ความคิดถึง : หน้า 98/112

มีเหตุอย่างที่เล็กเห็นบ่อย ๆ” “มันน่าหวาดเสียวเหมือนกันนะคะคุณ ดิฉันไม่กล้ามองหรอก” ป้านั่นแสดงท่าทาง ประกอบ “หมาของเพื่อนรองถูกรถชนเมื่ออาทิตย์ พลิกตัวหันหน้าไปทางหน้าต่าง ท้องฟ้า พร่างพรายด้วยแสงดาวกระพริบกระจัดกระจาย อยู่เต็ม พระจันทร์ครึ่งเสี้ยวทอแสงละมุน ทั้ง ๆ ที่เพลียกับความคิดหลากหลาย แต่ใจก็ยังหลับไม่ลง จึงเริ่มต้นท่อง พุท-โธ ไป เรื่อย ๆ ในที่สุดก็ผลอยหลับโดยไม่รู้ตัว ก่อน เขาร้องไห้ใหญ่” "เพื่อนผู้หญิงหรือผู้ชายคะคุณรอง” ป้านุ่นถาม “ผู้หญิง” “อิฉันคิดแล้ว เด็กผู้ชายส่วนใหญ่ไม่ ป้านุ่นถาม แม้จะนอนดึก แต่ความเคยชินถึงเวลาก็ตื่น รีบตื่นขึ้นมาทำไมคะยังเช้าจัดอยู่เลย” ค่อยมีบ่อน่าตาหรอก” "แต่เล็กกับ พี่รองมีนะ ตอนพี่ธีร์ ตายเราก็ร้องไห้” “ตอนนั้นใคร ไม่ร้องก็ใจแข็งเกิน ไปล่ะ ป้ายังร้องตั้ง สามวัน” "เล็กเห็นป้า มีน้ำมูกไหลยืดด้วย ล่ะ” "วัย คุณเล็ก นี่ พูดอะไรก็ไม่รู้ จะทานข้าวเลยหรือเปล่าคะ” ป้านุ่นรีบเปลี่ยนเรื่อง "ทานเถอะลูก ทั้งสองคนนั่นแหละ ป้า เขาจะได้เก็บทีเดียวเลย” คุณแม่บอก ความที่นอนกับคุณยายมาตั้งแต่จำความ ได้ เวลานอนจึงเป็นช่วงที่คิดถึงท่านมากที่สุด กลัวเมื่อคิดว่าจะต้องเป็นอย่างนี้ต่อไปอีกถึงสี่ปีเป็น อย่างน้อย แล้ว” “แล้วล่ะ คะ "คุณกรอมก็รู้ ป้าตื่นมาหุงข้าวใส่ บาตรทุกวัน เข้าไป นอนเถอะค่ะ” ”หนูเก็บที่ นอน คลุมเตียงแล้ว ด้วยค่ะ” “โถ จะยาก อะไร แค่ดึงผ้าคลุม เตียงออกก็นอนต่อได้ “ไม่ล่ะค่ะ หนูจะช่วยป้า ทำอะไรใส่ บาตรคะ” "ป้าทำไข่พะโล้ไว้ตั้งแต่เมื่อวาน อุ่นให้ "ค่ะ" เดือดสักครู่ก็ใช้ได้แล้ว จะใส่บาตรกับป้าไหมคะ” "ถ้างั้นไปล้างหน้าอาบน้ำเถอะไป ใส่ บาตรแล้วป้าจะไปตลาดสักหน่อย” “หนูก็จะไปด้วยอีกนะแหละ” ๙๖ ก ล ย า ณ ม ต ร