่อคอยดูแล พอเด็กหลับแล้วละเมอร้องก็ดี หรือยิ้มหัวเราะ ออกมาก็ดี ผู้ใหญ่ก็มักบอกเราว่า แม่ชื่อหยอก เย้า ที่ฉันสงสัยอยากรู้ก็คือว่า แม่ซื้อจะอยู่กับเด็ก ช่วยดูแลเด็กนานเท่าใด หมายถึงจนเด็กอายุ น เท่าใด แล้วอยู่ดี ๆ เขาหายไปไหน ขนาดเธอ ขนาดฉันนี่ จะมีแม่ซื้อคอยคุ้มครองอยู่มั้ย ฉัน ถามใครก็ไม่ได้คำตอบเสียที เธอพอบอกฉันได้มั้ย ที่ว่าก็สงสัยเหมือนฉันเหมือนกัน นอกจากนี้ก็มี จารึกตำรายา จารึกประจำภาพต่าง ๆ ติดไว้ ตามผนังและเสาทั่วไป แต่ภาพต่าง ๆ เหล่านั้น ลบหายไปหมดแล้ว ทางวัดยังทาสีขาวทับ ฉัน เลยไม่รู้จะพูดยังไงดี นอกจากคำว่าเสียดาย ๆ จริง ๆ ส่วนปลายผนังด้านในทางลานพระมหา เจดีย์ ยังพอเห็นกระบวนแห่งพระกฐินพยุหยา ตราทางสถลมารค มีกระบวนช้างและกระบวน ม้าต่อกันทั้ง ๒ ศาลา ท่านพระครูสุนทรโฆษิต กล่าวว่า ต้นกระบวนอยู่ที่พระระเบียงที่ล้อมพระ มหาเจดีย์ แต่ภาพไม่เหลือแล้วล่ะ ที่ฉันเห็นที่ ศาลาทั้งสองนั้นเป็นปลายกระบวนแล้วจ้ะ ก็ยัง ดีพอให้เราได้ดูได้รู้จักว่าสมัยโบราณเขาจัดทัพที่ เรียกว่า จตุรงคเสนานั้นเป็นอย่างไรบ้าง มีโคลง พระมหาเจดีย์ประจำรัชกาลที่ ๔ 30000 เหลืออยู่บ้างที่บอกไว้เป็นสำคัญ พอได้อ่านรู้เรื่องบ้าง โอ้ย! เมื่อยมือจะตายชัก จบเสียที เรื่องวัดโพธิ์หรือวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ครั้งต่อไปคงเขียนเล่าสั้น ๆ ดีกว่า แต่วัดโพธิ์นี่ เป็นแหล่งศิลปกรรมล้ำค่าแห่งยุครัตนโกสินทร์ ตอนต้น ฉันอยากให้เบญจ์ได้รู้เหมือนอย่างที่ฉันรู้ ก็เลยเล่าค่อนข้างละเอียดมากไปหน่อย กลาย เป็นจดหมายหลายฉบับสำหรับวัดโพธิ์ แต่ถ้าให้ ละเอียดจริง ๆ ก็คงหนาขนาดสิบสมุดเล่มไทย กระมัง หวังว่าเบญจ์คงสบายดีและตาไม่แฉะ เพราะจดหมายฉบับนี้นะ พวกเราสบายดีและ คิดถึงเบญจ์กันทุกคนจะ รักและคิดถึงมาก ลักขณา ศกุนะสิงห์ กั ล ย า ณ ม ต ร ๖๕