ธรรมเป็นที่พึ่งในชีวิต : หน้า 70/136

DG โลกมนุษย์ของเรานี้ เต็มไปด้วยชีวิตอัน ประหลาดพิสดารต่างชนิดและต่างรส ชีวิตของแต่ละคนได้ผ่านมาและผ่าน ไปด้วยความระกำลำบากทุกข์ทรมาน ถ้าชีวิตมีความสุขก็เป็นความหวาดเสียว ที่จะต้องจากชีวิตอันรื่นรมย์นั้นไป โกกิลาเอย! มนุษย์ทั้งหลายผู้ยัง มีอวิชชาเป็นฝ่าบังปัญญาจักษุนั้น เป็น เสมือนทารกน้อยผู้หลงเข้าไปในป่าใหญ่ อันรกทับซึ่งเต็มไปด้วยอันตรายอันน่า หวาดเสียวและว้าเหว่เงียบเหงา มนุษย์ ส่วนใหญ่แม้จะร่าเริงแจ่มใสอยู่ในหมู่ญาติ และเพื่อนฝูง แต่ใครเล่าจะทราบว่าใน ส่วนลึกแห่งหัวใจเขาจะว้าเหว่ และเงียบ เหงาสักปานใด แทบทุกคนว้าเหว่ไม่แน่ ใจว่า จะยึดเอาอะไรเป็นหลักของชีวิตที่ แน่นอน เธอปรารถนาจะเป็นอย่างนั้น ด้วยหรือ? น้องหญิง! บัดนี้เธอมีธรรมเป็น เกาะที่พึ่งแล้ว จงยึดธรรมเป็นที่พึ่ง ต่อไปเถิด อย่าหวังอย่างอื่นเป็นที่พึ่ง เลย โดยเฉพาะความรักความเสน่หาไม่ เคยเป็นที่พึ่งจริงจังให้แก่ใครได้ มันเป็น เสมือนตอที่ผุ จะล้มลงทันทีเมื่อถูกคลื่น ซัดสาด ธรรมเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต มนุษย์ ไม่ว่าเขาจะอยู่ในเพศใดภาวะใด การกระทำที่นิดขึ้นภายหลังแล้วต้องเสีย ใจนั้น พระศาสดาทรงสอนให้เว้นเสีย เพราะฉะนั้นแม้จะประสบปัญหาหัวใจ หรือได้รับความทุกข์ยากลำบากสักปานใด ก็ต้องไม่ทิ้งธรรม มนุษย์ที่ยังมีอาสวะอยู่ ในใจนั้น ย่อมจะมีวันพลั้งเผลอประ พฤติผิดธรรมไปบ้าง เพราะยังมีสติไม่ สมบูรณ์ แต่เมื่อได้สติในภายหลังแล้ว ก็ควรตั้งใจประพฤติธรรมสั่งสมความดี ได้หนึ่งคน ในคนพันคนหาคนเป็น บัณฑิตได้หนึ่งคน ในคนแสนคน หาคนพูดจริงได้เพียงหนึ่งคน ส่วน คนที่เสียสละได้ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นไม่ รู้ว่าจะมีหรือไม่ คือไม่ทราบจะคำนวณ เจ้าทรงเป็นนักเสียสละตัวอย่างของโลก เคย เอาจากคนจํานวนเท่าใดจึงจะเห็นได้ หนึ่งคน สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธ มีกษัตริย์องค์ใดบ้างทำได้เหมือนพระ พุทธองค์ ยอมเสียสละความสุขความ อยู่กลางดินกลางทราย ก็เพื่อทำประโยชน์ อันยิ่งใหญ่แก่มนุษยชาติ การเสียสละ ของพวกเรา เมื่อนำไปเทียบกับการเสีย จำเป็นต้องมีอุดมคติ การตายด้วยอุดม | เพลินใจทุกอย่างที่ชาวโลกปองหมายมา กันใหม่ ยิ่งพวกเรานักบวชด้วยแล้ว คตินั้นมีค่ากว่าการเป็นอยู่โดยไร้อุดมคติ น้องหญิง ธรรมดาว่าไม้จันทน์นั้น แม้จะแห้งก็ไม่ทิ้งกลิ่น หัสดินก้าวลงสู่ สงครามก็ไม่ทิ้งลีลา อ้อยแม้เข้าสู่หีบยนตร์ แล้วก็ไม่ทิ้งรสหวาน บัณฑิตแม้ประสบ ทุกข์ก็ไม่ทิ้งธรรม พระศาสดาทรง ว่าพึงสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อรักษา ธรรม โกกิลาเอย! เธอได้สละเพศฆรา วาสมาแล้ว ซึ่งเป็นการเสียสละที่ยิ่งใหญ่ ยากที่ใคร ๆ จะสละได้ ขอให้เธอเสีย สละต่อไปเถิด และสละให้ลึกกว่านั้น คือไม่สละแต่เพียงเพศอย่างเดียว แต่จง สละความรู้สึกอันจะเป็นข้าศึกต่อเพศเสีย ด้วย เธอเคยฟังสุภาษิตอันกินใจยิ่งมา แล้วมิใช่หรือ ในคนร้อยคนหาคนกล้า น้องหญิง! บัดนี้เธอมีธรรมเป็นเกาะที่พึ่งแล้ว จงยึดธรรมเป็นที่พึ่งต่อไปเถิด อย่าหวังอย่างอื่น เป็นที่พึ่งเลย โดยเฉพาะความรัก ความเสน่หา ไม่เคยเป็นที่พึ่งจริงจังให้แก่ใครได้ มันเป็น สละของพระบรมศาสดาแล้ว ของเราช่าง เล็กน้อยเสียนี่กระไร น้องหญิง! พระศาสดาตรัสว่า อาจ บุคคลอาจอาศัยตัณหาละตัณหาได้ อาจอาศัยมานะละมานะได้ อาศัยอาหารละอาหารได้ แต่เมถุน ธรรมนั้น พระผู้มีพระภาคทรงสอน ให้ซักสะพานเสีย คืออย่าทอดสะพาน เข้าไปเพราะอาศัยละไม่ได้ ข้อว่าอาศัยอาหารละอาหารนั้น คือละความพอใจในรสของอาหาร จริง อยู่สัตวโลกทั้งมวลดำรงชีพอยู่ได้เพราะ อาหาร ข้อนี้พระศาสดาก็ตรัสไว้ แต่ มนุษย์และสัตว์เป็นอันมากติดข้องอยู่ ในรสแห่งอาหาร จนต้องกระเสือกกระวน กระวาย และต้องทำชั่วเพราะรสแห่ง อาหารนั้น ที่ว่าอาศัยอาหารละอาหาร นั้น คืออาศัยอาหารละความพอใจในรส แห่งอาหารนั้น บริโภคเพียงเพื่อยังชีพ ให้ชีวิตนี้เป็นไปได้เท่านั้น เหมือนคน เดินทางข้ามทะเลทราย เสบียง เสมือนตอที่ผุ จะล้มลงทันทีเมื่อถูกคลื่นซัดสาด อาหารหมดและบังเอิญลูกน้อยตายลง Kalyanamitra.org เพราะหิวโหย เขาจำใจต้องกินเนื้อบุตร