การใช้ชีวิตในป่า : หน้า 103/112

16 ด้วยพระมเหสีจึงตัดสินพระทัยปลอมพระองค์เป็น สามัญชนพาพระธิดาน้อยเสด็จเข้าสู่ป่า ปลูกอาศรม อยู่ในทิศด้านเหนือของอาศรมอุปราชจุลลกาลิงคะ ทั้งสองกษัตริย์อดทนเลี้ยงดูพระธิดาจน เจริญวัยเป็นสาวแรกรุ่น แต่ด้วยความห่วงใยจึงมัก ให้พระธิดาอยู่แต่ในบริเวณอาศรม พระองค์เป็นผู้ เข้าป่าไปเก็บผลไม้มาเสวยด้วยกัน ส่วนพระธิดานั้น แต่ละวันก็เพลิดเพลินอยู่กับการร้อยพวงดอกไม้เป็น ที่ประดับศีรษะบ้าง จัดแต่งลานอาศรมด้วยพันธุ์ไม้ ดอกนานาชนิดบ้าง จนงามลานตา วันหนึ่งพระธิดาได้ประดับตกแต่งลานริมฝั่ง แม่น้ำคงคาหน้าอาศรมด้วยดอกไม้ต่าง ๆ งดงามดัง คั่นบันไดดอกไม้ แล้วปีนขึ้นไปนั่งเล่นบนต้นมะม่วง ริมน้ำ พร้อมกับพวงดอกไม้ที่ร้อยเรียงไว้อย่างงดงาม ประณีต สำหรับประดับศีรษะ พระธิดาสวมพวง ดอกไม้บนศีรษะอย่างเบิกบานพระทัยแล้วทรงป่าพวง ดอกไม้ลงไปในแม่น้ำคงคา ทิศเบื้องล่างของอาศรมนั้นเอง จุลลกาลิงคะ อุปราชกำลังสรงพระวรกายดำผุดดำว่ายอยู่ในแม่น้ำ ขณะที่พระองค์ทรงดำน้ำแล้วโผล่ขึ้นมานั้น พวงดอกไม้ ได้คล้องศีรษะพอดี จึงทรงหยิบขึ้นมาพิจารณาดู ฝีมือการร้อยเรียงดอกไม้ ก็ทรงรู้ว่าฝีมือเช่นนี้ไม่ใช่ ฝีมือของช่างร้อยที่ชำนาญงานซึ่งมักจะเป็นหญิงสูงอายุ การเลือกใช้ดอกไม้และวิธีการร้อย ต้องเป็นฝีมือของ เด็กสาวเป็นแน่ ใครนะ เป็นผู้ร้อยเรียงดอกไม้นี้... ในป่านี้มีผู้อื่นนอกจากเราอีกหรือ... จุลลกาลิงคะอุปราชเดินขึ้นไปทางเหนือ จน กระทั่งได้ยินเสียงขับร้องของพระธิดา จึงเข้าไป สนทนาด้วย เมื่อต่างแสดงตนว่าเป็นโอรสและธิดา ของกษัตริย์ จึงมีความนิยมรักใคร่และอยู่ร่วมกันใน ป่านั้นจนกระทั่งพระธิดาทรงครรภ์ และประสูติ พระโอรสซึ่งสมบูรณ์ด้วยลักษณะอันอุดม ก ล ย า ณ ม ต ร ๑๐๑