การสร้างวัดและการช่วยเหลือสังคม : หน้า 107/136

ธรรมกาย “มียังงี้จะ ในขณะที่ทำงานอยู่ นั้น ป้ารู้จักเพื่อนคนหนึ่ง ท่านเป็นธิดา คนเดียวของขุนนางผู้ใหญ่ท่านหนึ่งมียศ เป็นพระยา เพื่อนคนนี้มีทรัพย์สมบัติ มากมาย เป็นคนโสด ปรกติแล้วป้า ไม่ชอบคบหาสมาคมกับคนรวย เพราะ ไม่ชอบให้ใครมาข่ม แต่ไม่รู้อะไร ป้า ไม่เข้าใจตัวเองเลย พอรู้จักเพื่อนคนนี้ กลับเกิดความคิดเตือนตนเองขึ้นมาว่า “คน ๆ นี้เราจะต้องเอาใจเขาให้มาก ถึงเขาจะเอาแต่ใจตนเองเพราะเป็น ลูกโทนของพ่อแม่ เราก็ต้องอดทน เอาใจ ให้เขารักเราให้ได้ วันหนึ่ง ข้างหน้า เรานี่แหละจะชวนให้เขา บริจาคทรัพย์ทำการกุศล” ป้าคิด อย่างนี้แหละจ้ะ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะชวน ไปทำการกุศลอะไร สร้างโรงพยาบาล สร้างโรงเรียน สร้างวัด หรืออะไร ก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าต้องอดทนคบไว้” ทำไมคุณป้าต้องใช้คำว่า “อดทน” ล่ะคะ หลาน “โถ ทำไมป้าจะไม่ใช้คำนี้เล่า ก็ป้าเป็นคนจนไปอุตริคบกับ เศรษฐี เวลาไปไหนด้วยกัน เมื่อเพื่อน เป็นฝ่ายจ่าย เขาย่อมไม่รู้สึกกระทบ กระเทือนอย่างใด จะกินภัตตาคารไหน ซื้อของดี ๆ แพง ๆ แค่ไหนเขาไม่เดือด | ร้อน แต่เราคบเขาอย่างเพื่อน เราจะให้ เขารักเขาเข้าใจ เราจะเอาเปรียบเพื่อน ไม่ได้ คราวนี้เขาเป็นคนจ่าย คราวต่อไป เราจะต้องเป็นฝ่ายจ่าย พอถึงเวลา ป้าจ่าย บางทีป้าต้องอดอาหารกลางวัน หรือกระเหม็ดกระแหม่ค่ากับข้าวใน บ้านไปหลาย ๆ วัน พูดยังงี้หลานคงเข้า ใจนะ” เข้าใจแล้วค่ะ แล้วคงต้องอดทน “เปล่าเลยหลาน ยังไม่ได้คิด เพราะ ยังไม่รู้จักหมู่คณะของเราเลย ป๋าก็ อดทนคบกับเพื่อนคนนี้โดยไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมจึงต้องทนอยู่ประมาณเกือบ ๑๐ ปี จึงได้พบหมู่คณะที่บ้านธรรม ประสิทธิ์ วัดปากน้ำภาษีเจริญ หลานพอเดาใจคุณป้าออกนะคะ พอคุณป้าพบกลุ่มผู้ปฏิบัติธรรมที่ บ้านธรรมประสิทธิ์ คุณป้าเลยคิดถึง เรื่องใช้หนี้บาปให้ศาสนา ใช่ไหมคะ “เก่งมาก หลานเดาใจป่าได้ถูก เป้งเลย ป้าอยากให้คนหนุ่ม ๆ ที่เป็น ลูกศิษย์ คุณยายอาจารย์ อุบาสิกา จันทร์ ขนนกยูง บ้านธรรมประสิทธิ์ ที่พากันตั้งสัจจะประพฤติพรหมจรรย์ ไม่คิดแต่งงานเหล่านั้น ให้บวชเป็นพระ ให้หมดเลย ไม่อยากให้พวกเขาคิดแค่จะ ช่วยกันสร้างบ้านพักชายโสด กลางวัน ไปทำมาหากินกลางคืนมารวมกันปฏิบัติ ธรรม อย่างที่กำลังคิดกันอยู่ขณะนั้น ป้ามีความเห็นว่าถ้าทุกคนได้บวชจะ ช่วยบ้านเมืองได้ทันเหตุการณ์ จะ เป็นกำลังยิ่งใหญ่กลับใจนักศึกษาที่ กำลังสนใจลัทธิคอมมิวนิสต์กันอย่าง เรื่องอะไรอื่น ๆ เช่นนิสัยต่าง ๆ กว้างขวางและเปิดเผยในเวลานั้น อีกกระมังคะ “ก็มีบ้างเป็นเรื่องธรรมดา บางที ทั้งที่รู้ว่าถูกว่าร้ายลับหลัง ป้าก็ต้อง ทำไม่รู้ไม่ชี้ ดีกับเขาเรื่อยไป ป้าก็คิด ในแง่ดีว่าเราได้ขันติบารมี” น่าคิดนะคะ ความคิดนี้น่าที่ลูก หลานควรจำไปใช้ ใครจะว่าจะด่า เราแค่ไหน ต้องอดทนให้ได้เป็น ขันติบารมี ตอนนั้นคุณป้าคิดเรื่อง ขอสมบัติของเพื่อนมาสร้างวัดแล้ว ยังคะ มีแต่หลักศาสนาเท่านั้นที่จะกลับใจ ได้ เหมือนที่ป้าเคยได้รับ และคนสอน ก็จะต้องเป็นคนที่นักศึกษาศรัทธาเลื่อมใส คนกลุ่มนี้มีคุณสมบัติดีที่สุด ล้วนแต่ เรียนจบจากมหาวิทยาลัยกันทั้งนั้น พูดให้เด็กนักศึกษารุ่นน้องเชื่อได้ง่าย และจะต้องพูดจาแสดงธรรมกันด้วยภาษา ปัจจุบันที่รู้เรื่อง เข้าใจกัน ไม่ใช่ว่า ตามคัมภีร์โบราณ สำนวนโบราณ ไม่ เข้าใจ ไม่ถึงใจ ไม่จับใจ ป้าคิดยังงี้แหละจ้ะ ตอนนั้นป้า ห่วงประเทศชาติจริง ๆ คิดว่าตัวป้าเอง Kalyanamitra.org ๑๐๕