การเลี้ยงดูเด็กน้อยชื่อสมาธิ : หน้า 52/136

“สัมมา อะระหัง สัมมา อะระหัง สัมมา อะระหัง...... หลับนะลูกนะ หลับนะจ๊ะ สัมมา อะระหัง ๆ ๆ เสียงกล่อมลูก ดังอยู่เป็น ระยะ ๆ หากกล่อมด้วยภาษา ชาวบ้านธรรมดา ๆ ก็คงไม่เป็น ที่แปลกใจแต่ประการใด...หากแต่ เสียงที่เปล่งออกจากปากมารดา ของเด็กน้อยผู้นี้ กลับใช้คำ “สัมมา อะระหัง” แทนคำ กล่อมเด็กทั่ว ๆ ไป...ชักชวน ให้สนใจน่าศึกษา ถ้าหากครอบครัว “เรื่อง สิงห์” มิได้เข้าวัด ฟังธรรม และ ฝึกสมาธิแล้ว ชีวิตของเด็กน้อย ผู้คลอดจากครรภ์มารดา ออก มาลืมตาดูโลก คงมิได้ยินเสียง “สัมมา อะระหัง” ตั้งแต่ยังเป็น ทารกอยู่หรอก แต่ด้วยส้มมา ทิฐิของผู้เป็นพ่อแม่ จึงทำให้ลูก น้อยก้าวสู่เส้นทางอันประเสริฐ แต่เยาว์วัย แม้ชื่อของหนูน้อย ก็นับเป็นมงคลนามยิ่ง เพราะ ชื่อ “สมาธิ” ที่ผู้บังเกิดเกล้าได้ ตั้งให้นั้น เป็นคำที่มีความหมาย อันประเสริฐอย่างแท้จริง...เพราะ เป็นผู้มีใจเป็นสมาธิ ย่อมรู้เห็น ตามความเป็นจริง เนื่องจากว่า คุณศิริพจน์ -คุณผ่องพรรณ บิดา-มารดา ของน้องสมาธิ ได้ไปวัดพระ ธรรมกาย นับแต่ปีพุทธศักราช ๒๕๒๔ เป็นต้นมา โดยมีกัล ยาณมิตรกลุ่มแรกที่ชี้นำมาสู่ เส้นทางธรรมสายนี้คือ กัลยา ณมิตรวิรงรอง จันวินิจ, กัลยา - ณมิตรสุธรรม ตีระวนิชและ กัลยาณมิตรมนตรี กุลาตี โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ครอบครัว นี้ จะจดจำไว้ในดวงใจตลอดไป คือ กัลยาณมิตรวิรงรอง จัน- วินิจ เพราะเป็นกัลยาณมิตร คนแรกที่ชี้นำเส้นทางที่ถูกต้อง ให้... ในคราวหนึ่ง ได้รับฟัง พระธรรมเทศนาจากหลวงพ่อ ก็ ทัตตชีโวว่า วิธีที่จะให้ได้ลูก แก้วนั้น ควรทำอย่างไร ได้ปฏิบัติตามดังนี้คือ การรักษา ศีล ๕ ให้บริสุทธิ์ และนอกจาก นี้คุณแม่ของน้องสมาธิก็ตั้งจิต อธิษฐานว่า..... “ขอเป็นต้นแบบทาง กายให้กับลูก เพื่อเขาจะได้ มาสร้างบุญ...สร้างบารมี” สาเหตุที่เขาได้ชื่อว่า “สมาธิ” นั้น ก็เพราะคุณแม่ ของน้องสมาธิ เป็นคนที่ปฏิบัติ ธรรมอยู่เป็นประจำมิได้ขาด ตั้งแต่ก่อนที่หนูน้อยจะเกิดมา นับเป็นเวลากว่า ๒ เดือน และก็ได้ตั้งใจไว้ว่าถ้าลูกเกิดมา เป็นผู้ชาย จะให้ชื่อว่า “สมาธิ” “...เมื่อตั้งชื่อให้เขาว่า “สมาธิ” แล้ว ก็ได้ไปจุดธูป อธิษฐานจิต น้อมรำลึกถึงพระสัม มาสัมพุทธเจ้า เพราะรู้สึกว่า ชื่อนี้เป็นชื่อในทางธรรมที่ มีความหมายสูงมากอยู่ ก็ได้ อธิษฐานจิตขอให้ชื่อนี้กับ “น้อง เต้” แล้วก็ขอพรว่า ขอให้เขา มีความสุข ความเจริญ เขาก็ไม่ ป่วยไม่ไข้ และนับตั้งแต่เลี้ยง มา รวมทั้งคนที่เคยใกล้ชิด คือ คุณยายที่ได้ช่วยเลี้ยง ต่างก็ได้ สัมผัสด้วยตนเองว่า เขาเป็นเด็ก ที่เลี้ยงง่ายมาก ๆ เลย..... แม้ว่าระยะนี้ เขายังอ่าน หนังสือไม่เป็น แต่ว่า เขาก็พอ จะดูรูปและฟังคำอธิบายรู้เรื่อง บ้างแล้ว อย่างเช่นเราถามว่า.... นี่อะไร เขาก็จะตอบถูก และ ค่อนข้างจะมีความจำแม่น ซึ่ง สิ่งนี้ เปรียบเทียบได้จากการดู การ์ตูนหรือดูรูปภาพ อย่าง เช่น เวลาเขาดูเทปวิดีโอการ์ ตูน ถ้าเขาดูเป็นหนที่สอง เขา จะบอกได้ว่าเรื่องเป็นยังไงบ้าง ซึ่งเขาจะพูดก่อนล่วงหน้าที่ ภาพนั้นจะปรากฏบนจอ และ พอภาพผ่านไป ก็เป็นภาพอย่าง ที่เขาอธิบายจริง ๆ” ....แม้เป็นเด็กน้อยไร้เดียง สา แต่ถ้อยคำที่หนูน้อย เปล่งออกมาในบางคราว ก็เป็น ประดุจน้ำทิพย์ชโลมใจ...... บางครั้งที่คุณพ่อกลับ ดึก เขาก็จะถามคุณแม่ว่า..... “...แม่ต้อยกำลังคิดอะไร อยู่นะ..... ...แม่ต้อยอยู่กับน้องเต้น... น้องเต้จะอยู่กับคุณแม่ไปเรื่อย ๆ ตลอดเลยน่ะ...... ...แม่ต้อยไม่ต้องกลัว" เราได้ฟังคำพูดของลูก แล้ว ก็ทำให้เราอดยิ้มไม่ได้ “แต่ก่อนนี้ พอเราบอกให้ ๕๐ Kalyanamitra.org