ความรู้สึกต่อพระพุทธองค์ : หน้า 94/136

สย ข้าพเจ้าได้เคยเดินทางไปเยี่ยมพุทธคยา และ เกิดความปีติว่า พระผู้ซึ่งเคยประทานความศักดิ์สิทธิ์ ให้แก่พื้นพสุธาด้วยการสัมผัสแห่งพระยุคลบาทของ พระองค์ ก็ได้เคยเสด็จไปยังสถานที่แห่งนั้นด้วยพระองค์ เอง ข้าพเจ้าเกิดความรู้สึกด้วยความปวดร้าวใจว่า ไฉนหนอข้าพเจ้าจึงมิได้เกิดในยุคสมัยเดียวกับพระองค์ เพื่อข้าพเจ้าจะได้รับอิทธิพลอันศักดิ์สิทธิ์จาก พระองค์ท่านโดยตรง ทั้งนี้ด้วยใจและกายของข้าพเจ้า ท่าน อย่างพร้อมมูล ในขณะเดียวกันนั้น ข้าพเจ้าก็เกิดความรู้สึกว่า ปรัตยุบันมีขอบเขตจำกัดอย่างที่สุด อีกทั้งยังเลือนลาง ด้วยฝุ่นธุลีแห่งเหตุการณ์อันชุลมุนวุ่นวาย ประวัติศาสตร์ ได้พิสูจน์ครั้งแล้วครั้งเล่าว่า ความใกล้ของกาลเวลา เป็นเครื่องบดบังทัศนวิสัยของเรา ทำให้ไม่สามารถ ตระหนักถึงความยิ่งใหญ่ของผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริงใน ท่ามกลางเราทั้งหลายได้อย่างสมบูรณ์ กี่ครั้งกี่หนใน ระหว่างที่ยังทรงพระชนม์ชีพอยู่ พระพุทธองค์ต้องทรง ได้รับทุกขเวทนาจากการประทุษร้ายของผู้ที่มีจิตใจ คับแคบและชั่วช้า กี่ครั้งกี่หน ผู้ที่ตั้งตนเป็นศัตรูกับ พระองค์ท่านได้พยายามแพร่ข่าวใส่ไคล้พระองค์ท่าน โดยมุ่งหวังจะทำลายเกียรติคุณอันเลอเลิศของพระองค์ ท่าน ประชาชนจำนวนมากมายซึ่งอยู่ใกล้ชิดพระองค์ ท่านทางรูปธรรม ไม่สามารถเข้าใจความห่างไกลทาง จิตใจอันมีอยู่มากมายระหว่างเขาเหล่านั้นกับพระองค์ ท่าน ความเคยชินแห่งชีวิตของปุถุชนคนธรรมดา ไม่เอื้อให้เขาตระหนักถึงความเลอเลิศประเสริฐสุด ของพระพุทธองค์ได้ ผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในหมู่มนุษย์จะครองตำแหน่งใน อนันตภาพทันทีที่ท่านเหล่านั้นถือกำเนิด จากปัจจุบัน ท่านจะครองทั้งอดีตและอนาคตอันห่างไกลออกไป ความจริงข้อนี้ข้าพเจ้าประจักษ์แจ้งในวันนั้น ที่ข้าพเจ้า ได้ไปอยู่ในวิหารที่ข้าพเจ้าได้กล่าวถึงแล้ว ข้าพเจ้า ได้เห็นชาวประมงชายที่ยากไร้ผู้หนึ่ง ซึ่งข้ามน้ำข้ามทะเล มาจากญี่ปุ่นแดนไกลเพื่อลบล้างข้อผิดพลาดที่ได้ทำไว้ เวลาเย็นค่อย ๆ กลายเป็นความวิเวกและความเงียบสงัด ในยามดึก แม้กระนั้นข้าพเจ้าก็ยังเห็นชาวประมงผู้นั้น นั่งพนมมือเอ่ยวาจาว่า “พุทธัง สรณัง คัจฉามิ" อย่าง ตั้งอกตั้งใจ กาลเวลาได้ผ่านพ้นไปแล้วหลายศตวรรษ หลังจากที่เจ้าชายศากยพระองค์นั้นได้ทรงสละพระราชวัง ออกสู่ความมืดแห่งรัตติกาล เพื่อทรงแสวงหามรคา ให้คนได้หลุดพ้นจากความทุกข์ และ ณ ที่นั้น ในคืน วันนั้น ต่อหน้าข้าพเจ้า นักจาริกแสวงบุญจากประเทศ ญี่ปุ่นคนนั้นกำลังนั่งสวดมนต์ ขอยึดพระพุทธองค์เป็น ที่พึ่ง ในท่ามกลางความทุกข์ที่กำลังทรมานเขาเป็น อย่างมาก สำหรับนักจาริกแสวงบุญผู้นั้นพระพุทธองค์ ทรงมีความใกล้ชิดและจริงแท้มากกว่าทุกสิ่งทุกอย่าง ที่สัมผัสได้ในโลก ความเป็นอยู่อันไม่มีวันดับสิ้นของ พระองค์ได้ประทานความอบอุ่นให้แก่ชีวิตของเขาผู้ น่าสงสาร ผู้สำนึกในความบาปและปรารถนาในความ หลุดพ้นด้วยแสงสว่างแห่งความปรารถนาอันแรงกล้า ทางจิตวิญญาณ ชาวประมงญี่ปุ่นผู้นั้นสามารถเห็น “บุรุษผู้สูงสุด” ได้ มาตรว่าพระพุทธองค์จะทรง ปรากฏพระวรกายต่อโลกในฐานะจอมจักรพรรดิหรือ จอมทัพผู้พิชิต พระองค์คงจะสามารถสร้างความ ประทับใจแก่มนุษย์ในยุคสมัยของพระองค์ และคงจะ ทรงสร้างเกียรติยศเกียรติศักดิ์ให้แก่พระองค์เองได้ อย่างง่ายดาย แต่ทว่าเกียรติยศเกียรติศักดิ์ดังกล่าว แม้จะมีมากมายสักเพียงใดในช่วงพระชนม์ชีพของ พระองค์ก็ตาม ก็คงจะผ่านสู่ความลืมเลือน เช่นเดียว กับกาลเวลาโดยมิพึงต้องสงสัย บรรดาไพร่ฟ้าประชา ราษฎร์อาจจะงงงวยในราชไอศวรรย์ของพระองค์ ผู้ ที่ยากไร้อาจจะชื่นชมในทรัพย์สินศฤงคารที่พระองค์ ทรงครอบครอง หรือผู้ที่อ่อนแอกว่าก็อาจจะระย่อมั่น ต่อราชอำนาจของพระองค์ แต่ผู้ที่มุ่งมั่นแสวงหาความ สมบูรณ์แห่งจิตวิญญาณของมนุษย์เท่านั้น ที่จะสามารถ ได้รับการต้อนรับนับถือว่าเป็นบุรุษผู้สูงสุดตลอดกาล ด้วยเหตุนี้ และทุกวันนี้เราจึงเห็น “พุทธเทวะ” ผู้ทรง เป็น “มหาโยคี” ทรงประทับบนบัลลังก์แห่งจิตใจของ มนุษย์ พรั่งพร้อมด้วยความโชติช่วงแห่งการปรากฏ ของพระองค์ นับแต่อดีตอันไกลโพ้น ข้ามยุคสมัยตลอดมา จนถึงปัจจุบันและจะสืบสู่อนาคตต่อไป ต่อบุรุษผู้สูงสุด เช่นพระพุทธองค์ดังได้พรรณนามานี้เท่านั้น ที่มนุษย์ ผู้ได้รับความเจ็บปวดรวดร้าวด้วยอำนาจแห่งดำกฤษณา และสำนึกในความบกพร่องของตน ยังน้อมกายเข้ามา Kalyanamitra.org