การทำหน้าที่เพื่อประชาชน : หน้า 91/112

ประชาชน คือความสุขของตัว " ๓. อย่าเพลิดเพลินลุ่มหลงในการโลกีย์ จนลืมประชาชน ทอดทิ้งประชาชนให้อ้างว้างว้าเหว่ ไม่มีที่ยึดเกาะ ถ้าเป็นเช่นนั้น ประชาชนที่มั่งคั่ง จะพลอยเอาอย่างบ้าง จงทำหน้าที่ให้สมบูรณ์ที่ สุดเท่าที่สามารถจะทำได้ "๔. จงข่มคนที่ควรข่ม ยกย่องคนที่ควร ยกย่อง อย่ายกย่องคนที่ควรข่ม หรือข่มคนที่ ควรยกย่อง อย่าหลงรักใคร่คนที่ทำดีเพียงเอาหน้า อย่าเพิกเฉยไม่เห็นคุณค่าของมิตรที่มีความซื่อสัตย์ สุจริตต่อตน ๕. จงเอาชนะคนสูงศักดิ์ด้วยการอ่อน น้อม ชนะคนต่ำต้อยด้วยการสงเคราะห์เอื้อเฟื้อ ชนะคนแกล้วกล้าด้วยการให้แตกสามัคคี ชนะคน เสมอกันด้วยความเพียรพยายาม” อโศกและศีขรินเดินทางถึงนครปาฏลีบุตร ด้วยความปลอดภัย พระนางวิมังสาเทวีดีพระทัย ชื่นชมโสมนัสจนไม่อาจกลั้นอัสสุชลธาราได้ พระนางโอบกอดพระราชโอรสอย่างถนอมฝ่า พระหัตถ์ลูบเลื่อนไปมาที่ท้ายทอย พร้อมด้วยรับ สั่งว่า "อย่าจากแม่ไปอีกนะลูกนะ” เจ้าชาย วีตโศกพระอนุชาเวลานี้เติบโตขึ้นมาก เจ้าชาย อโศกเป็นหนุ่มเต็มที่ ๕ ปีที่จากไปทำให้ดูแปลกตา ไปไม่น้อย อีกผู้หนึ่งซึ่งคอยอโศกเหมือนมัจฉาหน้า แล้งคอยพิรุณหลั่งคือวิเนดา ซึ่งบัดนี้เป็นสาวเต็มที่ อาการที่เคยเงียบขรึมมาเป็นเวลานานก็ดูสดชื่น แจ่มใสขึ้น ประดุจมาลีที่เหี่ยวแห้งเพราะขาดน้ำ สดชื่นขึ้น เพราะฝนต้นฤดู พระเจ้าพินทุสาร แม้จะไม่สู้โปรดปราน อโศกนัก แต่ก็อดที่จะแสดงอาการดีพระทัยไม่ได้ ส่วนพระอัครมเหสีและเจ้าชายสุสิมะนั้น ดูเหมือน จะไม่ค่อยยินดียินร้ายกับการกลับมาของอโศก เสียเลย แต่ในฐานะที่เป็นผู้ใหญ่พระอัครมเหสีก็ แสดงความยินดีไปอย่างแกน ๆ เจ้าชายสุสิมะผู้มีความหวังในตัววิเนตาอยู่ และได้พยายามขอความเห็นใจจากเธอตลอดเวลา ที่อโศกอยู่ ณ สำนักตักศิลานั้น เมื่ออโศกกลับ มาความหวังของพระองค์ก็เหลือน้อยเต็มที่ เรื่องความรักเป็นเรื่องประหลาด คนที่ กั ล ย า ณ ม ต ร ๘๙