การสวดพระอภิธรรม : หน้า 87/136

ขณะนั้นเพิ่งจะเป็นเวลาหกโมงเย็น ณ บริเวณศาลาห้า วัดพระศรีมหาธาตุ เริ่มมีแขกทยอยเข้ามาฟังสวดพระอภิธรรม กันเรื่อย ๆ ทั้งที่เวลาสวดตามกำหนด ยๆ คือทุ่มครึ่ง ทั้งนี้เนื่องจากเป็นพื้นที่เพื่อน ร่วมรุ่นการศึกษาของผู้ตายเป็นเจ้าภาพ สวด เพื่อนทุกคนที่ทราบข่าว จึงกระตือ รื้อล้นที่จะมาร่วมงาน เพราะการตาย ของเพื่อนรุ่นเดียวกันย่อมเป็นสัญญาณ เตือนถึงมรณภัยที่คืบคลานมาพร้อม กับความชรา ซึ่งเขย่าขวัญทุกคน ให้สะดุ้งกลัว ดังนั้น แต่ละคนจึงปรารถนาจะ สร้างกุศลประการหนึ่ง และเพื่อเป็นการ พบปะสังสรรค์ ระหว่างเพื่อนร่วมสถาบัน การศึกษาในรอบปีหรือรอบหลายปี สําหรับบางคน อีกประการหนึ่ง สุนทรีกุลีกุจอรับแขกราวกับเป็น “ขอบคุณครับ” สามีของผู้ตาย ตอบขอบคุณแขกผู้มาใหม่ พร้อมทั้งจ้อง หน้าด้วยความสงสัย พลตรีโอฬาร มองมยุรฉัตรอย่าง ทบทวนความคิด เขาจ่าได้ว่าเขาเคย พบเธอ ณ ที่ใดที่หนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ ซึ่งขณะนั้นเธอเป็นผู้หญิงที่สวยมาก บุคลิกลักษณะดี แต่เดี๋ยวนี้เธอเปลี่ยน แปลงไปมาก ทำให้รู้สึกสงสัยว่าช่วง เวลาเพียงไม่นานนัก เหตุใดความชรา จึงได้ครอบงำเธอมากถึงเพียงนี้ แต่เขา ไม่มีโอกาสจะถามเธอ เพราะมีแขกใหม่ เดินเข้ามาอีกหลายคน สุนทรีจึงดึงแขน มยุรฉัตรไปเคารพศพ มะคะ" “ดิฉันขอตัวไปคารวะศพ ก่อน -ครับ เชิญครับ” "วนิดาเขาเป็นอะไรนะ” มยุรฉัตร เจ้าภาพเสียเอง กระซิบถามสุนทรีหลังจากเคารพศพ “ขอบใจมากนะสุน ถ้าเธอไม่โทร แล้ว “จะมีอะไรอีกล่ะ” เสียงตอบอย่าง ทรมานใจ เพื่อนเก่า “มะเร็งเหรอ?” ไปสั่งไว้ ฉันก็คงไม่รู้” แขกที่เพิ่งมาใหม่ บีบแขนสุนทรีด้วยความดีใจที่ได้พบ “ฉันดีใจมากนะ มยุรฉัตร ที่เธอ มางานวันนี้ได้ ระยะหลัง ๆ นี้เธอไม่ ค่อยมาร่วมงานของพวกเราเลยนะ” สุนทรี ต่อว่า พอดีสามีของผู้ตายเดินเข้ามา ต้อนรับ สุนทรีจึงแนะนำขึ้น "พลตรีโอฬารคะ นิ่มยุรฉัตร เพื่อนของวนิดาค่ะ" *สวัสดีครับ" "สวัสดีค่ะ ขอแสดงความเสียใจ ด้วยนะคะ* “อือม อายุเพียงสี่สิบห้าเอง สงสาร ลูกสาวคนเล็กเพิ่งได้สิบขวบ" สุนทรี พูดพลางถอนใจ “ชีวิตคนเรานี่ช่างแสนทุกข์ทรมาน เหลือเกิน ตอนคุณหมอวิชัยเสียใหม่ ๆ ฉันเกือบเป็นบ้าไปเหมือนกัน” มยุรฉัตร พูดถึงสามี พลางน้ำตาเอ่อขอบตา เธอ พยายามถอนหายใจลึก ๆ เพื่อจะได้ กล้ำกลืนอาการทุกข์ให้หมดไป “เธอจะต้องคิดถึงลูกให้มาก ๆ นะ Kalyanamitra.org D