การระลึกถึงพระขจร กรุณาจาโร : หน้า 33/112

หรือด้วยเหตุผลใด ๆ ก็ตาม แต่โอกาสหนึ่งที่ทุกคน ได้มีร่วมกันก็คือโอกาสนี้ โอกาสที่เรามาร่วมแรงร่วมใจ สานสายใยแห่งพี่น้องกัลยาณมิตร ผู้มีชีวิตอยู่ในร่ม เงาบวรพระพุทธศาสนา มาร่วมเคารพบูชาสักการะร่างของท่าน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่ง ของพระรัตนตรัยนี้ “พระขจร กรุณาจาโร” ท่านจากไปแล้ว สิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่คือความ ทรงจำรำลึกที่เราทั้งหลาย คงลืมเลือนได้ยาก ขอให้ความทรงจำรำลึกนั้นเป็น ประดุจขวัญ กำลังใจที่ปลุกปลอบให้เราทุกคนที่เคารพบูชาท่าน คลายความโศก อาลัย ขอให้เป็นพลังใจที่จะไปให้ถึงดวงดาว ดวงดาวแห่งชีวิตอันเป็นเป้าหมาย ของเราทุกคน นั่นคือการเข้าถึงธรรม เราจะต้องใช้ความอดทน ใช้ความมานะ พยายาม ใช้ความเข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว และใช้เวลาอีกมากมายนัก จนอาจอ่อนล้า หมดแรง สิ้นความเพียรไปเสียก่อน จงดูชีวิตของยอดกัลยาณมิตรที่เราเคารพบูชา โดยเฉพาะอย่างยิ่งยอด กัลยาณมิตรผู้ก่อให้เกิดธรรมานุสสติในวันนี้ “พระขจร กรุณาจาโร” ผู้มีชีวิตอุทิศ แด่พระพุทธศาสนา ผู้มีความใฝ่ฝันที่จะไปสู่จุดสูงสุด ของปัญญาธรรม ยามใดที่ เหน็ดเหนื่อย ถูกกระทบ มีสภาวะกดดัน ถูกรุมล้อมด้วยปัญหา หรือยามความ เจ็บไข้มาเยี่ยมเยือนกระชั้นชิดจนดวงชีวิตแทบริบหรี่... ท่ามกลางความสงบราบเรียบ ของสีหน้า แววตา ท่านมีพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งที่ยึด มีคำประพันธ์ที่ร้อยเรียงจาก หัวใจไว้ปลุกปลอบ I'm หากดวงดาวที่เห็นอยู่ลิบลิบ คือหลักชัยให้ชีวิตสัมฤทธิ์ผล ถึงลำาบากยากแค้นแสนมืดมน จะสู้ทนไปให้ถึงซึ่งดวงดาว ปีแห่งการมีชีวิตอยู่ จากเด็กนักเรียนบ้านนอก เข้ามาเรียนหนังสือ ในกรุง จากสภาพเด็กวัดยังสามารถนำพาตัวเองมาสู่การเป็นนิสิต และเป็นบัณฑิต จากคณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จนรับราชการควบคู่ไปกับการเป็น อุบาสกคนสำคัญของวัดพระธรรมกาย ชีวิตดังกล่าวนี้ยืนหยัดอยู่ได้ด้วยความอดทน และการมีเป้าหมายที่ชัดเจน ขอให้เราระลึกถึงท่านด้วยการไม่อ่อนแอ ไม่ร้องไห้...และสุดท้าย ร่วมใจ กันกราบบูชาการกลับสู่บ้าน “บ้านแห่งธรรม” ลานธรรมธุดงคสถานวัดพระธรรมกาย ที่ท่านร่วมสร้าง...ด้วยโคลงธรรมจากดวงใจ รวมรัตนะทั่วทั้ง จักรวาล รวมสัพพัญญุตญาณ กลั่นกล้า รวมสุขทุกนิพพาน มาส ต รวมมิตรทุกแหล่งหล้า โอบฟ้า "ท่านขจร” ขอกราบอนุโมทนาบุญแก่ทุกท่านค่ะ กัลยาณมิตรเบญจวรรณ มนัสไพบูลย์ กั ล ย า ณ มี ค 5 ค 67