(ต่อจากฉบับที่แล้ว) : หน้า 96/112

(ต่อจากฉบับที่แล้ว) เ มื่อเล่าเรื่องสามีภรรยาที่ฉันพบบน รถไฟ ซึ่งฉันได้ให้เนื้อเค็มของฝาก สำหรับคุณพ่อคุณแม่จากคุณยาย จบลงแล้ว ฉันจึงถามคุณพ่อว่า "ทหารเกณฑ์ที่ เขาฝึกกันหนักมากขนาดไหนคะคุณพ่อ” “เอ อันนี้พ่อก็ไม่รู้นะ พ่อเคยมีเพื่อน เป็นนักเรียนนายร้อย พบกันที่เขาก็บอกว่าฝึกหนัก เขาเน้นเรื่องระเบียบวินัยมาก ความที่ฝึกจริงจัง นายทหารทุกคนจะมีบุคลิกดี ๆ ทั้งนั้น จะเป็น ลูกชาวนาลูกพ่อค้าหรือลูกนายทหารก็ช่าง ถ้าจบ โรงเรียนนายร้อยแล้ว ละก็ มาดบาดใจ สาว ๆ กันทุกคน อัน นี้เป็นผลของการฝึก” "ทหารเกณฑ์ ไม่น่าจะฝึกหนักเท่า นักเรียนนายร้อยนะ” คุณแม่ออกความเห็น ”ที่ฝึกแล้ว เป็นบ้ามีมากหรือเปล่า ก็ไม่ทราบนะคะ คุณ พ่อว่าสาเหตุจะเกิดจากอะไรคะ” "เขาอาจจะเป็นคนมีปัญหา มีความ กดดันในใจที่แก้ไม่ตก สภาพทางกายเขาอาจจะ ดูดีก็เลยถูกเกณฑ์มาฝึก แต่สภาพจิตใจมัน สับสนจะด้วยปัญหาอะไรก็แล้วแต่ เมื่อใจก็เครียด ร่างกายก็เครียด มันก็เลยขาดสติ ควบคุมตัวเอง ไม่ได้ จึงเป็นอย่างที่ว่า นี่พ่อคิดเอา” "มันก็คงจะคล้าย ๆ อย่างนั้นแหละ” คุณแม่สนับสนุน “หนูโทรศัพท์บอกคุณยายแล้วยังล่ะลูก” คุณพ่อเตือน "โทรแล้วค่ะ หนูขอโทษท่านด้วยค่ะเรื่อง เนื้อเค็ม คุณยายบอกไม่เป็นไรไว้คราวหน้าท่าน จะซื้อให้ใหม่” ซื้อให้ใหม่" มีไม่แน่ใจว่าจะได้กิน "แม่ไม่แน่ใจว่าจะได้กิน” "ทำไมล่ะคุณ” คุณพ่อถาม “กลัวลูกสาวจะเกิดใจอ่อนอย่างคราวนี้ อีก” คุณแม่เข้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "กรอมเอากระเป๋าเข้าไปเก็บในห้องเถอะ ลูก หนูจะอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเลยก็ ได้นะ” หยุดหัวเราะ แล้วคุณแม่จึงหันมา บอกฉัน ทันทีที่ก้าวเข้า ไปก็เห็นความเปลี่ยน แปลงแปลกใหม่ที่เกิด ขึ้นภายในห้อง แสงแดดยาม เย็นส่องผ่านบานหน้า ต่างลงมากระทบกับพื้นห้อง ซึ่งได้รับการขัดถู จนขึ้นเงา สีฟ้าสว่างใสของฝาผนังทั้งสามด้าน กลมกลืนไปกับผ้าม่านและผ้าคลุมเตียงสีเดียวกัน ตู้เสื้อผ้าบานประตูทึบทำจากไม้สักเนื้อหนาเท่านั้น ที่ยังคงสีและสภาพเดิมไว้ ฉันก้าวผ่านกระเป๋าเสื้อผ้าที่วางแอบไว้ ข้างฝา เดินกลับออกมาข้างนอก "ขอบพระคุณค่ะคุณแม่” ท่านอยู่ใกล้ กว่าจึงกราบที่ตักของท่านก่อน คลานเข่าอีก สองก้าวแล้วกราบลงที่ตักของคุณพ่อ พูดกับ ๙๔ ก ล ย า ณ ม ต ร