การปรากฏของพระพุทธเจ้า : หน้า 95/136

ประนมมืออภิวันท์พร้อมกับเอ่ยว่า “พุทธัง สรณัง คัจฉามิ” การปรากฏของพระพุทธเจ้าในฐานะเป็น ที่พึ่งทางจิตใจอันใกล้ชิดของมนุษย์ทุกยุคทุกสมัยตลอดมา เช่นนี้เอง เป็นการปรากฏของพระองค์ท่านอย่างแท้จริง ที่สุด ปุถุชนคนธรรมดาเช่นเราทั้งหลาย แสดงตัวของเรา ด้วยความสัมพันธ์ที่เรามีกับผู้อื่น กล่าวอีกนัยหนึ่ง ก็คือ เราเป็นที่รู้จักของผู้อื่นด้วยชนชั้น เชื้อชาติหรือ ชุมชนที่เราสังกัดอยู่ น้อยคนนักที่เกิดมาในโลกนี้พรั่ง พร้อมด้วยความรุ่งโรจน์ของตนเอง มิได้หยิบยืมความ รุ่งโรจน์นั้นจากผู้อื่น บุคคลประเภทนี้ยืนยงในท่ามกลาง ความโชติช่วงแห่งสัจธรรมอันเกิดจากตัวท่านเอง เรา ประสบพบเห็นการแสดงออกบางส่วนของ “บุรุษ” ในปัจเจกชนจำนวนไม่น้อยที่มีชื่อเสียงในด้านสติปัญญา ความรู้ความสามารถ วิธีกรรม หรือไม่ก็ในความเป็น รัฐบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ปัจเจกชนดังกล่าวมีอิทธิพลเหนือ ผู้อื่นและสามารถสร้างประวัติศาสตร์ได้ตามรูปแบบที่ เขาต้องการ แต่การแสดงออกที่สมบูรณ์ของ “บุรุษ” จะปรากฏให้เห็นเฉพาะในบุคคลที่เป็นตัวแทนของ มนุษย์ทั่วทุกยุคและทุกถิ่นฐาน เขาเป็น “บุรุษ” ที่โลก ไม่ลืมเลือนด้วยสิ่งกีดกั้นแห่งยุคสมัย เผ่าพันธุ์ หรือ ประเทศชาติ “บุรุษ” ปรากฏตนในรูปของสัจจะ สัจจะซึ่ง คัมภีร์อุปนิษัทกล่าวไว้ว่า “ผู้ใดที่รู้ว่าสรรพชีวิต คือตัวเขาเอง ผู้นั้นแลคือผู้ที่รู้สัจจะ” ผู้ที่รู้สัจจะด้วย ประการฉะนี้ คือบุรุษที่สมบูรณ์ และบุรุษที่สมบูรณ์ ย่อมส่องแสงด้วยความโชติช่วงแห่งมนุษยธรรมของ เขาเอง ดั่งที่คัมภีร์อุปนิษัทได้กล่าวไว้ว่า “ผู้ที่มองเห็น ตนเองในทั้งหมดและทั้งหมดในตนเอง จะอยู่โดย ไม่ปรากฏตนไม่ได้" แต่ บุรุษปรากฏตนอย่างเปิดเผยตลอดกาล ทุกวันนี้ ในมนุษย์ส่วนข้างมาก การปรากฏของบุรุษ จะไม่ชัดเจน เราจะเห็นเพียงบางส่วนของสัจจะใน มนุษย์เหล่านั้น ส่วนใหญ่ของสัจจะเราจะไม่เห็น เมื่อ โลกอุบัติขึ้นใหม่ ๆ โลกมีไอน้ำห่อหุ้มอยู่ทั่วถ้วน เรา เห็นได้ก็แต่ยอดเขาสูงซึ่งเสียดขึ้นเหนือการห่อหุ้มของ ไอน้ำ ที่โน่นบ้างที่นี่บ้าง ในท่ามกลางความสว่าง ใน พุทธคยา อินเดีย Kalyanamitra.org บุโรพุทโธ อินโดนีเซีย 93