บทความเกี่ยวกับชีวิตและกรรม : หน้า 110/112

ห น้ า สุ ด ท้ า ย - อายุที่เราได้มานั้น คือชีวิตที่เราสูญเสียไป | วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ กลืนเอาชีวิตของเราให้มีชีวิตลดน้อยถอยลงไปเรื่อย ๆ เช่นกัน ความร่วงโรยแห่งสังขาร และความชราภาพของอินทรีย์ปรากฏมากขึ้นทุกขณะ รวมทั้งกำลังวังชาก็เริ่ม เสื่อมถอยลดน้อยลงไปตามลำดับ เราจะดำรงชีวิตยืนยาวต่อไปได้อีกนานเท่าใดก็มิอาจจะรู้ได้ เราลองมองย้อนดูตัวของเราเอง จะเห็นได้ว่า ในอดีตของเรานั้น เราได้เคยกระทำในสิ่งที่เป็น กรรมดีและกรรมชั่วมาแล้วด้วยกันทั้งสิ้น ต่างกันแต่ว่าใครเคยทำกรรมชนิดใด มากหรือน้อยเท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อครั้งเรายังไม่ได้พบกับกัลยาณมิตร ยังไม่ได้พบกับหนทางแห่งการ สร้างความดีด้วยแล้ว บางท่านอาจเคยสร้างกรรมที่ไม่ดี เป็นบาปเป็นอกุศลไว้มากมาย แต่บัดนี้เมื่อได้ ประจักษ์ชัดแล้วว่า สิ่งใดถูก สิ่งใดผิด สิ่งใดเป็นกรรมดี สิ่งใดเป็นกรรมชั่ว ขอจงเร่งขวนขวาย เพื่อยัง ประโยชน์ให้แก่ตนเอง ให้ถึงพร้อมด้วยการทำทาน รักษาศีล และเจริญภาวนา ตั้งแต่บัดนี้ ก่อนที่จะสูญ เสียโอกาสกระทำได้อย่างเต็มที่ เมื่อสังขารไม่อำนวยหรือหมดโอกาสกระทำได้เลย เมื่อชีวิตเราได้หาไม่แล้ว "อย่ามัวเพลินเกินกาลนานชักช้า วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนแปรผัน กลืนชีวิตเราไปทุกวี่วัน สิ่งสำคัญนั้นอยู่ไม่ห่างไกล ขอจงใช้เวลาอย่าเว้นว่าง เร่งกุยทางสร้างบารมีที่ยิ่งใหญ่ อดทนสูฝ่าฟันกันต่อไป เราจักได้พ้นทุกข์สุขนิรันดร์ ๑๐๘ ก ล ย า ณ ม ต ร นวธรรม