ความรู้สึกในช่วงเวลาที่ยากลำบาก : หน้า 212/301

ข้าพเจ้าเลือกดวงแก้วดวงใหญ่ที่สุดออกมา 1 ดวง เป็นดวงแก้ว ขนาดประมาณ 10 เซนติเมตร และสุดท้ายข้าพเจ้าได้ไปเอา "ถุงสำคัญ" ที่ภูเขายาย กลับไปถึงโรงพยาบาลก็เพลาพอดี ข้าพเจ้านำผ้าผไตร ดวงแก้ว...และถุงสำคัญในนั้น เขาไปให้พ่ออารีพันธ์ที่ห้อง C.C.U. เพื่อให้คุณยายขออธิษฐาน สีหน้าของคุณยายยังดูดีในความรู้สึกของข้าพเจ้า...ไม่มีวี่แววใดๆ เลย... ข้าพเจ้าเค้ากลับมายังห้องพักผู้ป่วย ซึ่งตอนนี้น่าจะเรียกว่าห้องพักของผู้เผาไหมมากกว่า อาหารเช้าที่ข้าพเจ้าเตรียมไว้ให้ทุกคนยังคงวางอยู่เหมือนเดิม ไม่มีใครแตะต้องอะไรเลยแต่นิดเดียว มันเป็นความรู้สึกที่ทุกคนอึด ไม่อยากทานอะไรเลย ข้าพเจ้าเข้าใจความรู้สึกนี้ดีแต่กท้องต้องเดินด้วยท้อง ทุกคนต้องมีเรี่ยวแรงเพื่อทำหน้าที่ต่อไปข้าพเจ้า จัดเตรียมอาหารมือเที่ยงสำหรับทุกคนอีกครั้งช่วงบ่ายทุกคนเริ่มปรับสภาพใจ เหตุการณ์จึงเหมือนสงบสงเงียบ สีหน้าของคุณยายยังดูดี จนข้าพเจอดนิใในใจไม่ได้วางอีกหลายเพลา กว่าราตรีอันมืดมิดนจะมาถึง ตอนคำพ่อมีช่วงจังหวะเวลาพ่ออารีพันธ์ก็ได้มอบหมาย "ถุงสำคัญ" ให้ข้าพเจ้าช่วยจัดการ ก่อนที่พ่ออารีพันธ์จะไปคุยปรึกษาเรื่องราว